Spend Wisely Novels & Stories

Kahit noong nagtatrabaho pa ang kanyang mga magulang bilang parehong guro sa pribadong paaralan sa Maynila ay hindi siya naglakas-loob na umorder ng isang bagay na ganoon kalaki ang kahalaga. If there’s one thing that she can be proud about herself, it’s probably being wise in spending money. Bata pa lamang ay mulat na mulat na siya sa kahalagahan ng bawat sentimong ibinibigay sa kanya ng mga magulang. Alam niya kasing hindi ganoon kadaling kitain ang pera. Isa pa, sadyang hindi marangya ang kaniang pamumuhay para magwaldas siya ng ganoon kalaking halaga.

"Hindi ko pa alam. Wala pa akong mahahanap na puwedeng maging bagong shop. Ibebenta ko na lang din iyong puwestong nabili ko. Kailangan kong maging matalino sa pera para hindi ako ma-zero. Hahanap lang ako ng puwesto. Iyong malayo dito. Siguro, malapit na sa probinsya ganoon. Para hindi malabo ang chance na magkatagpo pa kami ni Hendrix. Papalitan ko na rin ang name ng catering services ko." Tumango si Dina. "Tama iyan. Hindi ka talaga pwedeng mawalan ng pera. Lalo kang magmumukhang kawawa niyan. Dapat, maging malakas ka. Maging successful. Iyon ang dapat mong gawin. Paikutin mo ang pera mo hanggang sa lumago ito." "Oo, Dina. Ganoon nga ang gagawin ko. Para hindi ako magmukhang tanga. Iba ka

Is may question didn’t worth answering to him, bakit nanahimik si kuya. “What are you thinking, don’t you think of working we’ll give you everything… all you need to do is spending that’s a job, my lady.” Sabi ni kuya, oh job na pala yung pagiging spending I love it. “But kuya what if someone say I’m a little money grabber and spender, what should I do?” tanong ko sa kanya. “Let them be or call me I’ll make wala silang paglalagyan sa lugar na ito.” Sabi ni kuya kaya tumango ako.

Natapos magpakilala si Jam at isa-isang ipinamahagi ang printed proposals. "Although I missed President Hawthorne's excellent presentation, I believe spending money to build resources has always been Hawthorne's strongest advantage." Ngunit ang bawat salitang lumalabas sa bibig niya ay may nakatagong talim. "Baka hindi ninyo alam, pero three years ago, nagkaroon ako ng ilang pagkakataong makatrabaho si President Hawthorne. Ang specialty niya talaga ay spending money para kontrolin ang lahat. Naniniwala siyang basta sapat ang resources, makukuha niya ang kahit anong gusto niya. Whether it's good or bad... alive or dead... hindi na mahalaga."

Kung nagdagdag siya ng iba pang mga income, gaano kalaki ang halaga ng pera? Gayunpaman, si Thomas ay isang lowkey at matipid na tao. Hindi niya matatapos ang paggastos sa halagang ito ayon sa paraan ng paggastos niya ng pera. Nasa kamay niya ang laki ng Prosperous Gold Card, at sarcastic niyang sinabi, "Ang pera ay hindi makapangyarihan sa lahat, ngunit walang makakamit kung walang pera. Kailangan ko ring sumuko sa harap ng pera minsan."

Sila ang masusunod kahit na ako naman ang magsusuot ng mga bibilhin namin ngayon. Kung saan-saan nila ako hinila. Ilang store ang pinasukan namin at kung ano-ano ang mga pinagbibili nila na hindi ko naman magagamit pero ayon sa kanila, magagamit ko raw. At saka hindi ko naman daw pera ang ginagastos nila kaya tumahimik na lang daw ako. It's not about the money or whose money. Ang akin lang, kung hindi naman talaga kailangan, bakit pa bibilhin? Sayang lang. Gamitin na lang ang pera sa mga mas mahalagang bagay.

So far, maganda ang services at 'di kamahalan ang singil sa kwarto. Hindi sa cheap ang hanap ko. It's better to save money than to say sorry. 2% lang ng kayamanan ko ang puwede kong galawin. Ay, ta? Magkano lang 'yon? It is necessary for me not to spend my money for worthless things. Mahirap na.

Pero kung masyadong mahal, ayun, kailangan muna ng mahabang internal debate at team consultation bago sumabak sa gastos. Isa sa mga nagustuhan ko sa kanila, bukod sa consistent na pagka-maingay nila, ay ang hindi sila magastos na tao. Hindi sila yung tipong bibili lang para may ma-post sa social media. They know how to treat themselves. Kumbaga, reward yourself, pero huwag naman magpakalunod sa utang, ganon vibe nila.

muling pangungulit ng binata nang subukang umalis ng dalaga. Lihim na napangisi si Allyson. May ideyang pumasok sa kan’yang isip. “Then spend more and spend wisely,” may diin nitong bigkas. “What do you mean by that? Kulang pa ba? Dress mo na nga lang hindi na matatapatan ng annual salary mo.” “Give my salary a break, will you? Oo na maliit sahod ko, kaya 'wag mo nang ipamukha.”

Hindi ko naman sinasabi na mga irresponsible kami sadyang alam lang namin Ang pag kakaiba Ng responsibility at Happiness. Kaya nga madalas na kami Ang mga Walang pera pero kami pa grabe mag travel yong para bang 'easy go lucky person kami tapos pag naubos na Ang budget trabaho na Naman ulit. Hahaha nakakatawang isipin pero that's reality. So ayon at dahil nasa ibang bansa ako di uso Dito Ang kukupad kupad dahil mahalaga Ang bawat segundo nila ika nga "Time is Gold " Yan ang paniniwala nila.