Novel & Cerita Short Story About Poverty

At lalo pang pinasigla ng mga kwento ni Mang Lope ang sandali. Nakikinig si Patricia sa mga kuwento ni Mang Lope tungkol sa mga nangyayari sa baryo—ang pang-araw-araw na buhay ng mga magsasaka, ang mga simpleng kasiyahan at problema ng mga taong nakatira doon. Palibhasa'y sanay na siyan sa mas magulong mundo ng siyudad, mas lalo niyang na-appreciate ang simple at tahimik na buhay na mayroon sila dito ngayon.

Ano bang inaasahan ko? But instead of softening, my heart stayed hard and cold. Mahirap man sila… hindi nito nababago kung sino siya. Poverty is not an excuse for everything, I insisted silently, shutting off any hint of pity before it could even start. Maraming mahihirap yung lumalaban ng patas, nagtratrabaho ng marangal, at hindi oportunista.

"You also felt that way, huh, Mr. CEO?" Tumango lang siya habang bakas sa mga mata niya ang magkahalong lungkot at galit. "Alam mo, hindi lahat ng mga magulang ay ginustong humantong sa gan'yang sitwasyon ang mga anak nila pero dahil sa sobrang kahirapan, wala silang pagpipilian. They couldn't afford to be shy or to be lazy dahil ang kapalit noon ay hindi lang simpleng gutom kung hindi ang buhay ng mas nakababata pa sa kanila. Poorest people can die because of hunger and lack of medical support when they got sick---"

Kahit mag-isa lang siya ay hindi siya pinakitaan ng takot dahil walang ibang nasa isip niya ngayon kundi si Cean at Galya saka ang nawawalang anak ng mga ito. He had been on Cean's side for so long that he couldn’t remember. All he knew was that Cean had saved him from being a stray when he was thirteen. Abandoned by parents on the street, beaten by thugs for debt that he couldn’t pay, and with a stomach that was always empty, he died every day. He could also clearly remember, as bright as the day, how he clung to Cean’s pants, begging him for some buns to fill his hunger. Cean’s mischievous eyes and smug look stared at him, but it only took him a second before giving him a pile of money.

"Sampung taon na ang nakalilipas, ang aming pamilya ay nawalan ng haligi. Ang tatay ko, si Rogelio Perez, ay isang simpleng construction worker at driver na nagpakahirap para lang magkaroon ng magandang kinabukasan ang kanyang mga anak. Ngunit sa isang iglap, nawala siya sa amin dahil sa kapabayaan at kawalan ng katarungan." Napatigil ako nang bahagya habang nararamdaman ang pangingilid ng luha sa aking mga mata, ngunit pinigilan ko ito at nagpatuloy. "Sa loob ng sampung taon, naniwala ako na ang mga tulad naming maliliit at mahihirap na tao ay walang boses sa lipunan. Naranasan kong magpakababa, magpakahirap, at maging isang katulong para lang maipagamot ang aking kapatid. Akala ko, ang hus

Huminga ako ng malalim. Masyadong malaki ang ibinibigay niya. Masyado ng marami ang ibinigay niya sa akin. Paano ko naman matatanggap pa ito? Mahirap ako at kailangan ng pinansiyal na tulong mula sa kaniya pero hindi ako mukhang pera. I know how to be contented. "Frixxie..." I sighed. "Fine. Pero dapat ay pang two months ang allowance na ito," sabi ko.

Sawang-sawa na siya sa mga mapagpanggap at schemer na walang iniisip kundi ang gamitin siya sa sarili nilang kapakanan. Hindi niya mapaniwalaan na gagawa rin ng kuwento ang babaeng ito upang makuha lang ang loob niya. Sino ang maniniwala sa ganitong kuwento? Kung marahil ay sinabi nitong wala siyang makuhang trabaho dahil walang kakayahang makapag-aral at hindi nakatapos, na-human trafficking at napilitan pumasok sa club o ibinenta ng magulang sa may-a*i ng club dahil maraming utang, baka sakaling paniwalaan pa niya.

"Ako ba pinagloloko mo, ha, Colt. Mahirap ka na sa lagay na yan? Ano nalang ako? Pulubi?" "Before, before I am also poor. I'm a product of a broken family, Clayton. My father don't have a good job. He cannot feed as well. I mean, for my mom, kulang iyong naibibigay ng ama ko. And one day my mom decided to leave my dad. Syempre sinama ako ng mother ko but things weren't good for me." Bumuntong hininga siya. "I was once a beggar on the street asking for a penny just for me to have something to eat. I was once experienced kung paano sumakit ang tiyan dahil sa gutom at walang makain. I even slept on the rough ground before." Pagkukwento ni Colt. Natahimik ako at natulala na nakatingin lang sa ka

“Tinaguyod ko nang mag-isa ang anak ko na walang tulong mula sa kanyang ama. His father doesn’t even know he existed or his existence is just a product of fantasy and desperation.” “Aw,” she said. “Ang hirap niyan. Siguro proud na proud sa ‘yo ang anak mo. Mahirap maging mahirap ngayon. Hindi ko naranasang maging mahirap ngunit minsan na rin akong nakapag-volunteer dati sa malayong lugar ng Batangas na minsan lang maabutan ng tulong. I heard stories of hardships and struggles and I think being poor is the worst thing to happen in a human’s life right now. Nakaka-proud ka naman, Ivy. I wish I am strong like you.”

Of course, lahat ng studyante sa Quest, puro anak ng mayayaman. "My dad left and killed himself because we were poor, and my mom got sick and she cannot afford to get a proper treatment, and I... During that time, a seven years old boy have nothing to do but to watch my mother died in pain. So tell me? Why do you think I am desperate to make money? Because I don't want to die in vain because of poverty." paliwanag ko. Tumango tango naman sila, at yung babaeng studyante ay umupo na, batid ko sa mukha niya ang konsensya.