Sintomas Ng Sakit Sa Lapay นิยาย & เรื่องราว

Was it just my imagination? Hera swallowed he own saliva and started feeling her bottom front. It hurts as hell. Sobrang hapdi at sakit na sa tingin niya ay hindi siya makakalakad dahil baka mas lalong lala ang sakit. Maliban sa kaniyang pagkababae ay masakit rin ang kaniyang balakang. Kahit na isang beses lang sila ni Lucas nagtalik ay masakit pa rin talaga. Gigil na gigil ang lalaki kagabi at kahit isang beses lang nangyari iyon ay sobrang tagal naman natapos.

Kaya’t iniiwasan niya ito—sa kontrol, sa kapangyarihan, sa mapanakit na pagnanasa. Ngunit nang manghina siya at makatulog sa mga bisig niya, pagod at tahimik, doon lang nagsimulang humupa ang bagyong nasa loob niya. Tumingin siya sa mukha niyang payapa, sa mga pulang marka sa balat niya—patunay ng lahat ng hindi niya nasabi. Isang matalim na sakit ang kumurot sa dibdib niya.

Napakahapdi! Nilubos ko na ang sakit nang sabunan ko iyon ng sabon. Madami rin kasi iyong lupa kanina at baka ma-impeksyon pa. Sayang na naman ang pera namin kung sakaling ma-ospital pa ako dahil do'n.

Makalipas ang ilang sandali, mas lalong lumalim ang kanyang kunot-noo. "Napakabata mo pa, pero ano itong nangyayari sa katawan mo? Mahina ka sa loob at labas, at may bara ang daloy ng iyong liver. Madalas ka bang nagigising sa madaling araw, nananaginip ng masama, at nahihirapang makatulog?" Napakislot ang mga daliri ni Sapphire at mapait siyang ngumiti bago tumango. "Tama po kayo."

Sobrang sakit pala sa dibdib. Akala ko wala na akong ikakadurog pa pero meron pa pala. Ang kaninang sakit na naramdaman ko ay tila ba ilang ulit na dinoble. Sobrang sakit, literal na sakit na para bang hindi ako makahinga. Sakit na nakakapanghina. Nararamdaman ko ang sakit hanggang sa kaibuturan. Nanginginig ang aking katawan. Para akong sinasakal. Parang may pumipiga sa puso ko.

PAGDATING sa hospital ay kaagad ipinahubad ng doktor ang suot na long sleeve ni Lalaine, at dahil tanging manipis na sando lang ay pang-ilalim niya kaya lumantad ang kanyang katawan puno ng galos at pasa. Maging sa leeg at mukha niya ay mayroon ding mga galos at kalmot na hindi maitago dahil bahagya na itong namamaga.

Pero ang sakit ng katawan ko, ang mga labi kong namamaga, at ang imahe ng mukha ng lalaking nakasiping ko ang huli kong nakita bago ako tumakbo palabas ng kuwartong iyon… lahat iyon, hindi ko kayang burahin. Pumasok ako agad sa banyo, halos madapa pa sa pagmamadali. Pagtingin ko sa salamin ay napaatras ako. Doon ko lang napansin ang mga mapupulang marka sa aking leeg, sa braso, hanggang sa dibdib.

Nandiyan pa rin ang sakit. Hindi ko na alam kung anong nararamdaman ko nang maghapon. Habang naglalakad ako sa mall, pakiramdam ko’y ang bigat ng katawan ko. Minsan, nakakaramdam ako ng matinding pagkahilo, parang ang lahat ay umiikot. Masakit sa ulo, parang pinipiga, at nakaramdam ako ng dumarami pang mga sintomas na hindi ko kayang ipaliwanag.

Lumipad ako. Hindi ko alam kung gaano kataas. Ang alam ko lang—pagbagsak ko, may narinig akong parang may nabasag sa loob ko. Sakit. Hindi ordinaryong sakit. Hindi yung kaya mong tiisin.Ito yung sakit na nagdidilim ang paningin mo. Yung sakit na ninanakaw ang hininga mo. Bumagsak ako sa kalsada. Malamig. Matigas. Hindi ako makagalaw.

Napansin kong wala na dito ang naamoy kong kape. Buti na lang at naalis na nila ang mga ito. Hindi ko talaga matiis ang amoy, nakakasuka talaga. Amoy bulok na basura. "Noah," bulong ko. “Sa tingin mo ba isa ito sa mga sintomas ng sakit ko? Sinabi sa amin ni Doctor Park na unti-unti ko itong bubuuin sa bawat pagdaan ng araw. ”