Novel & Cerita Sighs Of Relief

sabi niya, ang tinig ay puno ng pagmamahal, relief, at kagalakan, at kahit sa labas ng silid, ramdam niya ang bigat ng lahat ng nakaraang limang taon na napapalitan ng liwanag. Umiiyak si Jane, ang luha ay halo ng relief, excitement, at pagod. “Wright… kamukha kamukha mo siya,” bulong niya, ang boses ay humihingal sa tuwa. Ngunit sa kaibuturan ng kanyang isip, nananatili ang boses ni Sophia ang halimaw ng galit at obsesyon, hindi pa rin nawawala.

Hindi ko namalayang lumuwag ang balikat ko, na para bang ilang araw na akong may pasan na hindi ko napapansin. Ngumiti siya at tumango na may kasamang sighed of relief, tanda na kahit papaano ay nabawasan ang bigat sa dibdib niya. Iniabot ko ang kamay ko, kinuha ang sa kanya at dinala iyon sa aking bibig, marahang hinalikan. Mainit pa rin ang palad niya.

Bumaling siya sa amin at alanganing napangiti. “Sorry for that," he uttered. I smiled. “No worries.” “Under naman pala. Sanaol may relasyon,” bulong ni Winslet. Napakagat ako sa labi nang makita ang unti-unting pagkunot ng noo ni Akiro. “What did you say?” Hinila ko ang damit ni Winslet. Kung kanina gulat na gulat ang itsura niya, ngayon naman iritado na. Nakahalukipkip na siya ngayon at handang makipag-away.

Nakita ko ang panginginig ng kanyang mga labi, ang pagtigas ng kanyang mga balikat. “H-How could they–” napailing siya, at tuluyan nang natahimik. Ramdam ko ang bigat ng tanong na hindi niya masambit. Lumapit ako sa kanya at hinalikan ang kanyang noo, marahang niyakap ang kanyang katawan na ngayon ay tila pagod at lamog na sa damdamin. “It’s over, Sugar,” bulong ko sa kanyang tainga. “Wala na ang banta sa buhay mo. Sa atin. Sa relasyon natin. Now… now we can finally breathe in peace."

natataranta kong sabi. "Okay, bye!" natatawa niyang sabi bago pinutol ang linya. Inhale. Exhale. Relax. Hindi pa naman ako sigurado kung bagsak talaga pero kinakabahan na agad ako. Nakakatakot bumagsak. Nakakawala ng gana. Nakakahiya kay mama at papa. "OMG!" sigaw ko nang makita ang grades. Agad kong tinawagan ulit si Les. "Les!"

He was just wearing his boxers and worry was written all over his face. "Good morning!" aniya, ngumiti bago ibinalik ang tingin sa nilulutong pagkain. She heard him heaved a sigh of relief before closing in the distance between them. Agad siya nitong niyakap mula sa kanyang likuran. "I thought you left," he said, burrowing his head on the crook of her neck, inhaling her scent.

“Still… thank you.” At sa kabilang linya, napangiti rin si Damon—isang bihirang ngiti, puno ng genuine relief. Para bang sa gitna ng lahat ng kaguluhan, sapat na ang simpleng salitang iyon para bigyan siya ng bagong lakas na lumaban...

sigaw ko dito at hinabol siya. Tawa naman ito ng tawa habang panay ang habol ko dito. God, thank you for this life. Thank you for giving Sasha into my life. I'm so happy and contented. "Baby... " ***THE END***

I whispered and sigh. Hindi ko na pinansin pa ang mga text niya at nag book na ng grab. For me to feel relieved and happy I have to face my fears. Para rin maibsan ang sakit at mga bumabagabag sa dibdib ko'y gusto ko na munang ayusin ang sarili ko.

He let out a painful, ragged groan, kissing my forehead, my nose, and my wet cheeks frantically. "I'm sorry... I'm so sorry, Liannah... shh... tiningnan mo ako, look at me," he pleaded, his baritone voice thick with strain. "Huwag mong pigilan ang paghinga mo... relax, Wife. I'm stopping. I'm right here."