Silently Novels & Stories

Saad ko. Pero wala akong narinig na tugon mula sa kaniya. “Um, silent means yes. So, oo ang sagot mo, señorito. Merci beaucoup! Ciao.” Saka ko isinarado ang pinto at nakangiting naglakad na upang puntahan si William sa labas.

Ang awkward ng ngiti niya, yung tipong ang taray-taray niyang tignan kanina habang nagtuturo pero kung makangiti sa akin ngayon ay sobrang wagas. She beamed. "Ano 'yon Pamangkin? Sabihin mo lang!" Tumango ako. "Silentium!" Suddenly, Maestro creates a rectangular pale blue soundproof field to surround the whole room. A Salitang Salamangka allows users to prevent any sound coming from within their vicinity.

He said using his husky voice. Napaawang ang labi ko sa sinabi niya. Bumaba ang kamay nito sa bewang ko at hinapit ito papalapit sa katawan niya. Umangat ang gilid ng labi nito, "silence means yes." Hindi na ako nakapagre-ak ng angkinin niya ulit ang labi ko at mahigpit na niyakap ang bewang ko.

C. Nakangiti kong binuklat ang diyaryo patungo sa page na iyon at kaagad na bumungad ang mensahe niyang tula para sa akin. Whispers of You, My Sinta By: H. A. C. The silent halls still echo with your name, Your voice, a melody I long to hear, No warmth can chase the cold since you first came. The chapel lights flicker, but not the same, Your presence once made every shadow clear,

Maybe because I forgot to silent my phone or turned it off in the middle of the meeting. "Please, continue.." I heard the sharp tone of Mr Alexander Blackwood. I know he was referring to the presenter, pero ang talim ng kaniyang tingin ay nasa akin. - I'm a barbie girl, in a barbie-- "What the f*ck!" The room feel silent as everyone at the table hear him cursed. Dahil sa pagmamadali ko na matigil ang ring ng cellphone, hindi ko na naisip na i turn off ito, o kaya man lang ay i silent ang phone.

Pagkatapos niyang mag-isip ng kung anong sasabihin, sumagot siya sa wakas. [Kumakain.] Nagdagdag siya ng dalawang salita para sumagot siya at hindi magmukhang natutuwa. [Eh ikaw?] Pagkatapos ipadala ang message, mabilis niyang nilagay sa silent mode and phone niya at ni-lock ang screen. Gayunpaman, hindi siya nakatiis nang higit sa sampung segundo bago niya ito binuksan ulit. Isa na namang message mula kay Zeke ang dumating.

Pagkarating namin sa interiyor ng silid-aklatan, agad naming nabasa ang karatulang nakasabit sa kisame: observe silence. Kaunti lamang ang mga tao sa loon. Marahil, nasa computer shop sila; abalang-abala maglaro ng mga walang kwentang bagay. Sa halip na itabi nila ang perang kanilang na itataya sa kompyuter, pagkagunom pa rin at walang pagbabago. Embes na pagkain o masasarap na minandal ang kanilang bilhin, kompyuter pa rin.

muling tanong pa niya ngunit ang aking sistema ay tuluyan na yatang napasailalim sa kanyang mahika kaya naman hindi ko man lang nagawang tumugon man lang sa kanya. "Silent means yes, I think," wika pa nito bago ako ginawaran ng halik sa aking mga labi, at tila ba ang bagay na iyon na lang ang inaantay ng aking katawan upang tuluyan itong mawala sa katinuan ay hindi ko na namalayan na maging ang aking magkabilang braso ay pumulupot na rin sa kanyang batok upang mas palalimin pa ang aming halik.

And in that silence, I waited. The champagne was cold, the crystal flute elegant in my hand, but the celebratory mood felt hollow, a thin veneer over the churning anxiety within me. I sat alone in my opulent apartment, the city lights a blurred spectacle outside my window. The silence was deafening, a heavy blanket smothering the usual vibrant hum of the city. It was a silence pregnant with anticipation, a silence that screamed louder than any celebration.

Pinagmasdan ko siya habang inilalagay niya sa sahig ang kahon na wala nang laman. Niyakap ko siya sa likod. Naramdaman ko na napatigil siya sa tangkang paglalagay ng mga delata sa taas ng cabinet. Isinubsob ko ang mukha ko sa kaniyang likod. "I'm sorry kung hindi ko nasagot ang tawag mo. Nakalimutan ko kasing tanggalin ang silent mode ng cellphone ko. Hindi na mauulit. Nag-alala ka ba?" Malambing kong sabi.