Smug Expression Mga Nobela at Kwento

mom intervened, napansin niya siguro ang ekspresyon ko. I pouted. Mom extended her arm for a hug. Lumapit ako at h******n sila pareho. They both caressed my back while kissing my temples endlessly which made me laugh. Nang maayos na lahat, both parties were happy. But I noticed how Kiel's father was smirking instead of smiling. Sa lahat ng reaksyon, sa kaniya ang naiiba. When he saw me eyeing him, his smirk grew bigger which made my eyebrows twitch.

Ginawa kong seryoso ang aking ekspresyon ng mukha. "Date?" Patanong na paninigurado ko. Tumango siya sa akin. Ang kaniyang nagpapa-cute na ekspresyon ay naglaho na at napalitan ito ng malawak na ngiti. Anong nangyayari sa kaniya at sa isang buwan na lumipas ay parang nagiging kamukha at kaugali na niya si Pulang bubuyog na laging masaya.

Katulad ng ginawa niya nung una, patuloy niya itong pinagmamasdan habang paulit- ulit ang marahang paghaplos. Damn, that freaking smile Aquilino. Don't smile at me. Just don't. You're more handsome this way. A smile is impeding, it erodes the beautiful construct that is your face. When you smile, you are dismissible, a slight appreciation of cuteness that is numbered. Yet when you are like this, expressionless with your lips just idle, you are mesmerizing... Yun nga lang, may bahid ng kalungkutan sa iyong mga mata. Paano ba iyan mawawala?

"Why?" "It doesn't suit you, your character. I mean, to put it bluntly, you look like a shark when you smile." I flashed him a small smile. Pinakita ko ang ngiti ko. There's really nothing wrong with his smile, it's just that he doesn't know how to control his facial muscles. When smiling, he really looked like a shark with those strong sets of pearly white teeth as his whole gums also showed. And adding with his blank eyes, the smile he makes looks like a constipated shark, no, more like an evil scheming shark.

"Hello, Mr. Samaniego!" Magrereklamo pa lamang siya ay dumating na ang kanilang hinihintay. Masaya itong naglakad palapit sa kanila kasama ang kanang kamay nito. Nakangisi si Mr. Smith na para bang masayang masaya. "This is what I like... buti at nahuli mo ang gusto ko," ika nito sa islang na pagtatagalog. "Working while having fun is my motto," aniya pa nito.

I said smiling in his smug face. Before I left his office I saw a challenge look in his face which is just shrugged.

sigaw nito. Humugot siya ng malalim na hininga at saka pa lang siya nagdesisyon na lumapit dito. Sumunod naman sa kanya ang kanilang mga team at dahil doon ay mas lalong nalukot ang ekspresyon sa mukha nito. A menacing smirk appeared on her lips. That’s right, Pauline. Tuturuan kita kung paano ka lumugar.

reklamo ko habang nakanguso. Inilingan niya ako kaya mas lalong humaba ang nguso ko. "Nope! Then, don't smile. Maganda ka pa rin naman kahit nakasimangot ka," pagpupuri nito na may halong pang-aasar. Sinikmuraan ko naman ito at napaubo pa habang nakahawak siya sa kanyang sikmura. His face starting to reddish signifies that he's hurt.

Dahil sa ekspresyong pinakita ko, lalo lang ito nag bigay ng kasiyahan sa kaniya sa muli niyang pag tawa. "Wag ka masiyadong pahalata na kasoyahan mo ako." Dahil sa sinabi ko ay binigyan niya ako ng isang nag tatakang mukha. I smirk before crossing my arms. "I never see you smiling or laughing. Even a mocking smirk can't be seen on your face. Tapos sa simpleng pag kauntog ko ay halos mamatay kana kakatawa?" Dahan-dahan akong umiling while giving him my best smirk. Because I still won.

smiling. ---------------------------------------------------------------------------------------------------------- :>