Novel & Cerita Sintomas Ng Sakit Sa Lapay

Naiinis akong tumingala ng makaramdam ng pagod. Sumasakit na ang balakang at leeg ko. Nakakaumay na ring titigan ang mga papel sa mesa ko. Isama mo na ang kakatitig sa computer, sumasakit na mata ko.

Minsan, dahan-dahan niyang hahaplusin ang likod ko hanggang sa makaramdam ako nang ginhawa. Mas madalas na rin ang paggalaw sa loob ng tiyan ko. May mga pagkakataong bigla na lang akong mapapahinto, mapapahawak sa tiyan ko dahil sa lakas ng sipa o ikot. Hanggang ngayon may halo pa ring kaba. Mas naging madalas ang check-ups. Mas detalyado ang mga payo ng doktor. Mas maraming paalala magpahinga, huwag mapagod, iwasan ang stress.

“Hospitals have set their rules and protocols just these days for their patients’ safety. May ilang mga ospital na pili lang ang mga pasyenteng tinatanggap bilang pag-iingat sa isang sakit na nakahahawa ngayon, that might trigger someone’s immune system. Magkaroon lang ng sintomas ang pasyente gaya ng ubo at sipon, hindi na namin pinapapasok hangga’t hindi pa natutukoy ang nakahahawang sakit at lunas dito. Mahirap na’t kumalat pa ang sakit.”

“You’re sick,” Napahawak din tuloy ako sa leeg ko at dinama ko ang temperatura ng katawan ko. Agad akong napangiwi nang maramdaman kong mainit nga ako. “Hayaan na po, lilipas din po ‘yan,” magaang sagot ko at lumayo ulit para mawala ang pagkaka lapat ng kamay niya sa noo ko. Hindi ako komportable na sobrang lapit niya sa akin, nag tatambol ang dibdib ko kapag sobrang lapit niya sa akin. Nagagalit ang mga daga na nasa dibdib ko.

Lahat sa katawan ko ay masakit at nangangalay. Napa baba ang tingin ko sa aking kamay na may naka tusok na karayom na nagdurugtong sa isang dextrose.May benda ang aking balikat,at ramdam ko ang sakit sa likod ng balikat ko.Nakayakap sa katawan ko ang kulay puting kumot. Mula dito sa akin ay tanaw ko ang malawak na tanawin sa baba. Nakikita ko dahil glass wall ang dingding.

Habang walang humpay ang pag-agos ng aking mga luha, biglang naudlot ang aking paggalaw. Isang matinding sakit ang biglang gumapang sa bandang puson ko. Pakiramdam ko ay biglang nanigas ang aking tiyan at ang kirot ay mabilis na lumaganap patungo sa aking likod at baywang. Isang kakaibang sakit na hindi ko kailanman naramdaman, kahit sa mga pinakamasakit kong menstrual cramps. "Ahhh... ang sakit!" malakas kong daing, sabay bitaw sa bag at mariing napahawak sa aking puson.

“I badly need this.” “Sabi ko sa’yo. Ayaw mo maniwala.” Diniinan niya ang bawat masahi at hagod niya sa likod nito. Ang dami nitong lamig sa katawan. Lalong lalo na sa may balikat nito at leeg. Babad kasi ito sa harap ng laptop nito at nakaupo lang. ‘Yong braso at balikat nito ang masyadong nagagamit kaya alam niya na ‘yon ang parte na medyo nakakaramdam ito ng sakit at manhid.

Baka may isa na naman na sapian kapag nakakita ng hinaharap dyan. Nang tignan ko, gatas. At yung nipple ko talaga parang lumaki na. Normal na to sabi nga ng Oby diba? Ang nararamdaman kong heartburn at paninikip ng dibdib ko ay dahil apat kaming humihinga. Kaya avoid lang na mapagod. Baka nga hikain kaming apat.

Biglang may isang milyong nagbabagang karayom na sabay-sabay na tumusok at sumaksak sa aking puso. Ang sakit ay napakatindi, isang uri ng sakit na hindi ko akalaing kayang maramdaman ng isang buhay na tao. Hindi ako makahinga. Ang aking dibdib ay sumikip nang husto, parang unti-unting dinudurog ang aking mga tadyang ng isang dambuhalang kamay.

“Okay ka lang?” She looked at him. “Ang sama ng pakiramdam ko, saka ang giniginaw ako at ang s-sakit ng ulo ko.” Kita niya ang pagbakas ng pag-aalala sa mukha nito. Lumapit ito sa kanya saka sinalat ng kamay nito ang noo niya. “Mainit ka, probably you have a fever.” “I’m sorry,” kusang nasabi niya nang umalis na ang kamay nito sa bahaging iyon ng ulo niya. “Nagdala pa ako ng sakit sa pagpunta natin dito sa Pagudpud.”