Novel & Cerita Sintomas Ng Sakit Sa Lapay

Namumula ang mukha at dibdib ng binata, katulad niya ay mabigat ang paghinga. Halos masakop ng matipuno at malapad nitong katawan ang payat niyang katawan ng dumapa ito. Ang balakang nito ay mabilis ng bumabayo. Ang sakit, hapdi, kirot at sarap ay naghahalo. "M-Miguel, ahhh! O-oh my god! F-Faster, please!"

Ni isang ekspresyon ng pagod at sakit ay hindi man lang nakita sa mukha ng dalaga. Bagkus, parang nabo-boring pa nga ang dalaga sa labang iyon. Bawat suntok na kanyang ginawa sa katawan ng mga binata ay napapa-aray ng sobra at napapa-upo ang mnga ito dahil sa sobrang sakit. Kahit na mahinang pagsipa nga ay tumitilapon na angkatawan ng apat sa pader at nagkakaroon ng malakas na tunog dahil sa impact ng pagkakasipa.

Ito pa kaya? Ibang klaseng sakit. Ibang klaseng hapdi at kirot. Parang pilit na tinatanggal ang kanyang puso sa loob ng kanyang katawan. Hindi maipaliwanag ni Ada ang sakit. Nanginginig ang kanyang bibig at buong katawan. Hindi niya namalayan ang luhang nag-uunahang bumagsak mula sa kanyang mga mata. Napaatras siya at hindi makapaniwalang napailing nalang sa sakit. Kagat-labi siyang tumalikod at mabilis na naglakad palayo.

Paano nila magagawa iyon? Paikot-ikot ako sa kwarto na parang baliw, pero kahit anong gawin ko, wala akong mababago. Ang pakiramdam ng kawalan ng pag-asa at kawalan ng kakayahan ay muling bumalot sa akin. Tumindi din ang sakit sa aking kaluluwa. Paano nakakaramdam ng sakit ang mga multo? Sumakit ang tiyan ko; pumipintig ang mga nakayukong braso ko. Ang sakit na pumipintig ay parang martilyo na paulit-ulit na tumatama sa akin.

Bagaman walang nabaling buto, ang ganitong kalaking gasgad ay napakadaling magkaroon ng impeksyon. Bukod dito, ang ganoong uri ng pinsala ay labis na masakit sa simula, at sa ngayon ay malamang na nagbabaga at matindi ang sakit. Sa palagay niya ay hindi ito makakatulog nang maayos ngayong gabi. Maingat niyang dinis-infect ang kanyang sugat. "Does it hurt?" "No, can you please do it faster?" Bakas ang pagka-inip sa boses nito.

CHAPTER 179 Hindi kasi kayang makita ni Raymond na nasasaktan si Sophia. Hindi niya kaya na makita na pinapabayaan nito ang kanyang sarili. Dahil masyado nga niyang iniingatan si Sophia. “Hindi ko naman talaga nararamdaman ang sakit,” mahinang sabi ni Sophia habang may pilit na ngiti nga ang nakapaskil sa kanyang labi. Mas matindi kasi ang kirot sa may ibabang tiyan niya kaysa sa sa iba pang bahagi ng kanyang katawan kaya naman hindi na nga niya gaano napapansin ang iba pang massakit sa kanya.

Pero isang lagok lang ni Sabby ay agad na itong nasuka. "Hindi ko kaya, masakit sa lalamunan," hirap na sabi ni Sabby. Pakiramdam niya ay para siyang may malalang sakit sa sikmura dahil kahit konting pagkain ay hindi tumatagal sa tiyan niya. Habang nakahiga at amoy-amoy ang kanyang inhaler, namumula ang mga mata ni Sabby dahil sa pagod habang pinapanood ang asawang umiiyak sa tabi niya.

“Wa-Wala akong sakit ginoo, pero ang apo ko meron. Labis siyang nasasaktan at di na siya makalakad. I-Ito lamang ang pera ko. Pwede bang tanggapin mo ang lahat ng ito para gamutin ang apo ko? Nagmamakaawa ako sa’yo!” Sumikip ang dibdib ni Fane nang marinig niya ito. “Nasaan na siya? Anong mga sintomas niya?” “Nasa ilalim siya ng isang tulay na di malayo dito. May problema siya sa kanyang baywang. Siguro napihit niya ang kalamnam niya. Namumulot kami ng basura ilang araw bago yun, at sobrang bigat nito. Nagpumilit siyang buhatin ito nang mag-isa…”

Napahawak siya rito, ang mga mata ay nabalot sa sakit at takot. “A-Ang tiyan ko... S-Sobrang sakit…”

Parang mambubugbog sya ng di oras. "Hahaha. Ah iyon ba? Wala iyon. Sige alis na ako malilate na ako." sabi nya tumakbo ako if he started to act weird. Pero hindi nya sinabi sa akin kung ano ang sakit nya. Ubo?sipon? Pneumonia? Base sa mukha nya,wala naman syang sakit. Pero kahit pa,susundin ko ang sinabi nya. Lalayuan ko sya kung sakali mang umakto sya ng hindi normal. Sandali,baka naman aswang sya?