Novel & Cerita Sintomas Ng Sakit Sa Lapay

singhal ko sa kawalan habang patuloy sa pag-iyak. Humagulhol ako habang sapo ang aking dibdib dahil tila tinutusok ito ng karayom ng paulit-ulit. Nang mapagod ang sarili ko ay napaupo ako sa tiles at nayakap ang sarili habang walang tigil sa paglandas ang tubig sa aking katawan. Ang sakit-sakit palang maloko. Ni sa hinagap ay hindi ko naisip na mapagdadaanan ko ito.

Siguro kanina may tumusok na mga sanga na nadaanan ko nang tumatakbo ako. Ngayong nararamdaman ko ang hapdi ng sugat, parang naging sensitibo na ang buong katawan ko sa lahat ng sakit na tinamo ng katawan ko. Sa mga gasgas sa braso ko lalo na ang parteng mahigpit na hawak ng mga lalaki kanina, sa sugat at bakas ng tali sa mga palapulsuhan ko, hanggang sa nangangapal na pisngi kong sinampal kanina ng mayabang na lalaki. Damang dama ko ang sakit at kinailangan kong kagatin ng mariin ang ibabang labi ko para lang hindi bumunghalit ng iyak.

Na-stress yata ito masyado kaya nagkasakit na. Lumalalim ang halik na pinagsasaluhan nila. Naramdaman niya ang kamay nitong naglalakbay sa kanyang likod at beywang. Hinuli niya ang kamay nito at inilagay sa ibabaw ng kanyang dibdib. Ewan lang niya kapag hindi pa ito gumaling agad. Ngunit inalis nito ang kamay at inilipat sa mukha niya.

What is going with me? Sweat rolling down to my temple. Nakagat ko rin ang likod ng palad ko para hindi makagawa ng kung ano mang ingay. I still have this feeling that I should remain silent, or else I'll attract my enemies. Napapikit ako nang mas lumalim ang sakit. Parang sinusunog ang dibdib ko nang kung ano mang bagay. Mabilis kong winasak ang damit ko nang hindi ko na matiis ang sakit. Tila may bumaba ang pagguhit ng sakit papunta sa puson ko.

May sakit bako? Biglang naka ramdam ako ng sakit ng katawan, feeling ko bumuhat ako ng isang sakong bigas. Nakaramdam na rin ako ng antok, feeling ko may nakatingin saakin pero diko naman alam kung sino ang titingin sakin dito sa kwarto, lahat ng bintana at ang pinto naisara ko na. Hindi ko nalang pinansin, nag toothbrush nalang ako at nag hilamos. Wala naman akong pasok bukas kaya magpapalate ako ng gising. Pinikit ko na ang mga mata ko at natulog.

Buti nga! Nang makarinig siya ng papalayong yabag ng mga paa, kasunod ang pagbukas at pagsara ulit ng pinto ng kuwarto na kinaroroonan niya, doon lang niya pinakawalan ang pinipigil na hininga kasabay ang pagmulat ng dalawa niyang mata. Laceration? Anong sakit iyon? Sakit sa pagkababae?

“Actually, hindi pa po niya alam na nakakaramdam na ako ng mga sintomas—” Tumaas ang mga kilay niya. “Huwag mong sabihing sinasarili mo ang mga sintomas sa loob ng isang buwan?” Wala namang gaanong sintomas akong nararamdaman. Medyo lumakas lang akong kumain at madalas na rin akong mag crave ng sinigang. Ngayon lang talaga ako nagsisimulang magsuka at maghanap ng kung ano-anong pagkain kahit madaling araw at aminado akong mahirap. Minsan sa umaga ay halos wala na akong ganang tumayo sa higaan. Ayaw kong masyadong gumalaw. Medyo dumadalas na rin ang pagsakit ng balakang ko.

Subalit, aalis na sana sʼya nang maramdaman ko ang biglaang pagsakit sa bandang ibaba ng aking tiyan. Kasunod nang unti-unting pagpikit ng aking mga mata.

Sa buong pagkatao niya. At bawat sa hakbang niya papalayo sa daddy ng baby niya, sa lalaking mahal niya ay palala nang palala ang sakit. Hindi niya maipaliwanag ang sakit. Para siyang unti-unting tinatakasan ng lakas. Pakiramdam niya ay babagsak na siya sa sobrang sakit, lungkot, hinanakit, pagod, stress, at awa sa sarili.

“Bakit naman ako magpapatingin eh wala naman akong nararamdamang masakit o sugat sa katawan?” “Hindi naman kailangang masakit ang katawan para magkaroon ng laman ang tiyan,” nakangising sabi ni Ysa. “Alam mo, ganyan din ang nangyari sa hipag ko noon — biglang pumayat, laging nahihilo, at mukhang pagod na pagod, hanggang sa mapilitan siyang mag‑test at nalaman naming nagdadalang‑tao na pala siya.”