Smug Expression 소설 & 이야기

Pagbalik ko ilang minuto later, inabot ko sa kanya ang mug na may confidence as in confident akong tama ang ginawa ko tapos uminom siya ng isang maliit na sip… at doon ko nakita ang micro-expression na parang muntik na siyang masamid pero pinili niyang maging dignified. “Why is this sweet?” tanong niya, malamig ang boses. Nanlaki ang mata ko. “Sweet? Impossible po. I followed the instructions very carefully.” “Then explain,” sabi niya, nakatingin sa mug na parang personal niyang kaaway. Lumapit ako, kinuha ko ang mug, sinubukan ko ring tikman at oo nga, may konting tamis. Very konti. Yung tipong emotional sweetness.

“Nakikiusap ka ba sa akin or nang-iinsulto?” He smiled—hindi iyong nang-aasar na smile at mas lalong hindi iyon smirk—and it made my heart go crazy and wild. Bahagyang umaliwalas din ang gwapo niyang mukha at natawa siya. “But I really think you’re a brat, though or am I wrong?”

sabi ko bago mag smirk "Minura kita dahil ang t*nga t*nga mo!! kita mo ng nakasulat yung name ko dun tapos tatanungin mo pa!! bulag ka ba?!!!"inis na sabi nya sakin pinagtitinginan na kami pero wala akong pake sakanila. "Hey don't call me stupid, and i'm not blind either!!"inis na sabi ko kay Barukutay. "t*nga ka kasi bulag ka pa panget!!" Sigaw nya sakin

Feeling ko mas lalo akong magiging matakaw, lalo na when Zandrey said I could tell him anything I want, every food I’m craving for. I grabbed my phone and opened the message with Zandrey’s name. I want turon. Yung sa SM binibili. I hit send and waited for his reply. Maayos na iyong higa ko sa kama at ngayon ay nakatitig na naman sa kisame. I heard my phone beeped. But SM’s closed at the moment. 🙁 It was Zandrey’s reply. Why do I find the sad emoji cute? And why am I imagining Zandrey’s face with the sad emoji.

Humarap siya kay Bogard, at ang kanyang ekspresyon ay tuluyang naging kasinglamig ng yelo. "So..." "This is the 'misunderstanding' you were talking about?”

Bakas ang labis na galit sa ekspresyon nito. Ayos lang naman kay Don Hugo na hindi seryosohin ng kanyang apo ang posisyon nito paminsan-minsan dahil sanay na siyang ganon talaga ang ugali ni Seymour, ngunit hindi na niya mapapalagpas pa ito ngayon lalo na’t seryoso na ang usaping ito. Bakas ang takot sa ekspresyon ng assistang habang nakatingin sa galit na si Don Hugo kaya hindi na nito ginustong magsinungaling pa.

Pagpapaliwanag niya Ngumiti ako sa kaniya "No you don't need to apologize, Thank you" Ngumiti siya..it was a genuine smile na ngayon ko lang nakita sa kaniya Bumilis ang tibok ng puso ko lalo na ng hawakan niya ang kamay kong nasa braso niya. Maya maya ay nagsimula na ang party, nakita ko si Joshua na kumakaway sa mga guest at nagbigay lang ng konting speech Sobrang proud ako sa bestfriend ko.. this was his dream at ngayon unti unti niya ng nakakamit,

Dapat nga ay hindi na lang niya iyon tinanong pa. Hindi niya tuloy mabasa ang pinapakitang ekspresyon ni Miguel ngayon. Parehong mukha kasi ang pinapakita nito kapag walang problema at galit. Palaging malamig kasi ang mukha nito kaya hindi mahulaan.

Si Damien naman ay umupo sa bench, habang ako ay tumayo lang, pinagmamasdan ang tuta. “Ang saya niya,” sabi ni Damien. “You should smile like that too. Ang ganda mo kayang ngumiti. Kaya nga ako nahulog.” “I’m smiling naman ah.” I rolled my eyes. "Kanina lang tayo nag-usap na tigilan mo 'yang feelings mo sa akin at mga pangtambay mong banat." “Whatever. Hindi ‘yan smile. ‘Yan ‘yung fake smile na ginagamit mo 'pag may clients.”

“Mas gusto ko pa kaysa kanino man ang tuluyang lumayo sa inyo.” Sa pagsasalita niya, ang ekspresyon niya ay tila bulaklak na nilamig ng hamog ng gabi—mula sa pagiging buhay at makulay ay biglang nagkulay-abo, nawalan ng sigla.