Smitten In Tagalog Novels & Stories

magalang na wika ni Jin habang iniaabot sa akin ang isang tasang umuusok pa. "Malamig po rito sa labas kapag ganitong oras. Baka po kayo sipunin." "Salamat, Jin. At saka Adeline na lang ang itawag mo sa akin, 'wag na Ma'am," sagot ko habang ngumingiti nang tipid at tinatanggap ang tasa. "Nako, nakakahiya naman po—"

“Baby, hindi mo kailangan na mahiya. I don't mind kung pawisan ka, I like your smell.” Hinawi nito ang kaniyang buhok sa may bandang leeg para amuyin. Naramdaman niya ang pagdampi ng mainit na labi nito sa kaniyang balikat, pataas sa kaniyang punong tainga. Ang halik na iyon ang bumuhay sa kiliting kanina pa niya pinaglalabanan. “I miss you, baby . . .” bulong muli ng lalaki.

Hindi ito matatanggap ang ganitong klaseng kasinungalingan. "Nagbibiro ka lang hindi ba? Hindi totoo iyang sinasabi mo. Siguro pinaprank niyo ako at may hidden kamera na nakatutok sa akin ngayon 'no? Akala mo siguro hindi ko malalaman ang binabalak mo, April." Ang sabi ko habang nililibot ko ng tingin ang mga kamag-anak naming nakatingin sa aming dalawa habang may bakas ng lungkot sa kanilang mga mukha.

"Relax lang, wala naman ng aagaw sa'yo. I'm yours. Smile ka na nga dyan" "Ayoko nga!! "I-smile na 'yan.. "Ayoko nga sabi." "I-smile na 'yan." parang batang pang-aasar ko pa dito. Kaya naman nag smile nga ito pilit naman. Kaya nabadtrip lang ako. 'Wag kong ayaw mo." inis na wika ko sabay flip ng hair ko patagilid. Bigla naman akong nakarinig ng tawa nito. Tawa na kay sarap pakinggang sa aking pandinig.

"Wag mong diinan masyado kasi masakit!" "Are you sure? Ayaw mo talaga ng madiin?" "Oo nga, ayoko nga. Masakit eh!” "Sigurado ka? Ayaw mo ng madiin?" Masyadong senswal ang pagkakabitaw nito ng bawat salita, at nang maglipat tingin siya rito ay may kakaiba siyang nababanaag sa magaganda nitong mga mata. Doon lang nag-sink in sa kanya ang sinasabi nitong "madiin."

Kaya napansin ko na naman ang asul niyang mga mata. "One... Two... Three... Smile!" Agad akong napangiti nang sinabi niya yung smile. Habang sinasabi niya kase 'yon ay nakangiti siya kaya napangiti na din ako. Sinauli na niya sakin ang phone ko. Tila namilog ang mga mata ko nang makita ko ang itsura ko. Gosh! "Ang ganda ko dito!" Tili ko. Tinignan ko siya. "Thank you!"

"SUMAGOT KA" "Loukrisha, mali ito, yung atin? Mali yun. Tumigil ka na," sabi niya. "Anong mali sa pag-ibig? Anong mali kung nagmamahalan tayo? Hindi kita maintindihan!" Hindi ko na napigilan at kusa ng lumabas sa bibig ko ang mga hinanakit ko. "Spencer! Walang mali doon, normal yun kasi babae ako at lalaki ka! Normal lang kung magkakagusto tayo sa isa't isa! Pero alam mo yung mali? Yun yung saktan mo ko ng paulit ulit! YUN YUNG MALI SPENCER! Kasi hindi na makatao yun, DI KA NA TAO NUN"

saad nito at ngumiti. I breathed out. “You should smile more often. It suits you, mi amor,” komento ko. Hindi ko alam kung pinaglalaruan lang ako ng aking mata, pero mukhang namula ang kaniyang pisngi. “You're beauty shimmers when you smile.”

Mahahalata ang inis sa aking boses "I'm sorry. May lakad kasi ako kaya hindi tayo nagkita," hinging-paumanhin nito at dinampian ako ng munting halik sa balikat. Nag-init kaagad ang aking pakiramdam kahit pa may manipis na telang nakapagitan sa aming balat. Napapikit ako at hinahabol ang hininga. Bago ko pa siya masumbatan ay unti-unti na niyang hinubad ang aking saplot at nagpa-ubaya naman ako.

"Sasama ka sa akin, sa ayaw at sa gusto mo, Angela. Tatapusin natin ang sumpang ito kasama ka." Iwinagayway nito ang palad sa mukha niya at nagdilim ang paningin niya. Hindi na rin niya naramdaman ang katawan niya na wari'y namanhid saka unti-unting nawalan na siya ng malay.