Novel & Cerita Spending Time With Friends Quote

Wala akong ganang lumabas at wala rin naman akong makakasamang gumala dahil busy naman ang mga kaibigan ko. Busy. Yeah, that's them for the past weeks. Minsanan na lang din kaming magkita. Kahit nga sa chat, hindi na rin madalas. But despite of that lack in communication, I know that we're still friends because they never fail to sent me an inspirational message every morning. Those messages was one of the reasons why I was energized to face the day. They never failed to amuse me even just in simple gestures and that made me thankful for being chosen as their friends.

Jenn toasted, raising her teacup. “And to never dating idiots again,” I added, making everyone burst into laughter. Hindi pa natatapos ang araw, pero pakiramdam ko, unti-unti na akong nababalik sa sarili ko. Kung may isang bagay akong natutunan sa araw na ito, ito ay ang tunay na kayamanan—hindi pera, hindi designer bags, kundi ang pagkakaroon ng mga kaibigan na handa kang pasayahin kapag malungkot ka.

"Anong sinasabi?" "Sabi niya, ang isang mahirap na tao para sakanila ang trabaho ay buhay. Sabi ng isang mayaman, pera ang buhay. Sabi naman ng isang manliligaw, pag-ibig ang buhay. Ngunit sabi niya sa akin, para sakanya raw, ang mga kaibigan niyang baliw ang kaniyang buhay." "Oh tapos, friends na kayo? For lifetime na ba 'yon? hahahaha!"

Kaya ngayon ko lang nalaman na ganon na lang ang inggit sa akin ni Zia noon. Tinitigan ko si Hunter. “When you have a lot of money, you also have a lot of friends. But once you lose money, you also lose your friends. You're lucky, if you have a friend who does not only look at money, but also at what you have together. That's our life, Hunter.” Sabay ngiti ko kay Hunter.

natatawa kong sabi. Kung saan-saan napunta ang kwentuhan namin na hindi napapansin ang oras, kung hindi pa ako maghihikab ay hindi matatapos ang usapan namin. At tungkol lang naman kay Nanet at minsan sa mga joke nito. Hindi ko maiwasan ang mapangiti na mag-isa. Masaya siya para sa kan'yang bestfriend at mukhang nakatagpo na ng lalaki na seryoso dito at malaman pa ang bulsa kaya pag pinakawalan niya ito sunga na talaga 'yon.

I want to refresh my mind alone, anytime i'm going to be crazy because of nervousness I felt. "Okay, If you need anything, I'm always free. By the way i gotta go, and lastly, if you have problem don't hesitate to tell me and keep always what you doing," when she said about her last word I felt like it's something but maybe im just too paranoid. Micey is a good friend.

Mga kaibigan ko nga naman. “Yes.” Tuwiran kong pag-amin. “Dahil gusto kong magkaayos ang dalawa. Spend more time together.” Sinipat ko si Thrale na nakaupo kung magagalit ba sa nalaman pero hindi. Nananatili siyang nakaupo, parang walang pakialam.

Hayasst sa nakalipas na mga taon, kinalimutan ko ang magkaroon na kaibigan at ngayun ko lang lubusang napagtanto na masarap din pala ang may makakausap na halos kasing edad mo. Siguro, ito na din ang tamang time para buksan ka ang pintuan ko sa mga taong gusto ulit akong maging kaibigan.

Ba't yata patanong din. Bigla akong nanigas ng inakbayan nya ako sa balikat bigla. "You know what I realize that it's nice to have a friend, right?" "Tama, masaya kapag may kaibigan ka. Lalo na yong kaibigan na masasabihan mo ng problema at secreto, yong hindi lang sa saya mo sya makakasama kundi sa kalungkotan din. Just like my cousin Mindy, we're friends... best friends. Sya lang yong kaibigan na maituturing ko na totoo."

“Binaligtad mo ang phone mo na parang elepante sa glass shop.” “Pero wala naman siyang sinabi.” “Kasi gentleman siya. At dahil ‘friends’ kayo,” sabi niya habang gumagawa ng air quotes gamit ang mga daliri. “Remember?” “Friends kami,” pilit kong sabi habang kinuha ulit ang phone ko. “Friends who respect each other’s privacy.” “Sure,” sabi ni Astrid na halatang hindi naniniwala. “Kaya pala namumula ka na parang bell pepper dahil lang nag-wish siya ng good luck.”