Novel & Cerita So Far Yet So Near

Kwento niya sa babae, " wala na nga akong mahanap na pagkakataon para makausap siya e." "Anong ibig mong sabihin na hindi ka nakakahanap ng pagkakataon e halos ilang kwarto lang ang layo nyo sa isa't-isa. Ano yan so close yet so far ang peg nyo?" Natatawang sabi nito pero tumango si Philip. Tama naman ang salitang ginamit nito, napaka lapit nito pero hindi pa rin niya maabot o malapitan man lang.

“You’re in the hospital.” “I noticed.” “Ang kulit mo.” Ngumiti si Dylan. “Come here.” Napahinto si Leila. “What?” “Come closer.” “Why?” “I want to see you.” Napatingin siya rito. “Dylan, I’m right here.” “You’re too far.” Natawa siya nang bahagya. “You’re literally two steps away.” “Still too far.” Napailing siya. Pero lumapit pa rin.

he closed the distance between us. I calmed myself down through smiling ridiculously. "Just a friend-"

"That's fine. Tanggap ko na kung saan ako nakalugar sa'yo ngayon. I don't even expect you to keep cooking for me or coming here to my house to say hi. From now on, I'll stop being a clingy friend and I'll distance myself just so you could focus on your life with Deewee." Double shit. The words coming out of his mouth were getting worse. Pero wala na, nasabi na niya. Hindi na niya mababawi pa. Matagal na napatitig sa kaniya si Trini bago ito muling napayuko. "But I don't want you to distance yourself from me, Gene..."

Wala akong ibang taong maaaring malapitan o mahingian ng tulong para makalapit sa kanya. Gusto kong maiyak dahil sa iba't ibang emosyong nararamdaman ko. Masaya ako na malungkot. Masaya dahil nandito na sa harap ko ang lalaking matagal ko ng gustong makita, at malungkot dahil pakiramdam ko ay napakalayo niya sa akin. So near, yet so far. Ilang hakbang na lang ang kailangan kong gawin para makalapit kay Michael pero habang papalapit ako sa kanya ay mas bumibilis ang tibok ng puso ko.

sambit niya, nakanguso pero nagtatago ng ngiti. “Naghanda pa naman ako ng mga pagkain niya para kung sakaling gutom ka ay may makain ka. You can feel at home, okay?” anito, b****o nang nakalapit na. Sinuklian ko iyon nang mahihinang halakhak. "Asul na lamang ang itawag mo sa akin para hindi ka na mahirapan," pahayag ko pa, sinasabayan ang kaaliwalasan ng paligid.

galit na wika nito Kahit na gusto niyang patulan ito ay hindi niya ginawa. Bagkus ay nginitian niya ito at nag-wika, “I’m up for a future meeting at the principal's office. Just let me know when so that we could talk about this further. I’m afraid to tell you that the principal is out today, and I have something more important to do. Please Mrs. Hechanova, excuse yourself.” aniya sabay lahad ng kamay sa pintuan.