Spoken Poetry For Teachers Novels & Stories

Thorne stepped up, holding the mic close, and spoke, not sang. "Kung bawat gabi ay sigaw, Bakit ang umaga ay ganito pa rin? Bakit ang katahimikan, parang parusa?" Spoken word. Slam poetry. Walang background noise. Just his voice and the static in the crowd's chest. It wasn't just a performance, parang therapy session. Sobrang bigat.

"Hindi lang ito tungkol sa ngiti kapag masaya, tungkol din ito sa ngiti kung mayroong pighati. Sa luha kapag na sa'yo siya tuwing mahirap ang sitwasyon at hawak ang kamay mo hanggang sa muling pagsikat ng umaga sa mundong ginagalawan ninyo." Ngumiting pareho sina Art at Rain habang nakikinig sa kay Wind na naroon sa stage at nagpe-perfom para sa spoken poetry nila sa paaralan for their school's annual event para sa celebration ng buwan ng wika. Nagpatuloy ito roon at bawat salitang binibitiwan nito ay walang ibang sumasagi sa isip ni Art kun'di ang babaeng nasa kaniyang tabi ngayon, naka-ngiti at tutok din ang mga mata sa stage.

Hindi ko napigilan ang paninikip ng dibdib ko. "Putang ina, nagseselos ba ako?" tanong ko sa sarili ko. Sa talent portion, nagdala ng spoken word poetry si Safara, na pinag-usapan ang lakas ng loob at pagpapahalaga sa sarili. Ang bawat salita niya ay tumagos sa puso ng mga nakikinig, at sa dulo ng kanyang pagtatanghal, umalingawngaw ang malalakas na palakpakan.

Dion's POV "...You have a lot to say with your eyes. I'm particularly taken with your frowning expression. Unique and stunning that you stand out from the crowd." I read aloud the final stanza of my fourth poem. I've been writing since this morning, and my mind and hands seem to be working nonstop to create poetry. To be honest, I'm very productive right now. It's amusing how many ideas pop into my head. "Hep, hep, hep! And who's that lucky person you dedicate that poem to, huh?" Dad's sudden appearance behind me surprised me.

Pero mas maganda sana ang pakiramdam ko kung napanood ako ni mommy. Sunod na ang mga contestant ng spoken word poetry at una si Delancy kaya nasa stage na siya ngayon. Habang ako naman ay nandito sa gilid at nakaabang sa tatlong araw niyang pinractice. Kung ikaw ay akin Kung ikaw ay akin, singtamis ng pulot ang bawat araw May kilig at lambing na kailanma'y hindi papanaw Ang bawat gising na malamig, ay pupunan ng kape sa umaga

Ilang sandali pa, nagsimula na siyang magturo. "Ngayong araw, ang ating tatalakayin ay ang tungkol sa Tula. Ang tula ay isang anyo ng panitikan na nagpapahayag ng damdamin ng isang tao. Ito ay binubuo ng mga saknong at ang mga saknong ay binubuo ng mga taludtod. Inyong napag-aralan na ito noong nasa Sekondarya pa kayo kaya't pinagawa ko kayo ng isang tula sa nararamdaman ninyong pag-ibig sa isang tao. Tignan natin kung magagandahan ako," masungit na sambit niya upang kabahan ang mga kaklase ko. Buti na lang na nasabihan ako agad ng kambal at ni Janus sa pa-asisgnment ni Maestro. Kung wala raw, baka automatic bagsak ako sa unang activity which I can't let happen. I never fail!