Silently Novels & Stories

Doon siya huminto. Tinitigan niya ito—malalim, matagal, parang may gustong itanong ngunit hindi masabi. “Kung ipagpapatuloy natin ‘to… siguraduhin mong hindi mo pagsisisihan,” halos bulong na sabi ni Silas, puno ng pagpipigil at kaba. Ang boses niya ay mababa, paos, tila nanginginig sa bigat ng nararamdaman.

At sa huling entry ng araw na ‘yon, sinulat ko: > Maybe this is what it means to love someone in silence — when the world keeps you apart, but your souls remember each other anyway. That night, bago ko patayin ang ilaw, humaplos ang malamig na hangin sa mukha ko. Naramdaman kong parang may pamilyar na presensiya sa paligid. Hindi nakakatakot. Hindi malungkot. Parang yakap na hindi kailangan ng katawan. “Goodnight, Luther,” bulong ko. At sa unang pagkakataon, hindi na masakit banggitin ang pangalan niya.

Tatlo ang nasa barracks, natutulog. Ang isa—ang pinuno ng shift—ay nasa control panel, alerto. "Target marked," bulong ko sa earpiece. Cherie: "On your go, J." Ako: "Execute. Silent kill." Sumenyas ako ng countdown. Three... Two... One...

“Paano naman ang NeuroSilence, Paralyn, at TimeCell?” sunod na tanong ni Knox. “Matagumpay ang NeuroSilence,” sagot ni Gian. “Mahigit isang taon na ang lumipas mula nang ma-implant ang microchip sa utak ni Lyka. Aktibo pa rin ang chip, at trackable.”

Nag-text lamang siya rito at sinabing pauwi na siya. Talagang hinintay siya ng maglola at hindi kumain hanggat wala siya. Alas otso na ng gabi at saka pa lamang nagpahanda ng hapunan ang ginang. Dumaldal pa si Stefan dahil hindi niya nasagot ang tawag nito. Sinadya talaga niya ‘yon. “Naka-silent mode ang phone ko,” alibi niya. “Kaya mo naman palang mailagay sa silent mode ang phone mo, kaso kung kailan importante ang tawag saka mo ginawa,” palatak nito.

[Days have passed | Inside Miko's house] Mariing nakapatong ang mga paa ng binata habang nagpapatugtog ng musika ng Silent Sanctuary. Napabuntong hininga ito pagkatapos haplosin ang makinis na pisngi, na sya namang pagtunog ng kanyang mobile phone. Napataas ang kanyang kaliwang kilay habang pinagmamasadan ang nakasulat sa screen.

“I don't know what I can do to you if you still stay here,” “Tapos na ang fireworks.” He brushed his hair out of frustrations. “You don't understand, it's not just the noise—the silence.” Sinalubong niya ang mga titig ko. “The silence after the noise is the hardest to bear. Ang katahimikan pagkatapos ng mga ingay na iyon ang mas lalong nagpapabaliw sa akin, Bettina.”

mainit na ulong bungad nito sa kanya. "H-hah?" Mabilis niyang kinuha ang cellphone at nakitang may 5 missed calls. Napaawang ang bibig niya at lihim na napamura nang makitang naka silent ito. Dahan-dahan niya itong nilingon. "S-sorry Sir, hindi ko po naialis sa silent." Parang gusto na lang niyang lumubog sa kinatatayuan. Yari na naman siya, sermon na naman ang aabutin niya.

tanong ko Ramdam ko ang titig nito pero mas pinili kong inabala ang cellphone ko para mag hanap ng kanta "Silent Sanctuary," he whispers Napatigil ako sa sinabi niya at tumango nalang bago plinay ang mga kanta nila. I love singing, but I'm not fond of bands. Hindi ako fan ng mga banda dito pero alam ko naman ang mga kanta nila. I downloaded their songs dahil kailangan ko nang tanggalin ang data mamaya pag mag tatake off na

Hindi kaya sila nagugutom? [To: Rowan Psst! Gutom na ‘ko.] Wala pang isang minuto ay tumunog na ang cellphone ko. “Pwede bang i-silent mo ang phone mo? It’s distracting.” Maarteng sabi ng babae sa likod ko sabay hawi ng buhok niya. “S-sorry, is-silent ko na lang.” Nginitian ko siya pero inirapan niya lang ako. Maldita!