Smug Expression Novels & Stories

Pagbalik ko ilang minuto later, inabot ko sa kanya ang mug na may confidence as in confident akong tama ang ginawa ko tapos uminom siya ng isang maliit na sip… at doon ko nakita ang micro-expression na parang muntik na siyang masamid pero pinili niyang maging dignified. “Why is this sweet?” tanong niya, malamig ang boses. Nanlaki ang mata ko. “Sweet? Impossible po. I followed the instructions very carefully.” “Then explain,” sabi niya, nakatingin sa mug na parang personal niyang kaaway. Lumapit ako, kinuha ko ang mug, sinubukan ko ring tikman at oo nga, may konting tamis. Very konti. Yung tipong emotional sweetness.

dagdag pa niya. Bigla namang nagbago ang ekspresyon ng mukha ni Mrs. Smith at palihim siyang tumingin sa anak. Nag-smirk naman si Franco. "Wala kang magiging problema sa anak ko, dahil mabait at responsable si Franco. Hands-on din siya, kaya wala kang dapat ipag-alala sa kanya," sabi ni Mrs. Smith. "Sana nga po. Alam niyo naman, maraming tao ngayon ang nagtatago sa likod ng maskara," kalmadong sabi ni Elvis.

But either both. Hugo smiled a bit. "Why are you smiling?" Devi frowned and snorted. "Am I not allowed to smile?" Hugo smirked even more. "Will you stop it and let go of me now!" "Do you want to know why?" Hugo playfully asks. "I am not interested!" mas itinulak niya ang dibdib nito dahil ramdam niya na wala itong plano na pakawalan s'ya sa mga oras na iyon.

sagot ko. Napansin kong lumambot ang ekspresyon niya. Then he smiled. A real smile. Hindi iyong pormal na ngiting nakikita ko sa opisina. Hindi iyong ngiting ginagamit niya sa investors kundi isang ngiting bihira kong makita. “Brix and Bea are lucky.” Napahinto ako. “Lucky?” Tumango siya. “They have you.”

"Sige." Hindi alam ni Amara kung paano ilalarawan ang ekspresyon sa mukha ni Damien. Ito ay isang nakarelaks na pakiramdam, tila ba naglalaro lang ito sa isang kuting o tuta. Ngunit wala siyang ibang pagpipilian kundi ang magpait ng ngipin at ipagpatuloy ang paglalaro. Maaaring hindi siya manalo, ngunit hindi niya hahayaan na maging madali ang lahat para sa lalaking ito.

I saw Yanna how her eye became glittery when she saw us, Jian is still in her poker face but i saw how his eyes smiled at me even thou hindi nya pinapakita sa expression ng mukha. Just like his dad. Si Mom naman at mom este Tita Yashika ay hindi na magkanda mayaw sa pag hahampas sa baliktad ng isa't isa. The last one i saw was the man who's been there for me for 5 years of traumatizing past. He's smiling at me and i saw the genuine smile he always wear whenever his telling me that everythign will be alright. It was like the main goal for today is accomplished and done.

Napatiimbagang siya. Halatang tinamaan siya sa sinabi ko. Umigting ang panga niya at bahagyang nagbago ang ekspresyon ng mukha niya, pero sa halip na makipagtalo, huminga siya nang malalim. Then he smiled. That smile annoyed me even more. “I promise na hindi ako titigil hangga’t hindi ko nalalaman ang totoo.” “Promise?” sarcastic kong ulit.

aniya. Tinitigan ko siyang mabuti, ang kislap ng mata at ekspreksiyon ng mukha. Kung sinseridad ba siya sa paghingi ng sorry. Nang mapagtanto ko na nagsasabi siya ng totoo. Ngumiti ako sa kaniya. A genuine smile.

Nagtagpo ang kilay ko at hindi na ako makangiti sa mga impormasyon na nababasa ko ngayon. Kung puwede ko lang na suntukin ang laptop ay ginawa ko. Huminga na ako nang malalim at saka ngumiti habang nakahawak ang mga kamay ko sa pusa. "Meoww!" reklamo si Smokey. Kaagad siyang bumaba mula sa kandungan ko at napatayo ako. "Sorry, baby. I'm so sorry." Habol ko sa kanya. Pero wala na! Patakbang lumabas ng bahay ang walanghiya.

"Why are you so mad?" "HUWAG MO AKONG MA-ENGLISH ENGLISH, PAANO NA 'YANG KAMAY MO AHH, TINGNAN MO NAGKASUGAT NA TULOY," hinablot ko ang panyo ko at saka binalot sa kamay niya. Kainis lang, ganiyan ba siya kabaliw sa akin para gagawin 'yon? "You're really cute, *smirk*" napatingin ako sa kaniya dahil imbes na masaktan ito ngumiti pa ito. Siya lang yata masaya pagkatapos nasugatan.