Sintomas Ng Sakit Sa Lapay 소설 & 이야기

Ramdam ang bawat sakit sa katawan ay pinilit kong umakyat sa kama upang doon humiga, baka naman doon ay mabawasan ang sakit na nararamdaman ko dahil sa lambot ng kama. Ilang araw ko ring dinamdam ang sakit na dulot ng mga sipa nila na nagdulot din ng pasa sa katawan ko. Hindi pa nakatulong ang pagkain na ibinibigay nila sa akin dahil parang pareho lang iyon sa mga ipinapakain sa alagang aso.

Parang may kung anong humihigpit sa kanyang lalamunan. Namula ang kanyang mga mata, nagsimulang manginig ang kanyang mga kamay. Kasabay nito ay sumiklab ang matinding sakit sa kanyang mga sintido. Para bang may humahampas na maso sa loob ng kanyang bungo. Para bang hahatiin sa dalawa ang kanyang ulo anumang sandali. Napamura siya sa sakit.

Kaagad na nagmula sa loob ng kanyang katawan ang matinding sakit, at hindi niya napigilang mapasigaw sa sakit. Sa sandaling iyon, naramdaman niya na parang may milyun-milyong makamandag na insekto na pumupunit sa kanyang laman mula sa loob. May mga ugat sa kanyang maputlang mukha, at ang kanyang ekspresyon ay nakakatakot.

Muli akong napabuntong hininga ng mapag-isa sa silid. Naramdaman ko ang panghihina at kakaibang lungkot habang naglalakad palapit sa kama. Pabagsak akong humiga doon at naramdaman na naman ang pamilyar na sakit at libo-libong karayom na tumutusok sa d****b ko.

'Yung sintomas niya ay ubo siya nang ubo kaya nagpacheck na siya sa isang ospital at nakompirmang NCoV nga iyon. Ang sintomas ng NCoV ay iba-iba. Maaaring ubo, pananakit ng katawan, kawalan ng panlasa at pang-amoy, lagnat at pagkahilo. Ito ang madaling paraan para maidentify kung may virus ang isang tao. Ngunit may asymptomatic naman. Mga nahawaan ng virus ngunit walang pinakikitang sintomas. So hindi natin malalaman kung meron siya o wala kasi walang sign.

mapanuyang sambit nito. Nakatanggap ito ng isang malakas na sipa sa likuran na dahilan para mapahiyaw ito sa sakit. Natahimik ito sandali at tila inipon nito ang mga alikabok sa mga palad at nga daliri nito dahil sa pagkuyom niya rito sa sahig. Nagliliyab sa galit ang kaniyang mga mata at nagbabanta ang mga matatalim nitong tingin.

Kagabi ay medyo nahihilo na siya dahil nga sa pagkaulan niya yata kagabi. At nasisiguro niya na sintomas na iyon ng sipon at isa pa ay baka may lagnat na siya dahil nang salatin niya ang kanyang leeg ay mainit ito. Bigla na lamang niyang naalala ang tungkol sa sanggol na nasa sinapupunan niya kaya bigla na lamang siyang napahaplos sa akniyang tiyan.

Dali-dali akong tumakbo papuntang banyo, habang gumugulong ang sakit sa loob ng tiyan ko. Hindi na 'to bago. Halos araw-araw ganito-nauseous, hilo, at sobrang sensitive sa pagkain. Kahit amoy ng bawang, gusto ko nang sumuka. At lately, may napapansin pa akong isa pa-parang tumataba ako. Tinitigan ko ang sarili ko sa salamin sa banyo. Iba na 'yung katawan ko. Mas puno. Mas bilog.

Lahat ng emosyon—galit, sakit, at pagkabigo—ay nagsisiksikan sa katawan niya at tila sumasabay sa kiliti sa lalamunan niya. Bigla siyang napatuon sa tiyan niya. May kung anong kirot doon. Kasabay ng pagkakuyom ng palad niya sa may puson, naramdaman niyang tila nagkakagulo ang laman-loob niya. Umikot ang paningin. Mainit ang batok. Napayuko siya, hawak ang dibdib, at saka tuluyang nasuka sa sahig ng kwarto.

Para siyang virus na hindi ko pa maintindihan—isang sakit na may sintomas, literal. Sakit ng ulo. Init ng katawan. Natutuyuan ako ng lalamunan tuwing nagsasalita siya. Nahihirapang huminga kapag masyado siyang malapit. At kapag hindi niya ako pinapansin? Hindi ako nakakakain. Hindi ako makatulog. Hindi ako makahinga. At ang pinakamasama? P*tangina, gusto kong patuloy siyang maramdaman.