Novel & Cerita Slogan About Planting Trees

Nagtipon-tipon kami sa buhanginan sa may ilalim ng mga coconut trees para maging malilom ang pwesto namin. Pinapila kami ng four lines per department at kasalukuyan akong mag-isa rito at walang kakilala. Well... kilala naman ako ng mga ito, pero hindi ko naman sila kilala and that's useless.

"I love flowers,trees, animals, and everything in nature. In nature, you can relax and have a peaceful mind to erase all your worries, even for a shortened period of time. The joy of gardening lies in getting your hands dirty, your head in the sun, and your heart in nature. To tend a garden is to nourish the spirit as well as the body. Not by sitting in the shade and humming, "Oh, how beautiful" are gardens made. The most important lesson the garden can impart is that there is no need for an unfavorable connection between humans and the environment. As long as there is light and people can still plan, plant, think, and act, we can find methods to meet our needs without harming the environmen

Ang bawat pagtatanim ng bagong halaman, ang bawat bagong ideya, ay parang buhay na alaala ng kanyang pagmamahal at kabutihan. Sa mga sumunod na linggo, naging abala kami ni Sitti sa pag-aasikaso ng lahat para sa ANNE'S GARDEN OF HOPE. Patuloy na dumadating ang suporta mula sa mga kaibigan ni Mom, kapitbahay, at maging sa mga taong hindi namin inaasahan. Hindi ko inakalang ganito karami ang mga tao na gustong maging bahagi ng proyektong ito. Sa bawat tawag at pag-uusap, nararamdaman ko ang kanilang pagmamahal kay Mom at ang respeto nila sa lahat ng kanyang ginawa para sa komunidad.

Lumapit na ako sa pwesto niya dahil hindi ko aasahang lumapit 'yon sa akin. "Ang gagawin niyo today ay kailangan niyong gumawa ng poster slogan about sa ating kapaligiran. Ano ang magagawa niyo upang masugpo o sugpuin ang mga suliraning pangkapaligiran. Tulad na lamang ng kung paano niyo poprotektahan ang inang kalikasan." Tinignan ko ang kapareha ko at halatang may naisip na siyang iguhit. Matalino din pala ito eh pero suplada nga lang.

Nasa malalim akong pag-iisip sa harap ng tanimang mangga nang may biglang nagsalita sa likod ko. “Ilang mangga ang nabilang mo?” Hindi ako kumibo, nilingon ko siya at naupo. Sinandal ko ang likod ko sa puno ng mangga. Tinanaw ko muli ang paligid. Naamoy ko ang sariwang amoy ng mangga. Nag-uumpisa pa lang itong magkabuto. Inuumpisahan na itong balutan ng paper para makaiwas sa mga insektong sisira sa kanilang ganda. Mistulang money tree ang mga puno sa malayuan.

Napakarami niyon at natitiyak kong ipamimigay nila sa mga nangangailangan. Not bad. Kaysa naman tumunganga lang sa upuan, mas okay na ’tong may ginagawa. Inilapag ko ang bag sa upuan at pinatunog ang mga daliri. “Sa sabado ay agahan mo ang punta rito. May gaganapin kaming tree planting activity, tiyak na mag-e-enjoy ka at makakakaiwas sa bisyo,” dagdag pa nito na nagawa pang isingit ang bisyo na ’yan.

Kumbaga nirerenta ko ang bahay. — “Heraiah! Come on, you’ll miss the ride!” rinig kong sigaw ng isa sa mga kasamahan ko. “Oo! Sandali lang! patapos na!” sigaw ko naman pabalik. Sa wakas, tapos na rin ang tree planting na project ng munisipyo. Mayroon kasing free scholarship ang mga college students dito sa bayan namin, at ang kapalit lang ay mag-volunteer sila sa pagtatanim ng puno taon-taon.