Novel & Cerita Some Things Are Better Left Unsaid

Pero mas gusto ko yon, mas madali kasing ikaw yung masaktan kaysa ikaw yung makapanakit ng iba. Mapait akong ngumiti at saka isinaoli ang ang card doon sa shelf. Wala doon ang gusto kong sabihin. Hallmark cards are sweet but only expresses a general feeling. Hindi naman pang-sambayanan ang nararamdaman ko. Kung isusulat ko naman ng mahaba, tiyak na hindi niya babasahin, kung sasabihin ko naman, pupwedeng hindi din pakinggan.

“Una, huwag magsalita ng hindi patas. Pangalawa, huwag magsalita ng makakasakit sa kausap. Pangatlo, huwag ikwento sa iba ang nalalaman mo tungkol sa mga babae.” Tahimik ngunit malinaw ang bawat salitang binitiwan ni Raina, na para bang sinasadya niyang ipaalala hindi lang kay Daniel kundi pati na rin sa lahat ng nakakarinig. Ang unang dalawa ay simpleng usapin ng magandang asal, ngunit ang huli, iyon ang madalas nalilimutan. Ang ibig sabihin nito ay panatilihing pribado ang anumang usapan na may kinalaman sa isang babae.

Pero kung hanapin naman siya, it might be too suspicious and the truth will be revealed prematurely. "Sunduin mo na lang ako, it will be safer that way," I said. I thought he'd disagree but he slowly nodded. Dumiretso na ako sa sasakyan ko at siya naman sa sasakyan niya. Maayos naman na ideya iyon. Kung may magtatanong tungkol kay Damon, sasabihin ko na lang na busy siya at susunduin niya naman ako kaya hindi pa rin masasabi ng iba na may problema kami. At the same time, if the truth will be revealed in the future and we look back, they will realize that there might be trouble in paradise during these times.

“Xavier, please. Kailangan kong malaman. Totoo ba ang sinasabi niya? May mga bagay ba akong hindi alam?” Hindi agad sumagot si Xavier. Sa halip, tumayo ito, lumapit sa railing ng balkonahe, at tumitig sa dilim ng gabi. “Aurelia… there are things better left unsaid.” Napatigil siya, kumakabog ang dibdib. “Anong ibig mong sabihin?”

"At paano mo naman naisip na maglalabas ako ng sama ng loob sa’yo? Ni hindi nga kita kilala." "Exactly. Hindi mo ako kilala. Which makes it better because one, hindi kita kilala kaya hindi ko rin kilala ang mga taong nakapaligid sa’yo. Ibig sabihin din n’un ay malaya kang makapagsasabi sa akin ng mga hinanakit mo nang hindi nag-aalala na baka ipagsabi ko o ipagkalat ko sa mga kakilala mo. At pangalawa, hindi ako personal na maaapektuhan ng mga problema mo kaya makapagbibigay ako ng opinyon o payo nang walang kinakampihan. And if you don't want advice, I can just listen. You've probably heard this before, but venting is so much better than holding in your emotions. Ikaw din. Baka sumabog ka."

“Tsk, ang mga naniniwala lang sa mga nagtatayo ng stalls sa overpass ang maniniwala dito.” Napangisi si Leo: “Sa tingin mo ba maniniwala ako sa’yo kung puro magaganda lang sinasabi mo?” “Bahala ka kung maniniwala ka o hindi, basta’t sinabi ko na sa’yo.” Seryosong sabi ni Edward: “At para sa iba, ang walang alalahanin sa buhay ay hindi palaging magandang bagay. Kung hindi ka naman para dito, mas mabuting iwasan mo na agad.”

“Ano bang itinatago mo, Yumi? Anong dahilan, anong sikreto ang meron ka na nagawa mong talikuran ang lahat?” Hindi ko magawang sumagot agad. Alam kong hindi pa ito ang tamang oras para sabihin ang totoo, pero ramdam ko rin ang bigat ng mga salita niya. Alam kong may karapatan siyang malaman ang lahat, pero sa ngayon, kailangan ko munang mapagtanto kung handa na ba akong ibunyag ang lahat ng sikreto na matagal ko nang ikinukubli. “Gabrielle, some things are better left unsaid,” sabi ko, pilit na pinapakalma ang sarili. “But know this: I didn’t leave because I wanted to. I left because I had no choice.”

kuwento tapos huhusgahan mo na kaagad dahil lang sa kakarampot na information na nalaman mo. It may ruin someone's life, right? Kaya kahit may alam tayo o gustong sabihin na sa tingin natin na hindi naman tamang gawin lalo na kung makakasakit ng damdamin ay huwag na natin gawin, 'di ba? As long as hindi naman tayo pinakikialaman ay hayaan na lang natin, huwag na tayong sumawsaw pa para lang mapansin tayo o masabi na magaling tayo. We really don't know them, so we should stop judging other people's lives dahil sa tingin natin ay tama tayo ngunit minsan ay may dahilan sila kung bakit nagagawa nila ang isang bagay o ano pa na kung malalaman natin ay saka lang natin maiintindihan at magsasabi n

sabi ko nga sa kanya. "Donna, huwag mong iisipin 'yon please. Alam ko naman na magkaiba tayong dalawa ng estado sa buhay ngunit hindi naman 'yon ang basehan ng lahat ng mga bagay. Mahal naman natin ang isa't isa, 'di ba? Iyon ang importante sa lahat. Wala rin akong pakialam kung ano man ang sabihin nila sa ating dalawa basta alam natin sa isa't na nagmamahalan tayo. Walang masama doon, Donna. Walang masama sa nagmamahal, okay? Ang nagiging masama ay ang mga taong nasa paligid dahil mapanghusga sila. Inuuna kaagad nila ang panghuhusga kaysa alamin ang tunay na nararamdaman o ano pa na kailangan nilang malaman para masabi nila na walang masama na magmahalan kahit hindi kayo parehas ang estado

Or would my immaturity have ruined you anyway? You once said: “If you chose me before you were ready, you would’ve broken me worse.” I think you were right. And that truth is both painful and relieving. Because maybe the tragedy wasn’t that we didn’t end up together. Maybe the mercy was that we didn’t. When I speak at conferences now— When I mentor young men— I tell them something I learned too late. “If you love someone, don’t make them compete with your past.” They nod like it’s obvious.