Smug Expression Novels & Stories

Kumindat ako at unti-unting kumalma ang ekspresyon niya sa mukha niya. “I’m sorry for being rude.” Sinong nagso-sorry na may blangkong ekspresyon sa mukha? Natawa ako ng mahina at umayos ng pagkaka-upo. “Okay lang. Ganyan naman tayo kapag may problema eh. Naiintindihan ko,” Tumango-tango ako at ngumiti. Nag-iwas siya ng tingin. “Wala akong problema,” mahinang saad niya.

Cervile's smile widen as she heard that. I clap my hand slowly showing a pleased face in everybody (not really it's just a fake expression for my annoyance) at nag simula silang pumalakpak. "Congratulations, Cervile you really do DESERVE the place you are in right now." I hide my sarcasm completely making them believe it's not a lie. Kinuha ko ang mga gamit ko at umalis doon sa kaguluhan. Nahuli ko pa bago ako maka-alis ng tuluyan ang nagaalalang expression ni Yuki.

Dapat nga ay hindi na lang niya iyon tinanong pa. Hindi niya tuloy mabasa ang pinapakitang ekspresyon ni Miguel ngayon. Parehong mukha kasi ang pinapakita nito kapag walang problema at galit. Palaging malamig kasi ang mukha nito kaya hindi mahulaan.

Si Damien naman ay umupo sa bench, habang ako ay tumayo lang, pinagmamasdan ang tuta. “Ang saya niya,” sabi ni Damien. “You should smile like that too. Ang ganda mo kayang ngumiti. Kaya nga ako nahulog.” “I’m smiling naman ah.” I rolled my eyes. "Kanina lang tayo nag-usap na tigilan mo 'yang feelings mo sa akin at mga pangtambay mong banat." “Whatever. Hindi ‘yan smile. ‘Yan ‘yung fake smile na ginagamit mo 'pag may clients.”

“Mas gusto ko pa kaysa kanino man ang tuluyang lumayo sa inyo.” Sa pagsasalita niya, ang ekspresyon niya ay tila bulaklak na nilamig ng hamog ng gabi—mula sa pagiging buhay at makulay ay biglang nagkulay-abo, nawalan ng sigla.

mom intervened, napansin niya siguro ang ekspresyon ko. I pouted. Mom extended her arm for a hug. Lumapit ako at h******n sila pareho. They both caressed my back while kissing my temples endlessly which made me laugh. Nang maayos na lahat, both parties were happy. But I noticed how Kiel's father was smirking instead of smiling. Sa lahat ng reaksyon, sa kaniya ang naiiba. When he saw me eyeing him, his smirk grew bigger which made my eyebrows twitch.

Ginawa kong seryoso ang aking ekspresyon ng mukha. "Date?" Patanong na paninigurado ko. Tumango siya sa akin. Ang kaniyang nagpapa-cute na ekspresyon ay naglaho na at napalitan ito ng malawak na ngiti. Anong nangyayari sa kaniya at sa isang buwan na lumipas ay parang nagiging kamukha at kaugali na niya si Pulang bubuyog na laging masaya.

Katulad ng ginawa niya nung una, patuloy niya itong pinagmamasdan habang paulit- ulit ang marahang paghaplos. Damn, that freaking smile Aquilino. Don't smile at me. Just don't. You're more handsome this way. A smile is impeding, it erodes the beautiful construct that is your face. When you smile, you are dismissible, a slight appreciation of cuteness that is numbered. Yet when you are like this, expressionless with your lips just idle, you are mesmerizing... Yun nga lang, may bahid ng kalungkutan sa iyong mga mata. Paano ba iyan mawawala?

"Why?" "It doesn't suit you, your character. I mean, to put it bluntly, you look like a shark when you smile." I flashed him a small smile. Pinakita ko ang ngiti ko. There's really nothing wrong with his smile, it's just that he doesn't know how to control his facial muscles. When smiling, he really looked like a shark with those strong sets of pearly white teeth as his whole gums also showed. And adding with his blank eyes, the smile he makes looks like a constipated shark, no, more like an evil scheming shark.

"Hello, Mr. Samaniego!" Magrereklamo pa lamang siya ay dumating na ang kanilang hinihintay. Masaya itong naglakad palapit sa kanila kasama ang kanang kamay nito. Nakangisi si Mr. Smith na para bang masayang masaya. "This is what I like... buti at nahuli mo ang gusto ko," ika nito sa islang na pagtatagalog. "Working while having fun is my motto," aniya pa nito.