Novel & Cerita Spend Wisely

kung wala, kailangang mamuhay at magtipid. Mamuhay ayon sa kakayahan, napakasimple lang niyon. Napakapraktikal at matalinong tao ni Elara. Hindi siya ang tipo ng babae na magpupumilit magsuot ng mga mamahaling bag at damit para lang magpa-impress sa ibang tao kahit wala namang sapat na ipon. Alam niya kung paano hawakan nang tama ang kanyang pera, at hinding-hindi siya magpapaalipin sa pera.

“Care to explain?” “Huwag ka kasi gastos lang nang gastos? Hindi ka yata marunong mag-handle ng pera mo?” “We can’t pay less than the tag price, right? at binili naman natin ito para iregalo. C’mon, we are wasting our time arguing for nonsense.”

Habang nag-aalmusal, hindi ko maiwasang banggitin ang tungkol sa naging event kagabi. “Aahh Da— Ah Love.. Salamat sa effort mo kahapon. Pero sana sa susunod wag ng sobrang magarbo aah. Siyempre kailangan din nating mag kontrol sa gastos natin. Saka nakakahiya sayo. Hindi na nga ako nag-aambag sa expenses dito sa bahay tapos gagastos pa tayo ng ganuon.”

And it especially becomes the rich not to squander the bounties of Providence. They often feel that they are rich. They have enough. They have no fear of want, and they do not feel the necessity of studying the economy. Yet let them remember that what they have is the gift of God - just as certainly as the loaves and fishes created by the Saviour were his gifts. It is not given them to waste, nor to spend in a riot, nor to be the means of injuring their health or of shortening life. It is given to sustain life, to excite gratitude, to fit for the active service of God. Everything should be applied to its appropriate end, and nothing should be squandered or lost.

“Hindi ko kasi alam kung lalaki o babae at ilang taon ang bibilhan ko.” “Then buy both and your problem is solve.” Napangiwi siya. Ang totoo ay sakto lang ang budget niya pambayad kung sakali. Sobrang nagtitipid siya dahil baka maubos ang savings niya. Tumikhim ito. “Maganda ang panahon. Parang masarap magkape.”

Ayaw nitong lumaki siyang spoiled kaya minsan kinokontrol siya nito which is kapag control na siya ng mommy niya, wala ng sasabihin ang daddy niya. “CV, I already told you. Mayroon man sa atin ang lahat pero hindi ‘yon ang dahilan para maging spoiled ka. I know you’re aware na marami tayong pera, na nabibili natin ang lahat ng gusto natin pero anak matuto kang magtipid at huwag gasto ng gasto. Kaya minsan kinokontrol kita kasi ayaw kong maging maluho ka. Kaya lang pasaway ang daddy mo minsan, eh.” Napailing so Wynter. “I don’t want you to grow up without knowing the real value of money and how it will be earned through hardships. See those papers in your father’s table?”

"Bakit naman kailangan kong maging wais? Sabi ni Madam Baby mayayaman at malalakas mang-tip ng mga customer dito. Bakit kailangan pang maging wise?" "Para mas lalong kumita ka pa ng mas malaki. Ganun kasimple." Naguluhan ako sa sinabi nila. "Ha? Paano ba maging wise?" "Ay Nakow talaga! Jologs na Jologs pa nga ang isang ito. Ang dami pang hindi alam. Kailangan mong matutunan yun girl dahil kung hindi baka malugi ka at malaspag lang yang katawan mo dito."

He said that my salary was in that ATM and I should spend it wisely. Hindi ako magastos na tao. I divided the money into four. Unang una sa ipon ko, pangalawa sa insurance, emergency funds and then sa everyday needs ko. Hindi naman ako maluho and I only spend the money on important things. Nakasanayan ko na 'to dahil sa buhay namin ni Mama noon. Natuto akong magsinop dahil may pangangailangan kami. Hindi ako pwedeng gumastos ng ura urada dahil may mga mas kailangan kaming unahin. Bumili ako ng iilang damit na pambahay lang. Hindi ko na kasi kailangan bumili ng shampoo at ilang personal na gamit maliban sa tampon dahil libre sa bahay.

"So, I can't shopping now?" Mabilis siyang umiling. "Hindi sa ganoon, Zyska," malumanay na sagot niya. "you have the right to spend your money but I want you to control yourself every time you go for shopping. Have a balance too. Pwede kang mamili ng mga gusto mo once a month or sometimes maintain it." Ngumuso ako. "This is my Mom's fault! Siya magturo sa'kin ng ganito, eh!"

They never bother to think of having their own car so they don’t have to commute to their work. Well, because they think that it is just another liability for them and they will only waste money to keep maintaining it. Iyan ang kinalakihan ko. Kaya nang mawala sila at naiwan akong mag-isa, with only enough funds for my college and bills, I also think about what is necessary to spend every money that I have. Hindi ako gumagastos para sa mga bagay na alam kong hindi ko naman kailangan. Kahit na gaano ko pa kagustong makuha ang isang bagay.