Novel & Cerita Short Story About Poverty

Mabuti na lang talaga ay bata pa lang ako ay nasanay na ako ni Papa sa pagpapatakbo ng negosyo namin kaya kahit nawala siya ay napatakbo ko ito nang maayos. May farm kami ng mga gulay at prutas, may malawak na fishpond, bakahan at mga kabayo na nagbigay sa amin ng nakakariwasang buhay subalit dahil sa malakas na bagyo, isang-taon na ang lumilipas ay lahat ng iyon ay nasira at namatay ang mga alaga naming hayop. Inuna ko ang kaligtasan ng mga tauhan ko kaysa sa pangkabuhayan namin dahil mas mahalaga naman talaga ang buhay pero dahil din doon ay nagkandautang-utang kami at kinailangan ko ring magpasahod sa mga tao para naman hindi sila magutom. Inakala ko na makakayanan kong bumangon sa bagyo

"Lata? Oh, so now you're proving him right. The way you talk, ngayon ko lalo napagtanto na hindi ka talaga karapat-dapat kay Caspian. Lata? You call me that? Why? Dahil iyon lang ba ang alam mong masarap na pagkain?" I smiled at her. "No. You're the one who brought up poverty, Miss Monroe. But, interesting, dahil ikaw pa ang may mas maraming alam tungkol doon. If you were really born into wealth, you wouldn't even know the taste of canned food, don't you? But never mind. What I mean is, may be you heard the saying, the emptiest can makes the loudest noise. So..." "You—sinasabi mo bang b*bo ako?"

naman ang papa niyang matanggap na janitor sa bagong kompanya na in-apply-an nito. Hindi lang alam ng lahat ang struggles na naranasan niya noon. Homeless din ang kanyang ama sa bansang inalisan nito pero maswerte lang itong napamanahan ng amo nito. Ayon sa mama niya, maliit pa siya nang tumira lamang sila sa tent at minsan naman, maswerte na sila na matulog sa maliit na sasakyan ng ama dahil wala silang sariling bahay. Alhough provided naman ng gobyerno ang housing ng mga taong below ang income sa normal na kita, mas pinili ng amang magpakalat-kalat sa kalsada para maka-save ng pera. Nang mamatay ang boss nito, dito na nabago ang lahat. Lumipad ng Pilipinas ang kanyang ama kasama ang inang

natatawang kuwento pa nito. Ako naman ay nananatiling nakikinig lang sa kanyang kuwento habang sinisimulan na rin ang aking pagluluto. "May karinderya ako noon malapit sa pinangyarihan ng aksidente, hindi ko naman nakita mismo ang nangyari pero nang madalas na mapunta roon si Alphy ay doon ko nakilala ang batang 'yan. Sobrang sipag ni Alphy kahit noon maliit pa siya. Nagawa niyang buhayin ang sarili sa pamamagitan ng pagtatrabaho bilang kargador, parking boy, tagalinis, at minsan ay tagadala ng kung ano-ano. Kahit nga sa karinderya ko noon ay madalas nakikiusap ang batang 'yan para maghugas ng mga pinggan kapalit ng pagkain na binibigay ko sa kanya. Lagi ko namang sinasabi noon na hindi nama

"Wala kang karapatan na isumbat sa akin ang mga pinangsusugal ko dahil kulang pa ang mga pera na binibigay mo sa taon na pinalaki kita—" Umiling ako. "Twelve years old pa lang ako, ako na ang bumubuhay sa sarili ko, Ma. Ako ang nagpo-provide ng pagkain ko dahil kahit piso ay wala kang maibigay sa akin!" Masama lang niya ako tiningnan. "Huwag ka nang maarte, Ella. Kahit anong sabihin mo ay buo ang desisyon ko. Hindi mo kayang ibigay sa akin ang isang milyon buwan-buwan na binibigay ni Lazaro," aniya at iniwan ako rito sa labas.

INSPIRATION: Manny Villar's success story OBSERVATION: The more stressful (stressed) I am, the more dandruff I have got. VIOLATION: Letting my mag-ina left is a form of violating my in-laws. SECRET: Shame I felt when my mag-ina was fetched by my in-laws PROBLEM: My problem? Joblessness. Pennilessness. IDEA: Mj's idea of going home was clever, since I couldn't provide Hanna's milk. EXPERIENCE: Owing merchandise from Ate Lanie's store in Veterans is not new, but it's such a shame to me.

Napapahiya sa sariling humigop doon at ibinaling sa ibang bagay ang isip. Nunca siyang nag-imagine ng ganoon sa isang lalaki. Kahit si Apolo ay hindi niya naglaro sa isip niya nang ganoon. Matapos kumain ng isang toast bread ay dinala niya ang kanyang mug na bahagya nang lumalamig. Ipinasya niyang mag-ikot-ikot sa buong villa na tila triple yata ng laki sa bahay ng pamilya niya. Akmang tutunguhin niya ang pool area sa likurang bahagi ng mansion nang makarinig siya ng ingay mula sa nadaanang silid.

Halos itapon na ng gagang iyon ang sarili para lamang makaahon sa hirap. ‘That b*tch! She really knew how to make me pissed off. I would really make sure to make her taste the bitter life of poverty. Paluluhurin at pagagapangin ko siya kasama ang kaniyang walang kuwentang pamilya sa putikan. Sisiguraduhin kong walang tutulong sa kanila sa mga panahon na kailangang-kailangan nila ang tulong. Gusto kong dumanas sila ng hirap at sakit dahil deserve nila iyon.’

anas niya, “At ano naman kung matanda ka na? Sa sakit ng ulo na binibigay mo sa akin ay kulang pa ‘yang kurot sa singit!” Ito talaga si Tita in character sa pagiging palengkera. May puwesto kasi kami ng tindahan ng isda. Pero kahit na magtitinda ng isda at mala armalite ang bibig ng tita ko ay walang binatbat sa ganda niya iyong mga self-proclaimed mayaman dito sa barangay namin porke two-storey ang mga bahay at may pintura pero baon naman sa utang. Palagi siyang pinagchichismisan na kesyo malandi raw kasi ang daming manliligaw mapa mas bata man sa kanya, kaedad, o mas matanda.

Sumandal siya sa nakasarang pinto at sunod-sunod na bumuntong hininga. Kahit isang daan ay walang laman ang kaniyang bulsa. Hindi niya nga alam kung saan kumuha ng hapunan. At dahil sa nangyari sa kanila ni Manang Coring, malamang ay hindi ito papayag na sikatan pa siya ng araw sa apartment na 'to. Kung bakit ba naman kasi napakamalas niya sa buhay! Kung kailangan, kailangang-kailangan ng pera saka naman siya walang kinita—nagka-utang pa!