Small Things Matter Novels & Stories

Synchronized sa akin. "We can’t go back to the past, pero we can make a better future," he whispered. Tumango ako. "Yes. Starting now." Pagkauwi namin mula sa trip, nagkaroon kami ng mga bagong routine. Simple lang. Morning coffee sa balcony. Friday movie nights kahit nasa bahay lang. Sunday breakfasts sa paborito naming café. It wasn’t grand gestures that saved us. It was the small things. Yung mga effort na halos hindi halata, pero may impact.

“Relax, dude… maaga pa,” natatawang sabi ni Dexter sabay tapik sa balikat ko. Hawak ko ang maliit na pulang kahon. Ilang beses ko na ‘tong pinagmasdan. Paano kung magkamali ako? Paano kung hindi niya magustuhan? Hayst. Bahala na. “Sir, paakyat na po si Ms. Brenna,” sabi ng isa sa mga tauhan ko sa entrance.

"You're not a kid? But your heig--" "---huwag mo ng ituloy ang sasabihin mo?! Hindi dahil maliit ako ay bata na ako sa paningin mo, pero hindi na ako bata! Ano bang problema niyo sa height ko?! Even that company rejected me just because of my height! Kasalanan ko bang pinanganak akong 4'11 lang ang kayang itangkad ha? FYI Mr. 26 years old na ako, pangbata lang ang height ko pero matanda na ako!" pikong putol na singhal ni sofia na naiinis na patakbong tumawid sa kabilang kalsada kung saan hinabol tingin ito ng higanteng lalaking hindi na nakapag salita at naiwang nakatayo sa tapat ng kotse nito. "Oi Zeke, are you okay?"

Chapter 7: Tom [Tiny Avenger: Your life is more important than any gifts.] She was just reading what he said when he typed in another. [Tiny Avenger: Don’t think about the amount of what I give you. You should worry less for my gifts and more from what you receive from others. I can assure you that I would not do something dangerous.]

Ang kanyang mga galaw ay napakalumanay at puno ng pagmamahal habang nagsalita. "Oh, silly girl... please don’t worry about this little thing. Truly, nothing else in this world matters hmm? not pain, money, anger…none of it matters half as much as life itself, and especially not as much as you. You are the most precious thing I have, and nothing can ever change that."

Sila pa ang mas nakakaramdam na may kulang pa sa kanila. "Isang linggo mo na iyang ulam!" Malakas na kantiyawan at tawanan ulit. While looking at these fishermen, naiintindihan ko na na nasa tao iyon kung paano niya titignan ang isang problema. The common problem of rich people is how and where they buy new stocks and how they start a new business. Ang inaalala nila ay kung gaano kalaki ang kikitain sa negosyo na itatayo nila. Samantalang ang mga mangingisda na ito na katulad ko ay pangkain lang sa araw-araw sapat na. They proved that little things isn't just a little. Small things are big if you know how to appreciate.

natatawa ngunit seryosong tanong ko. Natigilan naman si Michael at hindi na kumibo pa. "Minsan nga matuto kang i-appreciate ang mga maliliit na bagay na nagagawa ng ibang tao para sa 'yo. Minsan nga tignan mo 'yong mga simpleng bagay na 'yon bilang isang malaking bagay? Hindi 'yong nagagalit ka kasi ayaw mo," sabi ko pa. Napahinga naman ako ng malalim.

“I saw a new Italian Resto around here. Narinig kasi kitang nagkecrave noong isang araw.” Nag-init naman agad ang pisngi ko! Para sa akin kasi, small things matter. Kahit anong liit pa ng effort, basta galing sa puso at naalala ka, malaking bagay na ‘yon sa akin. Ewan ko kung it’s a good thing or uto-uto lamang ako.

Ang paghahanap niya ng isang lugar na may piano at tahimik ay hindi normal. “Thank you,” I said softly. “For what?” “For… noticing the small, irrelevant things. They aren’t supposed to matter right now, but they do.” He didn’t answer immediately. Tumingin siya sa labas, sa mga ilaw ng Makati na ngayon ay maliwanag na, na tila naghahanap ng tamang salita. Pagkatapos, bumalik ang kanyang tingin sa akin. Sa parehong kalmado, sinabi niya, “They are the only things that truly matter. Someone has to notice them. Especially for the person who is focused on being flawless.”

Inayos ni Mama ang aking buhok na napupunta sa aking mukha dahil sa hangin. “Hindi ka na namin dapat pang sabihin sa mga dapat mong gawin dahil malaki ka na pero magpakabait ka rito at mag-aral ka ng mabuti, buwan-buwan ay darating ang allowance mo para sa gastusin mo sa pag-aaral at sa mga personal na gastusin mo.” Tumango ako sa sinabi ni Papa. “Hindi ka naman makulit pero ’wag mong papasakitin ang ulo ng Tita Lovelle at Tito Kiesler mo, maliwanag?” tanong ni Mama kaya naman sumagot ako sa kaniya.