Romans & histoires Siglo Modern Filipino

I am really just a student and never became her ex-girlfriend. Napatango ako atsaka hirap na napalunok. "Hmmm...student." Napatingin ako kay Megan at pilit na iwinaksi sa aking isipan ang nakaraan na matagal ko ng piniling kalimutan. "Anyways, babe. This is Sabrina. My former english teacher when I was still in the Philippines." Awtomatiko naman na nanlaki ang dalawang mga mata nito dahil madalas ko siyang ikwento noon kay Megan.

Chapter 1 Philippines 1930 NAPANGANGA SILANG apat sa kagandahan ng Time Gold Resort at sa kagandahan ng dagat rito sa El Nido Palawan. Ang bascuit archipelago ng bansang Pilipinas. Blue na blue iyon na siyang paboritong kulay ni Asula. Ngayon lang siya nakapunta sa ganitong lugar at nakakita ng ganitong tanawin.

Masasabi kong ang The Second Time Around ay isa sa maliit na hakbang ng Pilipinas patungo sa kaunlaran pagdating sa Philippine Entertainment. "Gusto ka palang makausap ng screenwriter natin," sabi ni Harper habang nguya-nguya ang spaghetting kinakain. Napakurap-kurap ako at kaagad na naramdaman ang pagtaas ng aking mga balahibo sa katawan. Muling sumagi sa aking isip ang parte ng script na nabasa ko noong audition.

Mas malaki, mas modern at mas maraming tao. Kung ang Batangas ay isang eleganteng at mahinhing dalagang Pilipina, ang BGC naman ay parang isang modernong Pilipina na handang makipagsabayan sa global trend. Pagkarating na pagkarating nila, tinawagan agad ni Xeline si Noah para ipaalam na okay naman siyang nakarating. “Honey, nandito na kami.” Nakangiti siyang tumingin sa paligid.

Silang dalawa lang ang tao sa loob ng sementeryo na 'yon. Bago sila umuwi sa mansion ay nagtake-out na muna sila ng fried chicken dahil nagki-crave si Divine. 'Yung malaking bucket ng fried chicken ang in-order nila. Paborito kasi ni Divine ang fried chicken lalo na ngayon na buntis siya. Ang hilig-hilig rin niya kumain ng mga prutas kagaya ng manga, bayabas, ubas at saging. Ayaw niya kumain ng mansanas dahil para raw siyang nasusuka kapag kinakain niya 'yon.

"Hundred and one percent sure, isama mo pa ang 118,761,162 million Filipinos as of April 22, 2024. Tsaka ni-search kita kagabi. In-add pa nga kita sa mga socials mo pero di mo ako in-accept. Nag-message pa ako sayo hindi ka rin nagreply." Mukhang hindi ito naniwala sa akin pero totoong ni-search ko sya kagabi. Pagkatapos kung gumawa ng assignments at yung sideline ko siya naman yung tiningnan ko sa internet. Walang masyadong ganap sa page niya. Ilang photos lang ang uploaded doon pero yung comments, likes at reacts millions ang inabot.

gulat na tanong niya, halos mapahawak pa sa dibdib dahil sa hindi inaasahang tanawin. The place looked like hacienda ng mayayaman noong 19s. Oo at lumaki siya sa abroad at minsan lang nakakauwi, pero she knows some history of the Philippines, at ang lugar na ito? It looks like she suddenly went back to the 19s. Napanganga siya habang pinagmamasdan ang bawat detalye, para bang isang pelikula ang nabuhay sa kanyang harapan.

"Pangalawa. Sanay na akong nakakatanggap ng mga ganiyang mensahe." Umupo ako sa silya at nilaro ang hawak na cellphone. "Part of the experience." "Ang tindi talaga ng sikmura mo no. Di ka man lang nasaktan. Di man lang umiyak." Nilingon ko si Barbie. "Patigasan lang iyan. Laro ang hinahanap nila kaya pagbigyan. Sa huli, mas lamang ako dahil ako ang nagkakapera." "Iba talaga ang modern hero ng Pinas. Mababayaran mo na ang utang ng bansa natin, bruha. Galing ng marketing strategy mo!"

"Tingnan mo oh, wala na tayo sa Amerika pero itong kamay mo malamig pa sa yelo! Nanginginig pa!" Inirapan ko siya at binawi ang kamay. Sino ba'ng hindi kakabahan sa sitwasyon ko ngayon? Well, lagi naman akong kinakabahan tuwing may mga ganito, t-rum-iple lang talaga ngayon! Hindi kasi mawala-wala sa isip kong baka may makakilala sa akin kahit nakamaskara ako, pero sa higit isang taon kong pagmo-model, wala pa naman. But because we are now in the Philippines, and mas maraming nakakakilala sa akin dito... who knows, 'di ba?

Tumikhim siya upang tanggalin ang ano mang bara sa lalamunan niya kahit alam niyang wala naman. Hindi rin yata ito mukhang pilipino kaya duda siyang maiintindihan siya nito. Pero bahala na, medyo may kaunting alam naman siya sa wikang ingles basta hindi lang deretso at saka pilipit ng kaunti ang dila niya. Kaya puwede ng pagtiyagaan. Nang akmang magsasalita na siya nagtaka siya nang bigla itong tumayo at lumapit sa kaniya.