Short Story About Poverty นิยาย & เรื่องราว

"Ang imperyo na ipinagmamalaki niyo ay itinayo niyo sa ibabaw ng mga inosenteng buhay. Mga taong pinatay niyo para sa pera." ​Nang marinig ang mga salitang iyon ay dahan dahang humakbang pasulong ang tatay ko. ​Si Eduardo ang lalaking nagtago sa dilim ng isang dekada ang lalaking nawalan ng pamilya at pangalan dahil sa kasakiman ng isang bilyonaryo. Ang tatay ko ay humarap sa mismong demonyong umutos na sunugin ang pabrika niya.

Suplado! Naghintay siya sa labas ng pinto. Ang hirap talagang maging mahirap at maging alipin ng ibang tao. Napabuntunghininga siya. Kailan kaya siya yayaman? Mukhang walang pag-asa. Magsasaka ang mga magulang niya. Nalubog sila sa utang ng magkasakit ang ama. At heto siya namamasukan bilang kasambahay. Marangal na trabaho ito kaso mataas ang pangarap niya. Gusto niyang makaahon sa hirap at makapagpatayo ng flower shop. Ayaw na niyang maging problema ang pera.

“Napulot niya ako sa tambakan ng basura. Mukhang sinadya raw na itapon ako dahil wala naman daw nagreport sa mga pulis na may nawawalang sanggol. Basta na lang inabandona.” Sa tuwing iisipin ko yung karanasan ng batang Raisha, parang nanaisin ko na lang na sana namatay na ako noon. Para hindi ko na siguro maranasan yung pait ng buhay. Pero binuhay pa rin ako sa hindi malamang dahilan.

"Wala kang karapatan na isumbat sa akin ang mga pinangsusugal ko dahil kulang pa ang mga pera na binibigay mo sa taon na pinalaki kita—" Umiling ako. "Twelve years old pa lang ako, ako na ang bumubuhay sa sarili ko, Ma. Ako ang nagpo-provide ng pagkain ko dahil kahit piso ay wala kang maibigay sa akin!" Masama lang niya ako tiningnan. "Huwag ka nang maarte, Ella. Kahit anong sabihin mo ay buo ang desisyon ko. Hindi mo kayang ibigay sa akin ang isang milyon buwan-buwan na binibigay ni Lazaro," aniya at iniwan ako rito sa labas.

Small things are big if you know how to appreciate. I noticed the differences of living simple life and living in leisure. I realized the differences of fancy and plain. The differences of humble looking and expensive looking. The differences of dissatisfied and contented. I realized, the poor aren't poor because they are ignorant and uneducated. They are poor because they value people and help others instead of themselves. Kung papipiliin sila kung ang pag-upo sa opisina o ang pangingisda, malamang na ito pa rin ang pipiliin nila. They are contented with what they have. They are not asking for more. They are not poor, they are the richest people in being honest and the most hard working peo

bulong ni Marcus sa ate niyang si Marvie. "Oo naman, kapatid natin 'yan eh!" maluha-luhang sagot ni Marvie saka niya nilingon ang ate Marian niya na mas nauna pa palang naiyak kaysa sa kanya. "Maaring-marami sa atin ang hindi ramdam ang hirap na pinagdaanan ko. Paano nga ba malalaman ng isang katulad ninyo ang mga hirap na pinagdaanan ko kung nang ipinganak kayon ay may naipamana na sa inyong gintong kutsara sa kanilang mga bibig? I treated poverty as a challenge. If you are poor, that does not mean that you don't have the right to dream big. If you are poor, that does not mean that you will never succeed. If you are poor and you don't have anything to pay for your education, make an action.

Hindi talaga siya titigil hangga’t hindi niya ako napapayag na mag-stay sa condo unit niya. “Sir, ayos lang ako. I was born poor at sanay na sanay ako sa ganitong sitwasyon. Mas mahirap pa nga ang sitwasyon namin sa probinsya noon, minsan isang beses lang sa isang araw kami nakakakain ng kanin, pero buhay pa naman ako hanggang ngayon,” malumanay kong wika sa kanya para hindi na siya mag-alala.

Nakakaadik ba iyon? He cut the engine and looked at Selene. They say don't settle for less, but settling with her despite her status feels so perfect. She was not a charity case. Poverty doesn't make a character. Character remains good even if poverty lingers. And she’s exactly that. Humawak ito sa braso niya, “Huwag kang lalayo sa akin. Baka ka mawala,” anito at kulang na lang ay pakagatin siya sa mga poste para huwag siyang mawala.

Kaaga nanuot ang bango niya sa ilong ko kaya mas lalo akong nataranta. “My grandfather can’t blame me for thinking these. We don’t know what’s in the mind of poor people like you. Aren’t you desperate to be free from poverty?” mapanglait na tanong nito at sobrang lapit namin. Binabasa niya ang mukha ko sa paraan ng pagtitig niya na parang gusto niyang alamin kung may tinatago ba ako o wala. “Nagtatrabaho lang po ako,” mahinang sambit ko. Gustuhin ko mang umiwas ng tingin pero tila nahipnotismo na ako.

She gets serve what she deserve. _____________________ BREAKING NEWS ISANG BAHAY SA ISANG SQUATTER COMPOUND ANG TINUPOK NG APOY KANINANG MADALING ARAW. HABANG PAYAPANG NATUTULOG ANG ISANG PAMILYA AY MABILIS NA NILAMON NG APOY ANG KANILANG BARONG BARONG NA INUUPAHAN. LIMA UMANO ANG NAKUHANG BANGKAY NA HALOS HINDI NA MAKILALA. 3 RITO AY MENOR DE EDAD PA LAMANG. KINILALA NG MGA KAPIT BAHAY NA ANG BAHAY NA NASUNOG AY ANG BAHAY NA INUUPUHAN NG MAG-INANG MERCEDEZ MARIA, MARIYA MARIA. ANG MGA LABI NILA AY NAKATAKDANG I-CREAMATE MAMAYANG ALAS DIYES NG UMAGA.