Novel & Cerita Sighs Of Relief

No one is talking habang bumabyahe sila, nakasandal lang siya sa headrest ng upuan. And she feels tired and relief at the same time at sunod sunod na pumasok ang message ni Cia Thanking her at paulit-ulit kaya naman napangiti na siya and she closed her eyes siguro naman gigisingin nalang siya ni Blake.

Halos wala siyang lakas para igalaw ang sarili. “Thank God. Thank you for being awake,” Aiden whispered, his voice laced with overwhelming relief and trembling hope. Parang gumuho ang bigat sa balikat niya sa sandaling iyon. He reached for her hand gently, almost afraid she'd vanish again. Dahan-dahang nilingon siya ni Kierra, and the moment their eyes met, her heart dropped.

"Ano ang pakiramdam mo?" "Pagod," pag-amin niya. "But relieved na tapos na." Tumango ako. "Ito ay isang mahabang araw.Pero nahawakan mo ng maayos." Napangiti siya ng mahina. "I'm glad it went well."

Sana lang ay maging maayos na ang shopping serye na ito. Napa-sign of the cross ako. Sabay bulong ng salitang 'Amen'.

“ Saang banda ba sa pakiusap ko ang mahirap intindihin? huh?” Marcus let out a heavy sigh as he reach Shy's hands para mapakalma ito sa biglang pagbuso ng damdamin nito. "Babe, relaxs... hindi ako nakikipag-away sa iyo... I am just worried sick sa mga nangyayari sa iyo."

I could finally breathe, letting out a soft sigh of relief as warmth spread through me. Habang minamasahe ang mga dibd!b ko, hindi ko maiwasang mapaungol. Nagtama ang mga paningin namin, at wala akong mababanaag na pagnanasa sa mga ito. Alam kong gusto niya lang talaga akong marelax at maging masarap ang tulog ko, at kalimutan kahit sandali ang nangyari sa akin. Sunod niyang minasahe ang bewang ko, pababa sa aking balakang.The warmth of his palms seeped into my skin, slowly melting away the tension that had built up for days. It felt like both my body and soul were finally allowed to rest.

Because for the first time since everything collapsed— I felt hope stab me back to life. Hindi ako nakagalaw. Hindi ako nakahinga. Tinitigan ko lang siya yung maliit na dibdib na dahan-dahan nang umaangat, mas regular, mas buhay. “His lungs are expanding more,” sabi ng specialist. “Blood gas is improving. We’re stabilizing.” Stabilizing. The word punched the air out of my lungs. I covered my mouth, shakily breathing out. Thank you. Thank you. Thank you.

Gustuhin ko mang sumigaw ay hindi ko magawa sa sobrang takot. "Baby, it's only me..." Reid's familiar voice brought a relief to me. "Oh, my goodness..." I let out a heavy sigh, while my fear is slowly fading away. "Reid..." I shifted my position so I could see him. Nakahiga ito sa gilid ko habang nasa aking baywang ang isang braso. Nakapikit ang mga mata nito habang halata sa kanyang mukha ang matinding stress at pagod. Kahit madilim, hindi pa rin nakawala sa akin ang kakisigan nito.

Sa madilim na paligid nakikita ko rin ang pag-aalinlangan sa mukha ng kaibigan. "Relax." He sighed. "Baka mapatay mo. Paano mo pa mahahanap ang gago?" Sinipa ko ng malakas ang upuan na nasa tabi. Humihiyaw at pinagsusuntok pa ang pader na sinasandalan.

Ito ang unang beses na may yumakap sa kanya na para bang kailangan na kailangan siya nung tao. He felt comfortable when she hugged him, and he instantly felt relieved to find out that she was fine. "S-sorry," ani Karina ng ma-realized ang kanyang ginawa. Hindi pa kasi talaga sila sanay sa isa't-isa kaya medyo nakakaramdam pa ng hiya. "It's okay. May problema ba?" malumanay pa rin ang boses na salita ni Luther. Kumakabog na naman ng husto ang dibdib ni Karina kaya pilit niyang kinalma ang sarili.