Novel & Cerita Spoken Poetry Broken Hearted

“Maybe your future boyfriend?” Pagak akong tumawa at nagbaba ng tingin nang marinig ang salitang iyon. “I’m not looking for a boyfriend. I hate it.” Bulong ko sa huling sentence. My ex boyfriend just got someone pregnant. And then I’m here trying to let the alcohol handle the pain. “Someone is brokenhearted.” Magiliw na bulong niya sa tenga. Mahina akong natawa nang makiliti doon. “I am. I just broke up with him a few hours ago.”

“Sa balikat ko’y bumabagsak ang hamog ng umaga. Habang hinihipan ko ang palad kong giniginaw, bumabalik ang init ng mga lumang alaala.” Within five minutes, nakabuo talaga siya ng seven-character poem. Wala man talagang nakakaintindi kina Samantha at mga bridesmaids, pero halata nilang legit at malalim ‘yung ginawa ni Austin. “Grabe, genius!” sigaw ng mga groomsmen, sabay kantyaw sa mga nasa loob. “Buksan niyo na ‘yung pinto! Bago pa namin yan gibain!”

No one knew she had just walked out of a five-year relationship wrecked by betrayal. “Broken hearts look good in red,” sabi ng isang boses sa kanan niya. British accent. Malamig ang tono pero may lambing na hindi mo agad mararamdaman—parang alon sa gabing kalmado, pero may dalang alon sa ilalim.

He didn't flinch or retaliate; he simply absorbed the violence, and that look—that horrifying pity—was worse than any blow he could have returned. “You’re pathetic,” he whispered, his voice cracking, tasting like pure disappointment. “Living a half-life, trapped by ghosts, pushing away every person who gives a damn about you, just to maintain a lie. You think I care about your heart, Chant? I care about the truth. Travis deserves the truth.” I felt a cold surge of pure, primal fear. He was no longer trying to charm me; he was attacking my deepest, most carefully built fortress.

Just arms around me like warmth after a bitter winter. And then they started to cry. ayre’s voice cracked like glass under pressure. "How could you abandon us like that?" she wailed. Her words pierced deeper than any blade could’ve managed. My heart sank, heavy as stone dropped into still water. I felt it echo in the silence that followed. I wanted to explain—so many reasons pressed against my ribs, aching to be heard. But my lips stayed sealed, as if guilt itself had stitched them shut. In the end, only two small, fragile words broke free:

Para akong naiihi na iwan sa hindi ko maipaliwanag na pakiramdam. Tatakbo na ba ako palabas? 'Di kaya ako magmumukhang katawa-tawa? Sh*t.. Biglang sumakit ang ulo ko. Kaagad akong napahawak doon at marahang hinilot ang aking sentido. Nalintikan na talaga, masasapak kita ng wala sa oras Luigi ka! I'll never break your heart (I'll never, I'll never, I'll never, I'll never)

Ashley POV It's been three weeks since Kevyn and I broke up. Inaamin ko na hindi naging madali sa akin ang bagay na 'yon, sa araw araw na lumilipas ay pinapatay ako sa sakit pero kailangan kung maging matatag para sa sarili ko. Ang hirap na dati kasama ko siya palagi pero ngayon ay mag isa na lang ako. Pero siguro gano'n talaga ang buhay, kung hindi kayo para sa isa't isa ay gagawa ang tadhana na maghiwalay kayo even in a painful way.

“Dahil iyon ang calling ko, Sir. Bata pa lang ako, iyon na ang gusto ko. Masarap sa pakiramdam kapag kausap mo lagi ang Panginoon.” “Y-yeah, r-right.” Tumango-tango siya. “Si, hindi ka broken?” “Hindi. Hindi ko nararamdaman ‘yan dahil laging nasa tabi ko ang Diyos. Buo pa rin ako, ang pagkatao ko. Kaya nagpapasalamat ako sa Kanya. May mga problema kami ngayon sa buhay pero alam kong pagsubok lamang ito, at malalagpasan namin. Kaya hindi ko kailangang ma-broken dahil hindi naman ibibigay sa atin ang problem kung hindi natin kaya. Diyan kasi minsan nagsisimula ang kasalanan. Kapag nasaktan ka, minsan makakaisip ka nang hindi maganda,” mahabang litanya ko na ikinakamot niya sa ulo.

Panibagong hikbi ang kumawala sa mga labi ko. “I can’t do this anymore...” I buried my face in my hands. “Ayoko na...” My voice dissolved into desperate, broken cries. “Please...” I pressed both hands against my chest as though trying to hold myself together. “Please make the pain go away.” Bumuhos lahat ng mga emosyong kinimkim ko. The loneliness, the rejection, the heartbreak, the endless waiting, the desperate hope. Every single emotion shattered inside me until I could no longer tell where one pain ended and another began.

Pero mas maganda sana ang pakiramdam ko kung napanood ako ni mommy. Sunod na ang mga contestant ng spoken word poetry at una si Delancy kaya nasa stage na siya ngayon. Habang ako naman ay nandito sa gilid at nakaabang sa tatlong araw niyang pinractice. Kung ikaw ay akin Kung ikaw ay akin, singtamis ng pulot ang bawat araw May kilig at lambing na kailanma'y hindi papanaw Ang bawat gising na malamig, ay pupunan ng kape sa umaga