Tuwing iniisip ko sina Paulita at Marco, naiiba ang timpla ng nostalhiya at kirot na sumasagi sa akin. Mula sa pagiging malapit na magkaibigan noong pagkabata, unti-unting nagbago ang kanilang relasyon dahil sa hindi pagkakaintindihan na tila maliit pero lumago—mga hindi nasabi, mga pangakong naiwang bitin, at mga pangarap na humiwalay ang landas.
Ang pinakamalaking pag-ikot para sa kanila ay nang magpasya si Marco na lumayo para magtrabaho; doon na nagsimulang magbago ang balanse. Si Paulita, na dati ay laging may kapanalig, nakaramdam ng pag-iisa. Hindi dahil wala nang pagmamahal, kundi dahil nagbago ang kanilang mga priyoridad. Sa pagdaan ng panahon, nagkaroon sila ng mahirap na pag-uusap, may mga luha at paghingi ng tawad. Hindi sila agad nagbalik sa dati—iba na ang anyo ng tiwala at respeto nila. Sa huli, ang relasyon nila ay naging mas tapat at may panibagong pag-unawa: hindi na puro emosyon kundi may kasamang malasakit na pinanday ng pagsubok. Ako, natutuwa na hindi sila nagpadalos-dalos magdesisyon at pinili nilang ayusin ang sirang bahagi ng kwento nila nang may malasakit.