Simpleng Tula Para Sa Bayan Novels & Stories

Tahimik ang buong venue. Hindi niya kailangan ng malalalim na salita upang mahikayat ang mga tao. Simple lamang ang kanyang mensahe. "Ang bawat batang narito ay hindi nangangailangan ng awa." "Ang kailangan nila ay pagkakataon." "Pagkakataong mahalin." "Pagkakataong mangarap." "At pagkakataong magkaroon ng tahanan."

Ang ulam na ito ay simple at mabilis. "May pagkain at tirahan, at may dalawang araw na pahinga tuwing katapusan ng linggo. Pito't walong libo kada buwan. Kung magaling siya, makakakuha siya ng bonus. Karaniwang presyo ng mga yaya sa syudad ang ganito. Ang mga may mas mataas na edukasyon ay may sweldo na halos sampung libo."

“Grabe ang ganda talaga ng mg kahoy tingnan habang hindi pa ito napapalibutan ng snow.” “The people here are also friendly mas gugustuhin nila na palaging maraming tao kaysa sila lang at meron silang mga panukalamang gobyerno na kung gusto ng taga ibang bansa yo live here permanently ay may suporta pa ng gobyerno. Mag apply ka lamang.” sabi ni Tito Ely.

“Hindi lang po negosyo ang gusto kong itaguyod. Gusto ko rin po na magbigay ng pag-asa at pagkakataon sa iba, tulad ng pagnanais ko noon na magtagumpay.” Sa mga sandaling iyon, napansin ko kung paanong ang mga simpleng pangarap ay maaaring magbukas ng mas malalaking pinto. Si Aerol, na isang simpleng bata na nawalan ng ina, ay naging simbolo ng lakas at pagpupunyagi. Ang kanyang hangarin na magbigay ng pagkakataon sa iba ay nagbigay sa akin ng bagong perspektiba sa buhay.

napatango tango ako at napapasulyap sulyap kay Aida na tulog pa rin. "Binababoy ng pamahalaan ang aming mga karapatan bilang mga mamamayan. Hindi mo kami masisisi ang ilan na pinipili ang pagrebelde na lang, lalo nat sa panahon ngayon hindi naman pinapakinggan ng pamahalaan ang mga taong mahihirap. Silaw na silaw sila sa pera at wala silang pake sa mga nasasakupan nila."Puno ng hinanakit ang boses niya pero bumuntong hinga ito bago nagsimula muli magsalita.

Kung hindi ako maglilibang, makakatulog ako. "This island is cool. Saan galing ang electricity nyo?" bigla kong tanong. Malayo kasi ang isla sa Sta. Elena na syang pinakamalapit na bayan kung tutuusin. "May malaking waterfalls sa kabilang dulo ng isla tsaka marami sa mga mamamayan solar ang pinagkukunan" "May college din dito? I mean... Malayo ito sa sibilisasyon pero may internet connection"

Lumapit si Selena at hinawakan nang mahigpit ang kamay niya. “Alam ko ang lahat ng iyon. Pero Xander… hindi lang seguridad at ginhawa ang kailangan ng mga bata. Kailangan nila ng ugat. Kailangan nila ng sariling bayan, ng lugar na kilala nila bilang tahanan ng kanilang lahi. Gusto kong lumaki silang nakakilala sa kanilang mga kamag-anak, sa aming kultura, sa buhay na simple ngunit puno ng ugnayan sa kapwa buhay na naroon sa Pilipinas.”

Hindi siya mabulaklak magsalita na parang ang iba na puro pangako lang naman ang sinasabi. "Salamat po." Iyon lamang ang tanging nasabi ng lalaki at pagkatapos ay umupo na. Itinuloy niya ang kanyang pagbibigay ng mensahe at paglalatag ng plataporma. "Ang isa pa pong nakita kong problema sa ating bayan ay ang pagbibigay ng mga cash assistance sa mahihirap." Tumingin siya sa mga baranggay officials na naroon ng mga oras na iyon.