Short Story About Poverty Novels & Stories

Hindi pa niya nabubunot ang wallet mula sa bulsa sa likod ng pantalon niya ay lumanding na ang palad ko sa pisngi niya. Nagsinghapan ang mga tao. Para ba kaming pelikula na pinapanood nila sa sine. “Ngayon ay mas lalo mo lang akong ginalit! Hoy, hindi ako sindikato, talipandas ka! Kayong mga mayayaman, akala ninyo lahat ay matatapatan ng pera? Mahirap lang ako pero hindi gagana sa akin ‘yang pera mo! Is*ksak mo ‘yan sa baga mo! Napakawalanghiya!”

She stayed quietly still and waited for him to continue speaking. “We were poor, so poor that we had to endure a day without getting any food to eat, lumaki akong mahirap, maagang namulat sa hirap ng buhay kaya’t maaga ring namulat sa pangako sa sariling kailangan kong gumawa ng paraan, I grew up poor and I vowed not to die that way, I had to make way, I had to do something… I was high school when I started working, started with a simple and small business, this car was the first car I got after I had my first big break, little by little I started to climb on top, and here I am now…”

I really wanted to cry but not because of losing him but because of everything fault, he did to me. Napataas ang kabilang kilay ko, nakakaawa si Mommy na walang alam sa mga nangyayari. Been blind of all these years. Doing nothing, thinking anything but only about the money. Yeah, she doesn't have any, bigger than that lousy ugly man that my Mom married just to get some luxurious life that money can offer. I don't even have plenty of money compares to Brent and I can't even pull my Mom up from poverty to rich heaven life as this old man did.

"Nagka-boyfriend siya, akala ko ay magbabago siya pero lalo lang lumala. Her boyfriend was living with us too, in our small home. He's jobless. Dagdag lang sa pinapakain. Nagtitinda lang si Nanay sa palengke kaunti lang ang kita roon at kulang pa sa aming dalawa. Pinatigil niya ako sa pag-aaral, pero hindi ako tumigil. I worked day and night, I was only fourteen at that time. Nagtrabaho ako sa gasoline station bilang boy. Minsan naman ay nagkakargador ako sa palengke. It was hard, yet I didn't give up on my dreams. Nagpatuloy sa pag-iinom si Nanay at sa pagsusugal. Dinagdagan ng kinakasama niya. Nagkabaon-baon siya sa utang at dumating sa puntong binantaan siya ang isang inutangan niya na pa

sagot ko. "You're wrong. When I was a kid, my mom always told me about her past. She said that living in poverty does not mean living in hell. Sometimes, poor people are happier than rich ones. She's correct. I feel content and happier despite all that has happened. You are the definition of happiness for me." "Hanggang kailan, Lance?" Tumulo ang luha sa gilid ng aking mga mata. "Walang hanggan." Parang bata na naglambing ako sa aking asawa. Aaminin kong sobra na akong nahihirapan pero kumpara sa sakripisyo niya, walang-wala talaga ang effort ko.

Naawa siya sa babae at hindi na halos kaya pang marinig ang kuwento nito. “H-Hindi lang ito ang ginawa nila sa akin. P-Pinakain nila ako ng mga insekto, nilunod sa kubetang puno ng dumi, a-at tinatakan ng mga pilat gamit ang matatalas na bagay na posibleng makasugat. I was alone there, no one comes when I call names. P-Pinagtawanan nila ako, pinaramdam sa akin na isa akong hayop at walang silbi. I was calling my father’s name, but he didn’t come to rescue me. Kinaumagahan ay nalaman ko na lang na inatake sa puso si Daddy. Lila, wala na ako ng mga bagay na mayroon ako noon. Even Thon, he ended his life inside the jail because he said he could not find himself living another year inside. Nagin

Saka na kapag maluwag na sa loob nitong magkuwento. “No, you have to hear this.” Heidi took a deep breath and resumed talking. “I was young and we were so poor. I was so desperate for money. Pera pang-aral, pera pang-kain, pera pambili ng mga gusto ko at kung ano-ano pa. Kapitbahay namin noon iyong nag-alok sa ‘kin nu’ng trabaho. I thought it was a good job dahil malaki ang kita. I don’t really care if any man touched me inappropriately that time. Ang utak ko, nakatuon lang sa pera. Sobrang mahirap kami kaya ganoon ako. Sa isip ko, kapag may pera ako, nakaka-angat ako sa mga tao. Ni hindi ko kinakahiya ang dahilan kung bakit ako may pera.”

Tuloy ako sa pagkain habang nakikinig. “Malaki, lalo at paaral ko ang sarili ko kaya hirap na hirap ako mag budget. Ayoko naman I sacrifice yung mga insurance ko at government benefits kaya dumating sa point na lahat ng naipundar kong ginto naisangla. Hanggang sa kinausap ko siya. Binayaran ko lahat ng naging utang niya dahil sa kaka shopping pero kapalit non I'm only giving her five thousand a month. Mula non tiniis ko siya. She became so addicted, dumating pa sa point na nagpapagawa siya sa akin at gumagawa ng kwento para lang bigyan ko siya ng pera. Pero tiniis ko. I’m just glad na nakaalalay si Papa sa akin noon at hindi rin niya kinukunsinte si Mama.”

Parang pati paghinga ko ay kontrolado at halos dumikit na ako sa pinakasulok ng kotse para hindi nila mapansin na nandito ako. Malungkot kong sinandal ang ulo ko sa bintana saka tiningnan ang mga kotse sa labas. And I wanted to cry when I saw some street people trying to ask for money. Noon hindi ko pa sila masyadong pinapansin. Pero ngayon parang ramdam ko rin ang paghihirap nila. Kung may pera lang ako ay magbibigay ako. But I am as poor as them right now. Kung palalayasin ako ni Carl pagkatapos ng divorce ay baka isa ako sa mga matutulog sa kalye. Life is really cruel to me.

napahinto siya at muli lumunok. “Kahit bata pa ako ng mga araw na iyon alam ko na na mali ang ginawa niya sa amin ni Mama. We don’t have a huge house like where I live now, we don’t have a lot of money, no cars…in short term we are poor. Dahil wala kaming pera parating galit si Papa and he became my abusive father. It was hard living with him, until we tried to escape. Pero hindi kami nagtagumpay. Dahil doon ay mas lalo pang nagalit si Papa kay Mama at maging ako ay nasaktan na niya…” napapikit si Sir Yusuf habang nagkukuwento.