Novel & Cerita Short Story About Poverty

napahinto siya at muli lumunok. “Kahit bata pa ako ng mga araw na iyon alam ko na na mali ang ginawa niya sa amin ni Mama. We don’t have a huge house like where I live now, we don’t have a lot of money, no cars…in short term we are poor. Dahil wala kaming pera parating galit si Papa and he became my abusive father. It was hard living with him, until we tried to escape. Pero hindi kami nagtagumpay. Dahil doon ay mas lalo pang nagalit si Papa kay Mama at maging ako ay nasaktan na niya…” napapikit si Sir Yusuf habang nagkukuwento.

Parang tulad niya noon. Ibinaling niya ang tingin sa palayan; sa dako pa roon ay may nakikita siyang kabahayan na gawa sa kawayan at nipa. Magkakatabi, at mukhang payapa ang buhay. Sa San Mateo siya ipinanganak at lumaki, pero hindi sa bahaging ito ng bayan. She grew up in the slum area, doon malapit sa bayan kung saan ang mga nakatira'y mga umuupa lamang at walang sariling titulo ng lupa. Kabilang ang pamilya nila sa mga hindi kayang bumili ng sariling lote at magpatayo ng bahay noon. They were poor. Isang kahig-isang tuka. Sayang lang at hindi na inabot ng nanay niya ang masaganang buhay na mayroon siya ngayon.

"Ang imperyo na ipinagmamalaki niyo ay itinayo niyo sa ibabaw ng mga inosenteng buhay. Mga taong pinatay niyo para sa pera." ​Nang marinig ang mga salitang iyon ay dahan dahang humakbang pasulong ang tatay ko. ​Si Eduardo ang lalaking nagtago sa dilim ng isang dekada ang lalaking nawalan ng pamilya at pangalan dahil sa kasakiman ng isang bilyonaryo. Ang tatay ko ay humarap sa mismong demonyong umutos na sunugin ang pabrika niya.

Suplado! Naghintay siya sa labas ng pinto. Ang hirap talagang maging mahirap at maging alipin ng ibang tao. Napabuntunghininga siya. Kailan kaya siya yayaman? Mukhang walang pag-asa. Magsasaka ang mga magulang niya. Nalubog sila sa utang ng magkasakit ang ama. At heto siya namamasukan bilang kasambahay. Marangal na trabaho ito kaso mataas ang pangarap niya. Gusto niyang makaahon sa hirap at makapagpatayo ng flower shop. Ayaw na niyang maging problema ang pera.

“Napulot niya ako sa tambakan ng basura. Mukhang sinadya raw na itapon ako dahil wala naman daw nagreport sa mga pulis na may nawawalang sanggol. Basta na lang inabandona.” Sa tuwing iisipin ko yung karanasan ng batang Raisha, parang nanaisin ko na lang na sana namatay na ako noon. Para hindi ko na siguro maranasan yung pait ng buhay. Pero binuhay pa rin ako sa hindi malamang dahilan.

Although, Sir Harris don’t have to work because he has the money to feed himself and buy his things for the rest of his life but that’s not how he wants to happen, as long as he can still work, he will work not the massive amount on his bank accounts can make him stop from working. I just look outside of the window and I notice the stray kids playing in the sidewalk. Bumuntong-hininga ako para maalis ang pagragasa ng mga memorya ko noong bata pa ako. Tahimik kaming nakarating sa harap ng kompanya niya pero nagaalburuto pa rin ang loob ko. Pero baka nagbibiro lang siya, diba? Kasi ang mga biro niya minsan ay nakakasakit din.

Natuyo ang lalamunan. Limang taon na ang nakalilipas. Sa unang araw ng pagiging delivery man niya, may batang babae na humingi ng tulong sa likod ng orphanage. Umiiyak ito, sinasabing inaabuso siya ng ampon niyang ama. Nakiusap itong tawagan niya ang pulis. Pero nagmamadali siyang umuwi noon—kabubuhos lang sa kanya ng mainit na sabaw ng isang galit na customer. Sinabi niyang, "Don’t bother me. Call the police yourself." At iniwan niya ang batang umiiyak.

Small things are big if you know how to appreciate. I noticed the differences of living simple life and living in leisure. I realized the differences of fancy and plain. The differences of humble looking and expensive looking. The differences of dissatisfied and contented. I realized, the poor aren't poor because they are ignorant and uneducated. They are poor because they value people and help others instead of themselves. Kung papipiliin sila kung ang pag-upo sa opisina o ang pangingisda, malamang na ito pa rin ang pipiliin nila. They are contented with what they have. They are not asking for more. They are not poor, they are the richest people in being honest and the most hard working peo

bulong ni Marcus sa ate niyang si Marvie. "Oo naman, kapatid natin 'yan eh!" maluha-luhang sagot ni Marvie saka niya nilingon ang ate Marian niya na mas nauna pa palang naiyak kaysa sa kanya. "Maaring-marami sa atin ang hindi ramdam ang hirap na pinagdaanan ko. Paano nga ba malalaman ng isang katulad ninyo ang mga hirap na pinagdaanan ko kung nang ipinganak kayon ay may naipamana na sa inyong gintong kutsara sa kanilang mga bibig? I treated poverty as a challenge. If you are poor, that does not mean that you don't have the right to dream big. If you are poor, that does not mean that you will never succeed. If you are poor and you don't have anything to pay for your education, make an action.

Hindi talaga siya titigil hangga’t hindi niya ako napapayag na mag-stay sa condo unit niya. “Sir, ayos lang ako. I was born poor at sanay na sanay ako sa ganitong sitwasyon. Mas mahirap pa nga ang sitwasyon namin sa probinsya noon, minsan isang beses lang sa isang araw kami nakakakain ng kanin, pero buhay pa naman ako hanggang ngayon,” malumanay kong wika sa kanya para hindi na siya mag-alala.