Starlight Novels & Stories

Napuno na ng tawanan ang kanilang paligid at nasundan iyon ng masigabong palakpakan, lalong-lalo na mula sa pack members ng Red Moon. “So, I guess, hindi lang ang twenty-fifth birthday ng aming Alpha ang dapat nating i-celebrate ngayon. He finally found the future Luna of the Red Moon Pack, so let’s cheers to that!” masayang hiyaw ni Tristan, ang Beta ng Red Moon, sa lahat na lalong nagpalakas sa ingay ng palakpakan.

Nang itinaas niya ang kwintas, nangibabaw ang star pendant sa madilim na asul na langit at kuminang kasama ng buwan na para bang magkaisa ang mga bituin at buwan. “Sabi ni Zuko, kapag humiling ako sa mga bituin, magkakatotoo ito.” Naalala ni Lina ang mga oras na kasama niya siya, pakiramdam niya ay nagmula iyon sa isang nakaraang buhay. Bumuntong-hininga siya at isusuot na niya sana ulit ang kwintas nang bigla siyang may napansin sa likod ng star pendant. Nabigla si Lina at sinuri niya ito nang maigi gamit ng daliri niya. Lumalabas na may espasyo sa loob ng pendant na may nakabaong diyamante sa harapan at likuran…

May nakadikit na maliit na card. "Para makita niyo ang mga bituin nang malinaw. Even in the darkest nights, there is always light. – Sebastian." Napangiti ako. Kahit kailan talaga ang kapatid ko, hindi nakakalimot sa mga symbolic na regalo. "I'll set this up sa balcony later," sabi ni Kalix habang hinahawakan ang lens ng telescope. "Ituturo ko kay Gabriel ang mga constellations kapag malaki na siya."

turan ng Doctor ko. “Thank you, Doc. Therese.” “Anong ipapangalan mo sa kaniya?” Out of nowhere ay napatingin ako sa mga stars and moon na disenyo sa dingding. Una pa lang ay may pangalan na akong naisip. At ang stars na nakikita ko ay ang isa sa mga senyales na nararapat ko siyang pangalanan ng— “Stella. . . Because sheʼs the light of my darkest life.” nakangiti kong tugon bago ako tuluyang mawalan ng malay.

Marahil ay bagsak nga ako. I press my lips. Dismiyado akong naglakad paalis sa kung nasaan ang bulletin board, nang makita kong nagkabit ulit si manong ng isang tarpulin. Mabilis akong bumalik at hinanap ang pangalan ko. Napangiti ako nang nakitang nasa pinaka huli ako at may isang star sa gilid. Ano ba ang ibig sabihin ng mga star na ito? Para saan naman kaya ito? At bakit sa lahat ng mga pangalang nandoon ay may hugis buwan ang kay Yvan?

Mahigpit din ang hawak niya sa ballpen na hawak niya sa kaliwanag kamay niya. Mukhang hindi niya napansin ang pagbukas ko ng pinto dahil hindi man lang niya inangat ang tingin niya sa akin. Tahimik kong sinara ang pintuan sa likod at pinanood siya. Binitawan niya ang ballpen saka hinilot ang sintido niya. Tanging ang ilaw sa computer sa harap niya at ang sinag ng buwan sa may bintana ang ilaw sa buong kwarto. Madilim din sa pwesto ko.

Kaya ako naaabuso, e. Kasalukuyan akong nag-aantay ng jeep na dumaraan sa bahay. Habang nag-aantay, napatingin ako sa langit. Kahit ang dilim, pinapaganda ng mga bituin at buwan ang langit. Kahit madilim, ang mga bituin ay nagsisilbi mong pag-asa, e. Napatingin ako sa bituin na may tatlong stars na magkakatabi. Matagal ko na sila napansin pero ngayon ko lang natitigan nang maayos. Para silang ellipsis na patayo. It really bothers me, it's just weird that there's stars that inline and close with each other. Does it have a significance meaning? Or is it just a coincidence that they're close to each other?

Beyond the Shadow’s Return Ang atmospera sa loob ng stadium ay hindi na maipaliwanag. Ang hiyawan ng 80,000 na mga fans- ang Stellars ay tila isang dambuhalang tidal wave na humahampas sa pader ng stadium. Ang bawat upuan ay may nakalagay na "Celestial Sync-lightstick" ang mga lightsticks ng mga Stellars ay hindi na ordinaryo—bawat isa ay hugis Diamond na napalilibutan ng nagliliyab na pakpak ng Phoenix, na nagpapalit-palit ng kulay mula asul na kristal patungong nagniningas na kahel. Sa bawat sulok, ang mga fans ay may hawak na banners. Ngunit sa loob ng dressing room, ang atmospera ay puno ng pamilyar na ingay: ang tunog ng drumsticks na pinatatama sa mesa, ang tawa ni Orion, at ang malali

Ngunit hindi siya nito pinansin. “Ang ganda ang langit. Nakikita mo ba ang malaking star na ‘iyon? Sirius ang tawag diyan. The brightest star. Kapag malungkot ka, tignan mo ang star na ‘yan sa langit para maalala mo ako. Para mapangiti ka. Kahit malayo ako o kahit ano ang mangyari sa buhay nating dalawa, nandito lang ako para sa’yo.”

Sarcastic ang pagkakangiti niya. “Aaah. Oo nga. Christine Jane. Sorry, nakalimutan ko.” “It’s okay. Saan pala punta mo?” “Aah, sa audition para sa Stars City.” Nanlaki ang mata ni Ash. “Naku, Jane! Pasensya na. Nagmamadali pala ako. Salamat ulit ha?” Iniabot ang tubig kay Jane at tumakbo paalis. Tinignan ni Jane ang bote ng tubig na ininuman ni Ash. “Nice.” Tinignan niya si Ash habang tumatakbo. Hindi niya alam kung nangingiti siya dahil sa tuwa o inis.