Relieved In Work Meaning Mga Nobela at Kwento

Makulit, palabiro, pero super reliable pagdating sa trabaho. Nilibot ko ang aking paningin sa buong paligid. Sa kanilang lahat. Bigla akong nakaramdam ng hindi ko maipaliwanag na warm feeling sa dibdib ko. I’m genuinely happy. Masaya ako dahil napapalibutan ako ng mabubuting tao, mga taong hindi ko kailangang i-please, mga taong tanggap ako kahit broken minsan, tahimik minsan, at sabog madalas.

"Gusto ko lang makalanghap ng sariwang hangin." "Ayon lang ba talaga ang dahilan?" May pagdududa sa itsura ng mukha nito. Tumango siya. "Yes, iyon lang. Sige idagdag mo na nga ang stress sa trabaho kaya gusto ko naman makapag-relax ang isip ko. This past few days, maraming nagiging problema sa nasasakupan ko at sa mga kasamahan ko na medyo mahirap solusyunan. Gusto ko munang alisin sa utak ko ang mga bumabagabag sa akin."

Hindi ko alam pero parang may kung ano nagsasabi sa ‘kin na may iba pa siyang binabalak o iniisip na ayaw niyang sabihin sa ‘kin. I bit my lower lip and sighed. Well, favorable naman sa ‘kin ang gusto niya. Ayoko rin namang lagi kaming nagtatalo dahil tinatamad ako. Stress na nga ako sa trabaho, baka mas ma-stress pa ako lalo kapag lagi kaming nagbabangayan. Kaya wala akong ibang choice kundi ang tumango. “Yeah, sure. No worries. I’m cool with that.” Tumango naman siya sa ‘kin. “How’s your work? Are you done with everything?”

Tama rin naman ang sinabi ni Miss Roxy, na kailangan ding mag-relax or mag-unwind paminsan-minsan. Simula kasi no'ng nangyari ang bagay na iyon ay isinubsob ko na ang sarili sa trabaho. Kapag day off ko naman ay mas pinipili ko na lang na manatili sa amin. Binawasan ko na rin muna, pansamantala, ang pakikihalubilo sa mga kaibigan ko.

Sa tulong ng art workshop ay nabawasan ang stress niya sa trabaho na pansamantala niyang iniwanan. "You know what Miss Gracie, kapag mukha ng isang tao ang subject mo sa obra mo, ibig sabihin n'on ay espesyal sa'yo ang taong 'yun," sabing muli ni Kaida. Bigla tuloy namula ang mukha niya sa narinig. Gaanon ba talaga ka- special sa kanya ang boss niyang si Oliver Wright?

Napakatalinong matsing! Araw-araw ay iba tuloy ang pagod na nararamdaman ko. Nakakaramdam din naman ako ng pagod noong si Hero ang boss ko, pero iba talaga sa feeling 'yong ngayon. I mean, with Hero kasi ando'n 'yong fulfillment at saya sa trabahong ginagawa ko, pati nakaka-inspire kasing pumasok since kasundo ko ito. 'Yong pagkakasundo, 'yon naman talaga kasi ang mahalaga sa pagtatrabaho, 'yong tinatawag nilang harmony sa workplace at sa pagitan na rin ng mga magko-co-worker... na masaklap ay ni hindi ko pa nararamdaman simula noong tumapak ako sa building ng opisina ni Mikey, ang kaso mukhang hindi yata nito alam ang pakahulugan sa salitang iyon o sadyang hindi lang iyon kasama sa bokabula

Habang inaayos ko ang gamit ko ay tumabi sa akin si Riza, malaki ang ngiti sa kanyang mapulang labi, napataas ako ng kilay good mode siya dahil makalibre sa akin. "Kamusta naman ang trabaho mo, Relia? Mahirap ba?" usisang tanong niya. Napangiti ako at tumango. "Oo medyo, pero kaya naman ako pa ba haha," pinasaya ko ang boses ko, ayaw ko naman na mahalata niya na nagsisinungaling ako. Umupo siya sa mesa ko inilapit ang mukha sa akin, napaatras naman ako. "Ilan ba ang sweldo mo? Pwede pang mag apply?"

“Sabi ni Uncle, nagtatrabaho ka pa rin kahit may injury ka. Hindi ba mas mabuting magpahinga ka muna bago bumalik sa opisina?” Ngumiti lang si Suzanne at umiling. “Hindi naman ganun kalala ang injury ko. Marami akong kailangang asikasuhin, kaya hindi ko pwedeng ipagpaliban.” Sa loob-loob ni Casey, napangisi siya nang may halong panunuya. Malinaw na ang sinasabing “relapse” ng pinsan niya ay hindi naman talaga totoo. Napakagandang paraan para ipakita sa lahat kung gaano siya kasipag at kung gaano niya kamahal ang trabaho, hindi ba?

Sabi ko sabay kuha ng documents at binasa ito. Bumalik na ang mood ko para magtrabaho. She gave me energy to work for. I was really relieved after telling her the truth. Although I didn't tell my feelings yet. I want to tell her slowly. Ayaw ko siyang biglain. Natatakot akong kapag binigla ko siya ay baka kung ano ang isipin niya. Gusto kong dahan-dahanin lang muna. At least, she won't overthink anymore.

“You’re looking... stressed today. Too much work?” Tumango ako habang pilit na iniiwas ang tingin ko. “Opo, Sir. Marami pong trabaho.” “You know,” bulong niya, “you should relax sometimes. Maybe I can help you... relax.” Halos magdilim ang paningin ko sa inis. “Pasensya na po, Sir. Kailangan ko pong bumalik sa trabaho.” Ngunit bago pa ako makaalis, hinarangan niya ang daraanan ko. “Oh, come on, Satya. Don’t be so uptight. I’m just being nice.”