Simple Quotes On Life Mga Nobela at Kwento

Hindi niya ba alam ang motto? "Ah… my motto in life is…” Mukhang hindi siya mapakali pero naroon pa rin ang poise niya. Ilang segundo siyang natahimik at mukhang mag-iisip ng sasabihin. “Life is too short, don’t make it even shorter,” he added. Nanlaki naman ang mga mata ko sa narinig. What the hell? Bakit magkaparehas kami ng motto? Sinasadya niya bang gayahin ako?

Nicole "Ang bilis mo namang maglakad, kala mo naman talaga tatakbo ang gym." "Kapag napuno na yung gym, wala na tayong mauupuan. Tatayo tayo habang nanonood?" Naiinis na saad niya kay Jemalyn at mas binilisan pa ang paglalakad. Bagal-bagal kasi nitong gumayak, nagpapaganda pa kala mo naman talaga may jowa.

“Oo, ganyan talaga dito. Simple lang ang buhay, pero buo ang araw. Wala masyadong komplikasyon.” “Parang ikaw,” pabirong sagot ni Elizabeth. “Uy, parang may laman ‘yon ah,” tugon ni Benedict, sabay sulyap sa kanya. Napangiti si Elizabeth at umiling. “Ibig kong sabihin, buti ka pa. Ako, minsan gusto ko na lang tumakas. Mawala kahit isang linggo.”

Tahimik silang nagmasid sa mga bituin sa langit. Lumapit si Justin. “Ay teka, bakit parang hindi ako na-miss ng Lola Mila ko?” “Apo, miss na miss din kita. Alam mo naman, mas madalas ako sa ospital ngayon kaysa dati. Mga apo, maiksi ang buhay ng tao. Madalas sabihin, life is so short. Pero kapag malapit ka na sa dulo, doon mo maiisip na totoo ngang maikli ang buhay ng tao. Isipin mo, ilang birthday ka lang meron sa buong buhay mo? Ako baka lima na lang ang natitira. At kung minsan wala pang kasiguraduhan.”

paliwanag ko, tumingin pa ang kambal sa kuya nila kaya napa buntong hininga na lang ako. Fuck this life.. - Small minded people will always jump to conclusions without facts.

Bakit hindi ako nakapag ipon? Hindi ba tama ang desisyon kong maging simple lang ang buhay ko? Kaso kakasimpleng buhay yung anak ko at sarili ko naman ang kinakawawa ko, wala akong naipon masyado at wala akong permanenting matutuluyan. Kagaya nga ng sinabi ni Lance hindi talaga maayos ang lagay ko ngayon, pinili ko maging simple lang at hindi na pinaangat ang buhay ko, mali bai yon? Bakit parang nagsisisi ako?

Ang mga salitang iyon ay hindi ko aakalaing maririnig mismo sa bibig niya. "Your love felt like a prison. Kung ganiyan ang magmahal, ayokong bumalik sa iyo. I’d rather live a simple life than be caged by someone who only knows possession, not love." Tumahimik siya. Tila nilamon ng katahimikan ang paligid. Tanging pag-ubo ng malayong traffic lang ang gumagambala.

"Masaya ako na ang lahat ng ito ay nangyari. Hindi ko kayang maisip kung anong buhay ang mayroon tayo ngayon kung hindi tayo naging magkasama." Hindi ko alam kung paano ko sasagutin ang mga salitang iyon. Minsan, kahit gaano kahirap ang buhay, ang mga simpleng sandali ng kaligayahan ay sapat na. Ang mga simpleng yakap, ang pagtawa, ang pagkakasama sa araw-araw—lahat ito ay nagbibigay ng lakas sa amin upang magpatuloy. Ang tunay na kayamanan ay ang mga simpleng bagay na mayroon kami ngayon. "Salamat, mahal," sagot ko, habang niyayakap ko siya. "Salamat at nandiyan ka sa bawat hakbang ng buhay ko."

Mas totoo. At doon, sa gitna ng katahimikan ng isla, napangiti si Kikay. Ang buhay, naisip niya, hindi naman kailangang malaki, magarbo, o puno ng fireworks. Hindi kailangang magmadali. Hindi kailangang ayusin lahat. Minsan sapat na ang isang gabi na nagpaalala sa’yo na buhay ka. Na may karapatan kang maging masaya. At may mga sandaling hindi mo kailangang ipaliwanag kahit kanino.