Spend Wisely Novels & Stories

Sa madaling salita, gumastos siya ng ilang libong para sa mga kasangkapan para sa kanilang pagkain. Ang natitirang pera ay tatagal ng ilang buwan para sa mga gastusin sa bahay. Bukod pa rito, hindi niya magagastos lahat ng pera nito. "Kung hindi mo magagastos lahat, ipunin mo. Ang mga lalaki ay gastador. Kapag naglipat sila ng pera sa'yo, itabi mo. Sa hinaharap, kung may emergency, may magagamit kang pera. Kung hindi, mauubos ko rin yan."

This is driving me crazy. “Okay,” sabi ko sa huli, halos bulong dahil hindi ko na mapigilan ang mag-isip ng kung anong mga ideya dahil sa kinikilos niya ngayon. “Pero promise mo, huwag kang gagastos nang sobra. Hindi mo naman ako kailangang pagkagastusan ng malaki, Wade.”

“Huwag mong isipin na dahil nakapasok ka sa pamilya namin, pwede mo nang basta-basta gastusin ang pera. Kilala ang pamilya namin sa pagiging maingat sa pera.” Hindi na napigilan ni Eliza ang sarili. “Maingat? Eh anak ko ang magdadala ng apo ninyo! Ano’ng masama kung bigyan siya ng maayos na singsing? Ang kuripot n’yo!” “Mahigit isang milyon ‘yan!” balik ni Cynthia, sabay turo sa singsing. “Kung gusto n’yo, kayo ang bumili!” “Eh sa pamilya ninyo ang ikakasal!” agad na sagot ni Eliza. “Hindi ba dapat kayo ang gumastos?”

Tangina naman. "Damn it, Jamie.." labag sa kalooban kong kinuha ang wallet at binigay dito ang credit card. "spend it wisely, ayaw kong gumastos ka na hindi naman mga kailangan." abot-langit na ang ngiti sa labi nito. "Aba oo naman, ano? At isa pa, ibabawas ko lang sa card mo ang expenses nagastos mo sa limang araw na pag tuloy mo dito sa condo ko."

Kahit noong nagtatrabaho pa ang kanyang mga magulang bilang parehong guro sa pribadong paaralan sa Maynila ay hindi siya naglakas-loob na umorder ng isang bagay na ganoon kalaki ang kahalaga. If there’s one thing that she can be proud about herself, it’s probably being wise in spending money. Bata pa lamang ay mulat na mulat na siya sa kahalagahan ng bawat sentimong ibinibigay sa kanya ng mga magulang. Alam niya kasing hindi ganoon kadaling kitain ang pera. Isa pa, sadyang hindi marangya ang kaniang pamumuhay para magwaldas siya ng ganoon kalaking halaga.

Sinigurado ko na din naman na malinis bago ko iniwan 'yung baba dahil ayaw ko namang matutulog akong madumi 'yung bahay ko. I would want to conserve electricity since ako na ang magbabayad nito. Hindi naman sa parang sinasabi ko na I can't maintain the fees I would really need to pay kapag bills day na pero mas maganda sana na I will be able to use the money na ibabayad ko sana dito kaysa kung magagamit ko pa 'yon sa ibang mas importanteng bagay.

Kaya alam ko na kung bakit nag-iisa lang ako na anak kasi may pagka brat ata ako. Pero dati yun, ngayon malaki na ako at alam ko na hindi ka dapat nagsasayang ng pera lalo at hindi naman ito kailangan at hindi mo rin pinaghirapan. Lalo kapag ang pera mo ay galing sa pawis at sakit ng katawan, kaya dapat pahalagahan din ang pera sa tamang paraan, baka sa kakagastos mo di mo namamalayan nagkakasakit kana at wala ka ni piso na saving, masaklap yun. Kaya ako imbis na binibili ko ng mga anik-anik na hindi naman talaga kailangan, hinuhulog ko na lang ang mga barya ko sa maliit ko na alkansya.

“At hindi puwedeng basta ka na lang maglalabas ng pera mo. Imagine what people will think of you—mayaman. Look at me. Kung gusto kong bumili, makakabili ako. Pero I chose not to.” Totoo. Hindi niya talaga problema ang pera. Pero nagiging maingat siya sa paggastos. Hindi siya nagtitipid, may dahilan bakit niya iyon ginagawa. “Iba na ang buhay dito. Even if we ran away from our lavish life, we tend to protect that background on this island,” saad niya ulit. Pilit na lang akong ngumiti. “That's noted.”

It's unfortunate because Papa worked hard and stayed up late for all of that, and then Mama squandered it on unimportant stuff. Only then did I learn to be economical, because I knew they had spent much in my education at a prestigious institution, so I didn't expect any luxuries from them. Going to school was important to me since not everyone has the capacity to study, so I didn't want to waste it.

“Tama ka, anak. Kaya nga lagi kong sinasabi—importante sa trabaho ang pasensya at malasakit. Mukhang nakuha mo na 'yon. Sa totoo lang, mukhang maaga-aga kaming magre-retire ng Daddy mo.” Hindi lang iyon ang nagbago kay Hailey. Sa tuwing tumatanggap siya ng sahod, ginagamit niya iyon sa sariling gastusin. Kapag gusto niyang bumili ng bagong sapatos o mag-save para sa isang gadget, hindi niya kami kinukulit. Nakakatuwa siyang panoorin na nag-iipon at nagbubudget ng sarili niyang pera.