Smug Expression Novels & Stories

"...squammy?" Namula ang buong mukha ni Lovely sa matinding galit. Ang salitang "squammy" ay parang sampal sa kanyang mukha, lalo na't pilit niyang itinataas ang kanyang antas sa lipunan kahit na baon sa utang ang negosyo ng pamilya nila.

Pinawisan na siya't namutla na para bang may hinihintay na magandang salitang magmumula sa mga bibig ni Smith. Gusto namang magsalita ni Marcus ngunit hindi niya alam kung saan niya sisimulan. Ang tangi niyang nagagawa ay ang pagtikab ng kaniyang mga bibig at ang isang naguguluhang ekspresyon sa kaniyang mukha.

"This place is amazing it hurts. It is worth-looking-stupid." "Right, yes, you looked like a kid surrounds wondering with marshmallows and unicorns." Marahan siyang tumawa at napailing. "You're exaggerating. People normally smiles seeing this kind of view." "And you're an exception. Your frown naturally creased on your forehead like smiling is not in your vocabulary. I just find your smile too genuine for tiny things like this, you know. It's so unusual." He shrugged. I stopped and narrowed my eyes on him. "Did you just said I ain't normal?"

I have a defined cheeks everytime i smile ,samantalang siya hapis ng kaunti ang mukha kaya nadepina ang pa-V na hugis. He smirk at me."Hindi ka naniniwalang nandoon ako?Why don't you go with me and watch me work Caza"

Parang may sumabog sa loob ko. Nakita ko ang pagkilala sa mga mata niya. Isang segundo lang pero sapat para malaman ko na kilala niya ako. Na hindi niya ako nakalimutan. At doon, sa gitna ng napakaraming tao, unti unting umangat ang sulok ng labi niya. Isang smirk. Hindi ngiti. Hindi greeting. Isang smirk na parang nagsasabing alam niya ang epekto niya sa akin. Na parang nagsasabing nandito ka na rin pala.

Biglang nag-iba ang expression niya. Yung matigas na panga niya, unti-unting lumambot. The intimidating crease on his forehead smoothed out. And then—he smiled. Hindi pilit. Hindi peke. Isang genuine smile na para bang natutuwa siyang makita ako. My heart skipped a beat. Walang ka-effort effort, pero parang nagslow-mo ang lahat. He walked toward me casually, pocketing his phone. And when he stopped in front of me, he didn’t say anything at first. He just stood there, that small, warm smile still on his face.

Ang mga lalaki naman ay matalim akong tinignan. “Gago ka, swerte mo at naka-mood kami ngayon. Aabangan ka namin sa labas,” anang isa sa kanila habang masamang-masama ang tingin sa akin. Hinarap niya pa si Umbrielle roon. “See you, Babe. I would love to spar with you. I’ll let you enjoy.” He even smirk. I don’t know why I’m getting annoyed. I’m always rational but it was annoying how cocky he is or maybe because of Umbrielle who also smirk back at him. I don’t even know what does that smirks mean.

I stared at him, nakatukod ang siko sa railings, habang nakatingin sa malayo, with a cigarette in his right hand. Seryoso itong nakatingin sa kawalan nakakunot ang noo na para bang sobrang lalim ng iniisip, kailan ba ako masasanay sa ganitong expression ng mukha niya. Hindi siya ngumingiti ng totoo, his smile is always been smirk, devilish and mischievous. Palaging nakakunot ang noo at mapanganib na mga tingin, malalim at 'di mabasa.

As if he didn’t just walk out kanina like some cologne-scented Greek god and kiss me in front of his entire female staff. “Wala, 'no,” sagot ko, sarcastic. “Hindi sila obvious. Lalo na 'pag sinisiko ang isa’t isa sa tuwing dadaan ka.” He grinned. As in that smug, slow, alam-kong-gwapo-ako kind of grin. “Grabe sila. Buti pa ikaw, tahimik lang sa feelings mo.” Nagkibit-balikat ako. “Wala naman akong feelings, Sir.”

“Hehehe!” Isang malakas na tawa ang nagmula kay Carol, na lumabas na naka-underwear lang. Mapanuksong ekspresyon ang nasa mukha niya habang nakatingin kay Seamus. “Tama lang iyang nararamdaman mo.” “Ano? Anong ibig mong sabihin?” Pakiramdam ni Seamus ay may mali talaga.