Small Things Matter Novels & Stories

Ang paghahanap niya ng isang lugar na may piano at tahimik ay hindi normal. “Thank you,” I said softly. “For what?” “For… noticing the small, irrelevant things. They aren’t supposed to matter right now, but they do.” He didn’t answer immediately. Tumingin siya sa labas, sa mga ilaw ng Makati na ngayon ay maliwanag na, na tila naghahanap ng tamang salita. Pagkatapos, bumalik ang kanyang tingin sa akin. Sa parehong kalmado, sinabi niya, “They are the only things that truly matter. Someone has to notice them. Especially for the person who is focused on being flawless.”

Inayos ni Mama ang aking buhok na napupunta sa aking mukha dahil sa hangin. “Hindi ka na namin dapat pang sabihin sa mga dapat mong gawin dahil malaki ka na pero magpakabait ka rito at mag-aral ka ng mabuti, buwan-buwan ay darating ang allowance mo para sa gastusin mo sa pag-aaral at sa mga personal na gastusin mo.” Tumango ako sa sinabi ni Papa. “Hindi ka naman makulit pero ’wag mong papasakitin ang ulo ng Tita Lovelle at Tito Kiesler mo, maliwanag?” tanong ni Mama kaya naman sumagot ako sa kaniya.

Marahil ay hindi talaga kami para sa isa't isa. Habang tulala, napansin ko ang maliit na box, kulay asul ito na tila gawa sa tanso. Pinalamutian ito ng dragon sa labas bilang desenyo. Ito ay nakalagay sa maliit na desk, sa harap ng kanyang kama. Kinuha ko ito at dinala sa condo unit kung saan ako nakatira. Pagdating ko doon ay sinulatan ko ang naturang box na "All of our things, is all about love"

"Two minutes lang ang lamang mo." "Early is early, Mister." Napailing ako habang natatawa sa kumpiyansa niya. "Ang baba talaga ng standards mo." Napasinghap siya na kunwari ay nasaktan. "Excuse me? Achievement kaya 'to." "Achievement na ang two minutes?" "Of course." Tinaas pa niya ang baba niya na parang proud na proud sa sarili. "Small wins matter." "Okay."

Hindi ito malayo sa iniwan naming event kanina. Napakalambot ng kama kung saan ako ngayon nakaupo. Parang ang sarap tumira rito. Ang ganda ng theme ng buong kwarto, parang nasa loob ka lang ng sarili mong bahay. "May sariling kitchen kaya ang kwartong 'to?" Hindi ko na napigilan na mabanggit 'yon. "Kwarto 'to ni Boss. At oo. May sariling kitchen nga rito."

“Isama mo ako sa mundo mo. Hindi lang summary sa dulo ng araw. Kahit maliit na detail. Kahit rant. Kahit walang sense.” Tumango siya. “At ikaw,” dagdag niya, “isama mo rin ako. Hindi lang kapag may problema. Pati kapag masaya.” Napangiti siya nang bahagya. “Deal.” — Hindi magic ang pagbabago. Pero nagsimula sila sa maliit. Mas madalas na spontaneous voice notes. Mas maraming random pictures ng araw nila. Mas maraming “tingnan mo ‘to” kahit walang context.

Wala akong magawa kundi ang tumango, "Hmm. I'll keep that in mind." ~SpadeLucker

Isa-isang nagsalita ang mga managers tungkol sa kani-kanilang departments. Normally, napapansin ko kahit ang pinakamaliit na detalye pero ngayon, ilang beses nang bumabalik sa isip ko ang nangyari kagabi at hindi na maalis sa sistema ko ang isang tao. Winona and her surprised eyes. Her trembling lips and that kiss. Napahawak ako sa ballpen ko at tinuktok iyon sa mesa. Hindi ko namalayang napalakas pala ang pagtuktok ko rito.

“She reminds us of what truly matters. Na kahit gaano kabusy, these small moments are everything.” Magkahawak-kamay silang lumabas ng kwarto. Parehong may ngiti sa labi, parehong may aral na baon mula sa simpleng family bonding na inihanda ng kanilang anak. At sa isip ni Alexis, malinaw ang isang bagay. Ang mga araw na puno ng tawanan at pag-ibig na kahit simpleng cookies lang ang nasa mesa, ito ang isa sa siyang magiging pinakamahahalagang alaala para sa kanilang pamilya.