Smug Expression Novels & Stories

He was smiling the whole time, and I can't help but smile too. They depart and looked at me. Impressed and amazed look can be seen in their eyes. I am not feelingera or something, and not dumb as well to identify this kind of thing. “So much for that… we’re done.” Tumango ako at tumungo sa may malaking salamin.

Walang ekspresyon sa mukha ni Sigmund. Tulad ng nakasanayan, malamig at maamo ang anyo nito, ngunit ang pagkakatali niya ng ribbon ay perpekto; malinis, pantay, at may kung anong alaalang ibinubulong. "Okay na," anito matapos ang ilang saglit, saka dahan-dahang binitiwan ang ribbon.

Dumagdag pa ang sinumbong sa akin ni Aaron. Dahan-dahan akong umiling. "Just a little tipsy." "Really?" He looked happy. He stood up with a smirk on his face, his gentlemanly expression had disappeared in just a blink of an eye. "Anong gagawin mo?" nanghihina kong tanong.

“Nakikiusap ka ba sa akin or nang-iinsulto?” He smiled—hindi iyong nang-aasar na smile at mas lalong hindi iyon smirk—and it made my heart go crazy and wild. Bahagyang umaliwalas din ang gwapo niyang mukha at natawa siya. “But I really think you’re a brat, though or am I wrong?”

Naibaba ko ang hinuhugasan kong apple at sinubukang ngumiti. I can smell his scent na nagbibigay sa akin ng ginhawa. I tried to make my expression soft. I look at him while he is still hugging me. I made sure that he saw my smile on my lips, pero kahit na nakita niya iyon ay seryoso lang niya akong tinignan, na para bang sinasabi niyang hindi ko siya maluluko sa isang ngiti lang dahil nadatnan nanaman niya akong tulala. Napanguso na lang tuloy ako at napahinga ng malalim.

sabi ko bago mag smirk "Minura kita dahil ang t*nga t*nga mo!! kita mo ng nakasulat yung name ko dun tapos tatanungin mo pa!! bulag ka ba?!!!"inis na sabi nya sakin pinagtitinginan na kami pero wala akong pake sakanila. "Hey don't call me stupid, and i'm not blind either!!"inis na sabi ko kay Barukutay. "t*nga ka kasi bulag ka pa panget!!" Sigaw nya sakin

Feeling ko mas lalo akong magiging matakaw, lalo na when Zandrey said I could tell him anything I want, every food I’m craving for. I grabbed my phone and opened the message with Zandrey’s name. I want turon. Yung sa SM binibili. I hit send and waited for his reply. Maayos na iyong higa ko sa kama at ngayon ay nakatitig na naman sa kisame. I heard my phone beeped. But SM’s closed at the moment. 🙁 It was Zandrey’s reply. Why do I find the sad emoji cute? And why am I imagining Zandrey’s face with the sad emoji.

Humarap siya kay Bogard, at ang kanyang ekspresyon ay tuluyang naging kasinglamig ng yelo. "So..." "This is the 'misunderstanding' you were talking about?”

Hindi ko pa alam kung nasaan ang CR kaya nagtanong tanong muna ako. Pagpasok ko sa cubicle may naramdaman akong pumasok at sa hindi ko malamang kadahilanan kinabahan ako. Paglabas ko sa cubicle ng CR luminga linga pa ako at habang busy ako sa paghuhugas ng kamay may tumakip sa bibig ko, nakita ko pa ang itsura niya, lalaki ito na nakasumbrero, itim na jacket pati mask niya itim at unti unti akong nawalan ng malay.

sabay-sabay nilang sigaw, halos magkabuhol-buhol ang kutsara, gatas, at syrup sa mesa. Napangiti siya. Isang ngiting totoo — hindi PR smile, hindi poise smile — kundi yung kind ng ngiti na lumalabas lang kapag nasa harap mo ang mga taong walang pakialam sa pangalan mo sa press o sa gulo ng nakaraan mo.