Sighs Of Relief Novels & Stories

He knew that the finish line was in sight, that soon he would be free to chase after the threads of curiosity that had woven through his thoughts. Finally, the clock struck the hour that signaled the end of the workday. Osiris exhaled a sigh of relief, the tension in his shoulders dissipating. He closed his laptop, a symbolic gesture that marked the conclusion of his professional responsibilities for the day. The office began to empty out as employees filed out, their voices blending into the hum of the city beyond.

“Ligtas na ang pasyente. Wala na siya sa critical condition.” Sabay kaming tatlo na napabuntong-hininga. Para bang natanggal ang bara sa aming mga puso. Tumingin ako kay Sage. I saw happiness in his eyes, then he hugged me tight. Halatang ubos na ang kanyang energy dahil sa sobrang pag-aalala. “Thank God… Papa is fine now,” bulong niya habang mahigpit akong yakap. “Yeah… I’m so happy hearing that Papa is safe.”

He was glad to know that he still had a second chance sa dalaga. Ding! The sound of the elevator opening and indicating that they were already on his office floor makes him stop on his track. Magsasalita pa sana siya pero bumukas na ang elevator. His smile went wide ng makita niya ang relief na bumalot sa magandang mukha ni Yesha.

Napangiti ako at hinaplos ang mukha niya para kumalma siya. "Hey, honey, easy. I'm okay, sumipa lang sila. Mukhang wrong spot lang ang nasipa nila kaya masakit sa likod at puson. But I'm okay now, so relax," paliwanang ko. Bumuntonghininga siya sa relief. "Thank God," aniya pa. Natawa naman ako sa reaksyon niya. Ganiyan siya lagi sa tuwing may dinaramdam ako.

“Don’t stop believing in the noise between the silences.” I smiled, looking at the horizon, heart calm for the first time in years. “Promise kept, Jake.” The signal pulsed once — soft, blue, endless.

Nag-angat ito ng kilay nang mapansin ang pagsulyap namin. "Hay nako. Nakakaloka yan! Bigla na lang umuwi kagabi. Alam mo bang nagising iyong jowa niya at hysterical na hinanap siya? Nasstress ako pag naaalala ko. Kami ang nag-asikaso sa lasing na lasing na si Sage." Inis na inis si Nathalie. Sinimangutan at inirapan nito si Zephaniah na hindi pa rin naaalis ang tingin sa amin. Totoo pala na umuwi kaagad siya pagkahatid sa akin. I felt a sense of relief at that. Magaan tuloy ang pakiramdam ko buong klase.

Bumigay ang katawan ko sa bigat ng ubo. Nang dumilat ako, una kong nakita ang mga mata niya. Matiim. Madilim. At puno ng pag-aalala. “Thank God,” sobrang hinang sambit niya. Bumitaw siya kaagad bago iniupo ako nang dahan-dahan. “Aya!” Sofia’s arms wrapped around me. She's almost hysterical. “Don’t scare me like that again! You weren’t moving—you weren’t breathing for two minutes!”

Sigaw ko para mas marinig nito ang aking boses. "Sigurado ka ba?" "Yes!" Muli kong sigaw. Napahawak ako sa aking sentido ng makaramdam ako ng pagkahilo. Ano bang nangyayari sa akin? Pumikit ako saglit at ni relax ang sarili. I went through the process of breathing in and out. "Babe, please open the door!" Muli kong narinig ang tinig ng aking asawa.

"Hello, everyone! I'm back..." Relief is an understatement of what she saw in their faces. Sina Lyam at Ghaile ay kapwa pumikit na tila ba may pilit na pinipigilang huwag makawala sa mga mata. Si Rajive ay tumango at nagpakawala ng maluwag na paghinga. Habang sina Rheeva at Gabrylle ay kapwa ibinagsak pasandal sa dingding ang mga sarili na para bang nakaligtas sa parusang kamatayan.

sagot ko nang casual. "Sigawan?! Anong klaseng bonding 'yan?" Tumawa ako. "As in literal na sigawan, Reese. Sa bundok. Para lang mailabas ang stress. Walang malisya, okay?" "Totoo ba 'yan?" tanong niya, hindi kumbinsido. "Eh bakit parang ang saya-saya mo ngayon?" Napailing ako. "Siguro kasi... for once, walang pressure, walang laro, walang s e x. Just... peace."