Silently Mga Nobela at Kwento

"Mundo ko, p'wede ba kitang halikan?" His tone is like a curse into my ears. It's like giving me something... desire. I'm trying to calm my nerves right now, but I swear I can't. Parang may tumutulak sa akin. Hindi ko magawang iiwas ang aking tingin sa kanya, para niya akong inaakit. Tila may karera ng kabayo sa aking dibdib dahil sa sobrang lakas ng pagtibok nito. "Silent means yes," saad nito sa isang nakakaakit na tinig at bago pa man ako makabalik sa aking wisyo ay dumampi na ang kanyang malambot na labi sa aking labi.

Bago ko ipagpatuloy ang aking panonood ay nireplayan ko ito. To: +63948666327 Huwag mo nga akong itext. Busy ako. Pagkatapos ay nilagay ko sa silent mode ang cellphone ko at ibinalik ko sa bedside table. I don't want to have a communication with him. Pumayag na ako sa kasalang magaganap at hanggang doon lang yun I don't want to develop any feelings for him.

“At kung may natitira pang katulad niya…” Mas tumalim ang tingin niya. “Then we will find them.” Tahimik. “And we will expose them.” Walang gumalaw. Walang nagsalita. “Because silence is not protection.” Mahina. Pero mabigat. “It’s part of the problem.” Ibinaba niya ang mic. At doon… Tuluyang tumahimik ang buong lugar. Walang sumunod na tanong. Walang sumigaw.

RHEA’S POV There’s a different kind of silence when the world is watching you. Hindi siya katahimikan na payapa. Ito yung uri ng tahimik na parang hinihintay ka ng baril kung kailan ka gagalaw.

Sinubukan niyang maging mas positibo, pero ang malamig na tono ni Ezekiel ay nakakapanghina. "Salamat," sagot ni Ezekiel, at umupo siya sa kanyang desk. Pansin na ang malamig na silensyo sa pagitan nila, kahit na nagkakasalubong ang kanilang mga tingin sa bawat pagkakataon. Walang ibang usapan maliban sa mga kinakailangang impormasyon.

May nakita ba kayong ibang bagay? Paano ninyo nagagawang magbitiw ng mga salita nang basta-basta, nang hindi man lang iniisip kung kaya ba o makakayanan ng taong pinag-uusapan ang bigat ng mga ito? Namutla ang mukha ni Sierra. Mahigpit niyang hinawakan ang kanyang telepono, ipinikit ang kanyang mga mata, at huminga nang malalim nang ilang beses bago niya napigilan ang matinding paggulo at sakit sa kanyang puso.

Walang nagsasalita na para bang kung may magsasalita na isa ay iiyak na silang lahat. His tears fell silently in his eyes. Gusto niyang magpaalam kay Mesaiyah subalit wala siyang magawa. Tiningnan ni Anthea ang kapatid sa backseat sa pamamagitan ng rearview mirror, pati siya umiiyak na din.

dagdag pa niya. Maraming naguguluhan sa usapan namin. Karamihan sa kanila, nagdadalawang-isip kung maniniwala ba kay Sofia o hindi. Hindi ako nagsalita. Wala pa akong masabi sa mga binitawan niyang salita. Parang natameme ako. Pero hindi puwedeng manahimik na lang ako. Silence means yes. At hindi ako papayag na malaman nilang isa akong huwad at ang totoong Aelice ay nagpakalayo na.

buwelta niya sa naghahamong tinig. Sa loob ng ilang saglit ay hindi nakapagsalita si Ariella. Ni hindi ito lumingon sa kanya at sa labas pa rin ng kanyang kotse nakatitig. At dahil nga sa hindi agad nito pagsagot ay waring may nabubuong isang hinala sa kanyang dibdib. Hindi niya pa nga maiwasang mapaismid dahil sa naging reaksyon nito sa naging tanong niya. “You don’t have to answer. Your silence says it all.”

Sa susunod talaga hindi ko na kakalimutan eh silent ang phone ko para walang istorbo. "What?" iritang sagot ko.