Smug Expression Novels & Stories

Biglang nag-iba ang expression niya. Yung matigas na panga niya, unti-unting lumambot. The intimidating crease on his forehead smoothed out. And then—he smiled. Hindi pilit. Hindi peke. Isang genuine smile na para bang natutuwa siyang makita ako. My heart skipped a beat. Walang ka-effort effort, pero parang nagslow-mo ang lahat. He walked toward me casually, pocketing his phone. And when he stopped in front of me, he didn’t say anything at first. He just stood there, that small, warm smile still on his face.

Ang mga lalaki naman ay matalim akong tinignan. “Gago ka, swerte mo at naka-mood kami ngayon. Aabangan ka namin sa labas,” anang isa sa kanila habang masamang-masama ang tingin sa akin. Hinarap niya pa si Umbrielle roon. “See you, Babe. I would love to spar with you. I’ll let you enjoy.” He even smirk. I don’t know why I’m getting annoyed. I’m always rational but it was annoying how cocky he is or maybe because of Umbrielle who also smirk back at him. I don’t even know what does that smirks mean.

I stared at him, nakatukod ang siko sa railings, habang nakatingin sa malayo, with a cigarette in his right hand. Seryoso itong nakatingin sa kawalan nakakunot ang noo na para bang sobrang lalim ng iniisip, kailan ba ako masasanay sa ganitong expression ng mukha niya. Hindi siya ngumingiti ng totoo, his smile is always been smirk, devilish and mischievous. Palaging nakakunot ang noo at mapanganib na mga tingin, malalim at 'di mabasa.

"Ako walang magagawa tapos ikaw meron? Unfair ha? So unfair." "Well." He smriked. "I'm unfair then." "Well-well ka riyan! Hmp!" Kumagat ng fries si Nelvie. Umiwas ng tingin si Nelvie hindi dahil sa sagot ni Ivan, kundi dahil sa smirk nito na bagay sa kaniya. That smirk suits him. Mas nagiging attractive siya sa gano'n. 'Umayos ka, Nelvie!' Aniya sa isip. 'Umayos ka!'

hamon na tanong niya dito. She looked in fascination nang dahan-dahang napalitan ang grim expression nito. His lips which were a thin line awhile ago, broke into a knowing smile. Ang mga mata nito na tila galit kanina lang, have a look of amusement now. Hindi man ito nag-attempt pa na lumapit ulit sa kanya, she can sense that sooner or later, he will. Tila bumalik na naman ang kumpiyansa nito sa sarili.

As if he didn’t just walk out kanina like some cologne-scented Greek god and kiss me in front of his entire female staff. “Wala, 'no,” sagot ko, sarcastic. “Hindi sila obvious. Lalo na 'pag sinisiko ang isa’t isa sa tuwing dadaan ka.” He grinned. As in that smug, slow, alam-kong-gwapo-ako kind of grin. “Grabe sila. Buti pa ikaw, tahimik lang sa feelings mo.” Nagkibit-balikat ako. “Wala naman akong feelings, Sir.”

Nahihiya pa rin siyang iangat ang sariling mukha kaya hindi niya lubusang makita ang ekspresyon nito. Zak smiled at him a bit at sa pag ngiti nito ay parang may pamilyar na tao siyang naalala. Pamilyar ang mukha ni Zak parang nakita na niya ito pero hindi niya alam kung saan at kanino. His smile and his eyes...

I forced myself to smile a bit. Kita kong para na syang tuod ngayon. Nakatingin na rin ang ilang mga tao saamin. Una dahil nakakaagaw pansin naman kasi talaga ang mukha at tindig nya at pangalaw ay dahil sa expression na pinapakita nya. Daig nya pa ang nakakita ng multo o nanalo sa lotto. "J-Jaz..."

He's looking at me with a smirk on his face, the teasing on it did not escape my eyes. Alam ko kung ano ang ibig niyang sabihin. Or Am I just being green minded?