Sighs Of Relief の小説・ストーリー

kalmadong anunsyo nito. Bigla kong naramdaman ang paghinto ng aking paghinga at nakatutok pa rin ang tingin sa doctor na nakatayo sa harapan ko ngayon. “She’s safe,” ulit niya, this time a little clearer. A wave of relief crashed into my chest so hard that my knees almost gave out. "Thank God..." sa isipan ko at gusto ko na lamang maluha sa tuwa. My hand immediately ran through my hair habang napayuko ako sandali.

"Hihrapan natin 'to nang sabay. No more running away." **Jeriel** Nang marinig ko ang kaniyang sagot, pakiramdam ko ay nabuhay ako muli. Ang tindi ng saya at relief na bumalot sa dibdib ko ay hindi ko kayang ipaliwanag. Tears. Relief. Passion. Agad akong tumayo mula sa aking upuan at hinila ko si Shanaia paitaas para yakapin siya nang napakahigpit. Binuhat ko siya nang bahagya habang isinusubsob ko ang aking mukha sa kaniyang leeg, humihingi ng tawad at nagpapasalamat sa kaniyang pangalawang pagkakataon.

Makalipas ang ilang sandali ay muli naming narinig ang pagsara ng pinto, kasunod ang papalayong yabag ng kanilang mga paa. Sa ilalim ng kama, sa masikip na espasyong iyon, halos magkadikit ang aming mga katawan ni Ava. Magkaharap kami at nakatitig sa isa't isa. Then I felt her let out a quiet sigh of relief. “Wala na sila.” Agad siyang gumapang palabas ng ilalim ng kama, ngunit mabilis kong nahawakan ang kanyang pulsuhan bago pa siya tuluyang makalayo sa akin.

Gustuhin ko mang sumigaw ay hindi ko magawa sa sobrang takot. "Baby, it's only me..." Reid's familiar voice brought a relief to me. "Oh, my goodness..." I let out a heavy sigh, while my fear is slowly fading away. "Reid..." I shifted my position so I could see him. Nakahiga ito sa gilid ko habang nasa aking baywang ang isang braso. Nakapikit ang mga mata nito habang halata sa kanyang mukha ang matinding stress at pagod. Kahit madilim, hindi pa rin nakawala sa akin ang kakisigan nito.

“Don’t worry about me, okay? I’m really alright.” Dahil sa sinabi ko, napansin ko ang kanyang pagngiti at ang bahagyang pagkalma. At last, he sighed and tried to relieve his nervousness. Hinalikan niya ang likod ng aking mga kamay bilang tanda ng pagpapakalma sa sarili. “I’m sorry, Darling. I’m just really freaking out.” Ngumiti ako at saka tumango sa kanya. Alam ko naman iyon. Ramdam ko iyon sa kanya at hindi ko siya masisisi.

Tila saglit na huminto ang mga mundo nito nang sa wakas ay makita siya. There was agony on his coffee-colored eyes was so evident for a second before it melted away. One moment he looked like he was about to die, and the next relief flooded him with how his shoulders dropped to relax. Kabaligtaran ang reaksyon nito kanya na tila binuhusan ng yelo nang mapagtanto ang itsura nito.

Humithit siya ng sigarilyo bago dahan-dahang nagbuga ng usok para itago ang emosyon sa mga mata niya. Tahimik na nakinig si Nevaeh habang naririnig ang mahinang hangin sa kabilang linya kasabay ng boses nito. “That’s good then.” Kung dati siguro niya narinig ang ganoong linya mula kay Sven, baka namula na siya at nag-overthink kung may gusto ba ito sa kanya kahit konti. Pero simula nang malaman niyang ang relo ay para pala sa babaeng gusto nito noon…

He let out a painful, ragged groan, kissing my forehead, my nose, and my wet cheeks frantically. "I'm sorry... I'm so sorry, Liannah... shh... tiningnan mo ako, look at me," he pleaded, his baritone voice thick with strain. "Huwag mong pigilan ang paghinga mo... relax, Wife. I'm stopping. I'm right here."

pagsuko nito, the relief in Shaira's face. "I'm really sorry about this" nahihiyang sabi ng matanda, "Don't let me down, Shaira sobrang kapal na ng mukha natin" iiling iling na sabi ni Sir Benj, napangiti ako, at sumulyap kay Aidan at Aries.

Sandali siyang nanatili roon at blangkong nakatingin sa dagat habang panay ang buntonghininga nang may marinig na tinig. "How many times do you need to sigh to relieve stress?" Tumahip ang kaniyang dibdib nang marinig ang baritonong tinig ng lalaking pumuyat sa isip niya kagabi. She turned around to greet him, subalit wala ito sa kaniyang harapan. He was hiding behind one of the hanging curtains. Napangiti siya. "What is this, hide and seek?" She heard him chuckle. "How about we play a game so we could ease your worries?"