Novel & Cerita Simpleng Tula Para Sa Bayan

* * * Kinaumagahan. "Huwag ka nang magalala sa mga tutulong saiyo hija, dahil nagpakuha na ako ng mga tao rito sa bayan para may makakatulong ka, huwag mo ng papuntahin pa rito ang mga tao mo sa Maynila" Ani Gov "Maraming salamat po Tito" sagot ko iyon kasi ang hiling nitong itawag ko sakaniya dahil kaibigan naman niya si Daddy.

Matapang niyang sinalubong ang luhaan kong mga mata. "Batid nila na ang kagalingan at karapatan na gusto nilang ibigay sa bayan ay hindi kusang ibinibigay kundi ipinaglalaban. Nagkataon na pamilya mo at mga taong mahalaga sa amin ang nasasangkot ngayon kaya," napalunok siya nang manlambot ang tono niya sa huli niyang sinabi, "ibigay mo sa amin ang katahimikan na gusto namin ibigay sa mga sandaling ganto, kahit sandali lang."

Sa lalim at madamdaming pagtula ni Macario habang nakatitig sa mukha niya, pakiramdam niya tuloy ay sumanib sa kaniya si Maria Clara at dama niya ang binigkas nitong tula. My gosh! Kahit nababaduyan siya sa mga linya ng binata, hindi niya maitatangging bahagya siyang kinilig. Bigla niyang naisip ang mga nabasang tula na isinulat ng pambansang bayani. Natigilan si Jia, may posibilidad kayang makaharap niya ng personal ang paboritong makata at nobelista na itinuring na pambansang bayani sa kaniyang panahon? Ngunit tila imposible ang iniisip niya dahil ayon sa bulung-bulongan ng mga katipunero ay nakatakda na itong dakpin dahil sa pagtatag ng La Liga Filipina.

"Salamat papa, salamat dahil nandyan kayo para saakin" Nagdisesyon din silang mag anak na bukas ay luluwas sila sa probinsya ng tyang tess nya at doon na titira, nakabili na sila ng sariling bahay at lupa doon gamit ang card na binigay sakanya ni don lendon, sa isip isip nya ay babayaran din naman nya ang matanda kapag nakapanganak na sya at nakahanap ng magandang trabaho nahihiya man ay wala syang ibang pagpipilian gusto nyang magpakalayo layo at wag na muling magpakita sa lalaki.

simpleng tugon ko. Nakitaan ko si manang Tessie ng lungkot at awa. "Mahirap talaga mamuhay sa Maynila, Tina. Pero malaki ang sahuran doon. Sabihin mo lang kung tuluyan ka ng uuwi dito. Naghihintay ang isa pang pwesto sa palengke na pwedeng pagkakitaan mo sa araw-araw." alok niya sakin na nginitian ko na lamang.

tanong ko. "May kakilala ako sa dulo ng bayan ng La Verde," aniya't hinawakan ang kamay ko. "Isa akong banwaon doon bago pa man nasira ang lugar dahil sa sumabog na minahan." "Kung ganoon ay totoo ngang naglalagi roon ang mga mangkukulam?" "Mga babaylan, Tharia, ang mga mangkukulam ay binuong salita lamang nga mga prayle upang ipalabas na masasama kaming nilalang," paliwanag niya.

"Tama. Itinaya ng batang si Canine Steele ang kanyang buhay sa ibayong dagat upang manalo ng karangalan para sa ating bansa. Hahayaan ba natin siyang umuwi nang walang sinumang tumatanggap sa kanya sa paliparan? Walang mga bulaklak o mga banner? Papauwiin ba natin siyang mag-isa?" "Tiyak na pinadala kayo ng ibang bansa, 'di ba? Bilisan mo at umalis. Huwag mo kaming harangan na makita ang aming bida!" Ang mga mamamayan ay hindi kapani-paniwalang masigasig, lalo na ang ilang mga dalagita at isang grupo ng matatandang lalaki at babae. Napakahirap nilang harapin.

Ang mga ilaw ng bayan ay nagliliwanag, ang bawat isa ay isang constellation ng buhay na pinoprotektahan nila. "Tandaan mo, Billie," bulong ni Mariel, habang nakasandal sa kanyang balikat. "Ang isang daang milyon ay hindi sana makakatulong kay Mang Jose. Ang pera ay makakapagbigay lang ng temporary relief. Ang community at skills mo ang nagbigay ng solusyon at dignidad."

"Leya, naiintindihan kita pero sana maintindihan mo rin kami." "Maam, oo hindi natin sila kayang tapatan pero hindi naman 'yon importante diba? Hindi naman lahat ng tao afford kumain dyan sa kabila. Marami pa rin naman 'yong mas mahilig kumain sa mga karinderya e. Mga mayayaman lang 'yong afford na pumunta dyan kaya huwag naman po kayong mawalan ng pag-asa."

“Do you always want that kind of life? Iyong simple lang?” Mabilis itong tumango at humilig patingin sa talon. “Hindi naman natin kailangan ng malaking bahay, mga mamahaling kagamitan, maraming kotse, magagarang damit, mga alahas at kung ano-ano pang nabibili ng pera. Mabubuhay tayo ng walang ang mga iyon. Pero alam ko ring kakailanganin pa rin natin ang tulong ng salapi para matupad ang lahat ng sinasabi ko. Pero kakayanin naman natin iyon, hindi ba?”