Simpleng Tula Para Sa Bayan Novels & Stories

sagot ni Esteban. Ngumiti si Donald nang bahagya. Para sa kanya, ang sinabi ni Esteban ay matatayog na pangarap at pananaw para sa hinaharap. Ngunit hindi siya ganap na kumbinsido. Alam niyang ang pag-develop ng isang bagong urban area ay nangangailangan ng maraming tao na manirahan doon. Ang Sandrel ay hindi ganoon kadaling makakaakit ng mga dayuhang residente. At kung walang mga bagong tao, wala ring magiging epekto sa ekonomiya ng Laguna City.

"Anak ng mga Lopez sa Santa Mesa." "Kaya pala. Ito sasabihin ko sa 'yo bilang paalala. Ang hustisya dito sa bansa natin ay bulok. Mga mayayaman at matataas na tao sa lipunan ang mga gumawa ng batas natin, eh. Wala silang ideya sa tunay na buhay ng mahihirap. Kaya kung mahirap ka lang, wag kang umasang makakamit mo ang hustisya lalo na pag mayaman ang katunggali mo. Tama yung kanta, eh. Ang hustisya ay para lang sa mayaman." Yung lalaking may tattoo parin ang nagsalita.

“Hayaan ninyo, sa susunod na luwas ko, hahanapin ko yong buko pie na may konting harina!” Tawanan uli. Bumulong si Lyndon. “Sagutin mo nga ako, Mrs. Santiago, uso ba ang appreciation sa mga tagarito?” “Hindi sa paraang alam mo, pero yan ang paraan nila ng pasasalamat. Biro lang sa amin ang pagsasabi ng totoo. Kaya walang nagtatanim ng sama ng loob. Kung may gusto kang sabihin—daanin mo sa biro para walang gulo.” Kinabig ko siya padikit sa aking tabi. “Alam mo, marami ka pang hindi alam sa bayan namin. Pero sa lugar na ito, ligtas ka, kaysa sa Manila. Ang mga tao dito, buhay ang kapalit ng pagsisinungaling. At buhay din ang gantimpala sa nag iingat sa pamilya at mahusay makisama.”

Natuto siyang mamuhay mag isa sa simple nilang bahay at nakatapos ng high school sa bayan ng Santa Fe bago magpasyang lumuwas pa-Maynila upang mag aral sa Blue and Gold Kahit na mahirap ay kinaya niya ang lungkot at pangungulila. Menor de edad pa lamang siya noon at tila pinilit siya ng sitwasyon na kayanin ang maging mag isa. Masakit sa kanya na sa tuwing tatanungin niya ang ina noon kung nasaan ito at kung kailan siya babalikan ay lagi lamang nitong sinasabi na kaunting tiis na lamang ang dapat niyang gawin

tito Raphael teased "Di mo sure!" sagot ni kuya lalo pang nagtawanan ang mga tao dahil sa kulitan namin Tumawa na lang ako "So again thank you everyone for coming!" Pilitin ko ma'ng alalahanin ang nakaraan, hindi ko alam kung saan at paano sisimulan.

** Tuluyan na siyang nakabawi ng lakas. Nagpasya siyang hindi na bumalik sa school at lumuwas na lang ng Manila. Sumama siya sa kaibigan ng Tiya Alice niya. Tamang-tama na naghahanap ito ng kasama sa bahay. Inalok siya nito na kung gusto niyang ipagpatuloy ang pag-aaral sa Manila, hahanap sila ng sponsor para matapos niya ang sinimulan niya. Magandang offer iyon para sa kaniya at makababawi na rin siya sa tiya niya. Isa pa, makawawala na rin siya sa anino ng mga Fetalvero. Sinabi niya ang desisyon niya sa kaniyang tiya.

Tawanan lang ang sinagot niya. Napalabi ako. Hindi ko mapigilang mapatitig kay tatay Amado. I am so proud of him. Sa lahat ng farmers. The government should support our local farmers. Hindi dapat nila pinapabayaan. Malaki ang binabayad nilang tax pero sila pa ang walang kagamitan. Mura rin ang bintahan ng palay, halos lugi na sila sa puhunan.

May sarili naman silang sasakyan, ngunit kailangan ring magtipid sa gas dahil sa bayan lang din sila puwedeng bumili ng maire-refill. Talagang masarap tumira rito. Simpleng buhay lang ngunit malayo sa gulo. Kung sa Maynila ay naglalakihan at nagtataasang mga gusali ang naroon, dito naman ay puro puno, halaman at damo. Marami rin pala silang tanim na gulay sa bakuran kaya hindi na sila bumibili pa. Kung masipag ka magtanim ay mabubuhay ka sa probinsya.

"Hindi ko magagawang gamitin ang mga papeles sa envelope na 'yan para lang manalo. Kahit saang anggulo niyo tingnan ay mali 'to." "But we don't have any other choice, Mr. Trinidad," sambit ng boses ng isang binata. "Kung gusto niyong manalo at baguhin ang bayang ito para sa mga mamamayan, eto lang ang natatanging paraan." Nagdugtong ang kilay ko sa pagtataka. Anong mali ang tinutukoy ni Papa? Tsaka bakit kailangang baguhin ang bayan? May nangyayari bang hindi tama?

Sumama nang lalo ang mukha ni Tina. "Napaka materialistic mo talaga," sabi nito sa kanya. "Kailangan ba talaga ng maraming pera?" dagdag nito. Kahit alam niyang tutol sa pananaw niya si Tina ay tumango parin si Ruth. "Pera ang nagpapatakbo sa mundo, kung wala kang pera hindi ka sasaya." Marami silang nakakasalubong na papunta ng bayan para magsimba, maganda ngayon ang pahanon ng linggo, maaraw subalit presko ang hangin.