Spoken Poetry Broken Hearted Novels & Stories

In a city of fools, I was careful and cool But they tore me apart like a hurricane A handful of moments, I wished I could change But I was carried away And our eyes met! Halos kumawala na ang puso ko sa aking dibdib. And I'm afraid that my heartbeat is louder than the speaker. Give me a therapy, I'm a walking travesty But I'm smiling at everything Therapy, you were never a friend to me And you can keep all your misery

Ngunit dahil sa kalasingan ay parang napakabigat ng katawan ko at nanlalambot sa paggalaw. I felt a sting of pain on my heart, like it was being pinched again and again. Kinakapos na rin ako sa hininga. I'd climb every mountain And swim every ocean Just to be with you And fix what I've broken 'Cause I need you to see That you are the reason

Pasimple siyang napangiti ng maalala ang seryosong mukha ng amo niya. "Ang hirap talaga ng broken hearted. Sala sa init, sala sa lamig. Minsan mabait, minsan masungit. Aba ay dinaig pa ko kapag may monthly period ako eh! hindi kaya..!? ay ano ba naman ang pumasok sa isip ko, ang halay ko na ata pero pwede, baka nga! ay naku, erase erase erase!!" aning komentong wika pa ni Nicka sa inaasal ng amo niyang si Arnel, pero sa sarili niya lamang at alam niyang walang makakarinig na sinundan pa niya ng mahinang pagtawa.

on her drama. It hurt her to the core. And she feel like she's being stabbed in the heart, continuously and harshly. Akmang bubuksan ni Sandra ang bibig para magsalita, nang muling lumabas si Yohan. Mabilis na sumunod si Sandra. Kinatok ni Yohan ang passenger seat ng sasakyan at bumukas ang pintuan non. Her eyes focused on the car, and another pain stabbed her heart when she saw who it was.

Each time I think I'm close to knowing She keeps on growing Slipping through my fingers all the time Sleep in our eyes, her and me at the breakfast table Barely awake, I let precious time go by Then when she's gone, there's that odd melancholy feeling And a sense of guilt I can't deny What happened to the wonderful adventures The places I had planned for us to go? (Slipping through my fingers all the time) Well, some of that we did, but most we didn't And why, I just don't know

Hindi niya na kailangan pang magtanong kung sino ang may-ari ng van na ‘yon. “I only said I don’t want to talk to you,” he whispered. “I didn’t ask you to leave me.” For the very first time in his life, he felt this kind of heartache. This must how they felt when they said they’re ‘heartbroken’. Literal na parang kinakatay ang puso mo sa sakit. Yung tipong hirap kang lumunok dahil may kung anong bumabara sa lalamunan mo dahil sa kakapigil ng luha.

Inilagay ko ang mga ito sa lamesa at naupo din sa bakanteng upuan. Sinumulan ko na ang pag-inum ng gatas at unti-unting kinakain ang cookies sa platito.Pumaibabaw naman ang mahinang tugtog sa stereo na nagpalakas sa aking hangarin na lumaban pa at hindi padadaig sa aking emosyon. Like a small boat On the ocean Sending big waves Into motion Like how a single word Can make a heart open I might only have one match But I can make an explosion

Siguradong matatapos na agad ang kung anong mayro'n kami ngayon. Huminga ako nang malalim at muling tumingin sa kanya. "Tama ka. What I did was wrong. Pero mali pa rin ang ginawa mo sa akin. You broke up with me when we never even had the chance to start dating! Do you know how heartbreaking that was?" Nagpanggap ako na naiiyak-iyak. It's not that my heart is broken, but my pride is! Hindi ako papayag na talikuran ako ng kahit na sinong lalaki. I will never lose in this game!

He reminded. Marahas kong itinango ang ulo habang may malaki at tagumpay na ngiti sa mga labi. Call it magic, call it true I call it magic when I'm with you And I just got broken, broken into two Still I call it magic, when I'm next to you My eyes are slowly giving up. Unti-unti ng bumabagsak ang mga talukap sa lambing ng boses na naririnig mula sa katabi.

Ngunit ngayon, bawat hakbang ay hakbang patungo sa hindi sigurado, punô ng pag-asa at takot na halo-halong sumasabog sa kanyang dibdib. Hinaplos niya ang tiyan, bulong sa maliit na buhay sa loob niya, parang lihim na usapan na puno ng pagmamahal at pag-asa, na sumasabog sa kanyang dibdib parang maliit na bituin sa madilim na langit. “Baby… tignan mo, may bahay na tayo. Malinis, maliwanag, at sa wakas, sarili nating mundo na puno ng pagmamahal na hindi na masisira ng sinuman. Parang yakap mula sa bagong buhay, puno ng pag-asa at kaunting takot na hindi ko maalis sa dibdib ko, tulad ng lihim na anino na sumusunod sa bawat hakbang ko, takot na baka bumalik ang dilim mula kay Wright o ang galit