Smug Expression Novels & Stories

The smirk in his slips became a smug. Hindi niya alam pero bigla siyang kinabahan. Those gray pair of orbs are lie proof. Plus, hindi din naman siya talaga mahusay magsinungaling. Napayuko siya nang hindi makayanan ang mga titig nito pero nagulat siya nang hawakan siya sa baba upang hindi siya makawala sa mapang-usig nitong mga mata.

sagot ko. Napansin kong lumambot ang ekspresyon niya. Then he smiled. A real smile. Hindi iyong pormal na ngiting nakikita ko sa opisina. Hindi iyong ngiting ginagamit niya sa investors kundi isang ngiting bihira kong makita. “Brix and Bea are lucky.” Napahinto ako. “Lucky?” Tumango siya. “They have you.”

dagdag pa niya. Bigla namang nagbago ang ekspresyon ng mukha ni Mrs. Smith at palihim siyang tumingin sa anak. Nag-smirk naman si Franco. "Wala kang magiging problema sa anak ko, dahil mabait at responsable si Franco. Hands-on din siya, kaya wala kang dapat ipag-alala sa kanya," sabi ni Mrs. Smith. "Sana nga po. Alam niyo naman, maraming tao ngayon ang nagtatago sa likod ng maskara," kalmadong sabi ni Elvis.

"Why are you so mad?" "HUWAG MO AKONG MA-ENGLISH ENGLISH, PAANO NA 'YANG KAMAY MO AHH, TINGNAN MO NAGKASUGAT NA TULOY," hinablot ko ang panyo ko at saka binalot sa kamay niya. Kainis lang, ganiyan ba siya kabaliw sa akin para gagawin 'yon? "You're really cute, *smirk*" napatingin ako sa kaniya dahil imbes na masaktan ito ngumiti pa ito. Siya lang yata masaya pagkatapos nasugatan.

He smirked at me. "Yes." Sagot ko. Umigting ang kanyang panga. "How your solution directly solves their problem? Taking care of them isn't your job." Panunutya nito. He's wearing an annoying smirk. Kanina pa nga 'to. Tila'y pinaglalaruan kami. Hindi tuloy maiwasan mainis.

Yung tingin niya ay parang may nabuo sa utak niya na hindi ko pa gets. Then he smiled. Yung kind of smile na hindi loud, pero solid. Supportive. Reassuring. Almost… proud?

That smile almost equate the sun's luminous light. "Is this your first time having a new blockmate?" Nawala ang tingin ko sa harap maging ang ngiti ko dahil sa malamig na boses ng lalaking nasa gilid ko. Nilingon ko siya. My confused eyes immediately locked on to his cold and expresionless one. He smirked. "You look like a clown when you're smiling."

Alam niya ang dapat niyang sabihin ng biglaan at para matapos na niya kaagad ang pang aaping ito. Ang ekspresyon ni Susie ay nagbago sa isang iglap, nalukot at nagkunot hanggang sa wala na ang pagkainosente na makikita. Nanlaki ang kanyang mga mata sa gulat at hindi naniniwala habang lumingon siya kay Jane— sa babaeng kinukunsidera niyang mababa, kaawa awa at nakakasuka.

"Ayos lang naman na hindi na manligaw. Kahit babae o... lalaki naman, kahit sino, p'wedeng magkagusto sa isang katulad mo..." Amusement filled his expression. Ngumiti siya nang malapad. His eyes twinkled happily. Nakakahawa talaga ang mga ngiti niya. The reason why Seymour is always and will always be fun to be with. "Sa tingin mo?" nasa tono niya rin ang pagkamangha. "Hmm. I believe there's nothing in this world that is not crafted beautifully. Lahat naman tayo, puwedeng magkagusto at magustuhan."

ay nauna ko nang naamoy ang pamilyar niyang pabango. Bumungad sa akin ang pinakamapagmahal na ngiting alam ko. At nandoon na naman ang pamilyar niyang ekspresyon. Yung para bang isa siyang malaking golden retriever na sabik nang makita ang amo nito. Hindi ko napigilang matawa. "Wala ka talagang ibang expression kapag nakikita mo ako, ano?" Mas lalo siyang ngumiti.