Starlight Novelas e Histórias

May nakadikit na maliit na card. "Para makita niyo ang mga bituin nang malinaw. Even in the darkest nights, there is always light. – Sebastian." Napangiti ako. Kahit kailan talaga ang kapatid ko, hindi nakakalimot sa mga symbolic na regalo. "I'll set this up sa balcony later," sabi ni Kalix habang hinahawakan ang lens ng telescope. "Ituturo ko kay Gabriel ang mga constellations kapag malaki na siya."

turan ng Doctor ko. “Thank you, Doc. Therese.” “Anong ipapangalan mo sa kaniya?” Out of nowhere ay napatingin ako sa mga stars and moon na disenyo sa dingding. Una pa lang ay may pangalan na akong naisip. At ang stars na nakikita ko ay ang isa sa mga senyales na nararapat ko siyang pangalanan ng— “Stella. . . Because sheʼs the light of my darkest life.” nakangiti kong tugon bago ako tuluyang mawalan ng malay.

Marahil ay bagsak nga ako. I press my lips. Dismiyado akong naglakad paalis sa kung nasaan ang bulletin board, nang makita kong nagkabit ulit si manong ng isang tarpulin. Mabilis akong bumalik at hinanap ang pangalan ko. Napangiti ako nang nakitang nasa pinaka huli ako at may isang star sa gilid. Ano ba ang ibig sabihin ng mga star na ito? Para saan naman kaya ito? At bakit sa lahat ng mga pangalang nandoon ay may hugis buwan ang kay Yvan?

My hands were sweaty as Killian held my hand to escort me down the stairs. It was neverending and the light is too blinding for me to check their reaction. I tried to mask off my nervousness so that they won't have any opinion over me, but the murmurs doesn't stop there. May mangilan-ngilan pa ring nagtatanong kung bakit nakasuot ako ng maskara. Even the piano and violin instrumental playing in the background can't contain their whispers.

Kaya ako naaabuso, e. Kasalukuyan akong nag-aantay ng jeep na dumaraan sa bahay. Habang nag-aantay, napatingin ako sa langit. Kahit ang dilim, pinapaganda ng mga bituin at buwan ang langit. Kahit madilim, ang mga bituin ay nagsisilbi mong pag-asa, e. Napatingin ako sa bituin na may tatlong stars na magkakatabi. Matagal ko na sila napansin pero ngayon ko lang natitigan nang maayos. Para silang ellipsis na patayo. It really bothers me, it's just weird that there's stars that inline and close with each other. Does it have a significance meaning? Or is it just a coincidence that they're close to each other?

Beyond the Shadow’s Return Ang atmospera sa loob ng stadium ay hindi na maipaliwanag. Ang hiyawan ng 80,000 na mga fans- ang Stellars ay tila isang dambuhalang tidal wave na humahampas sa pader ng stadium. Ang bawat upuan ay may nakalagay na "Celestial Sync-lightstick" ang mga lightsticks ng mga Stellars ay hindi na ordinaryo—bawat isa ay hugis Diamond na napalilibutan ng nagliliyab na pakpak ng Phoenix, na nagpapalit-palit ng kulay mula asul na kristal patungong nagniningas na kahel. Sa bawat sulok, ang mga fans ay may hawak na banners. Ngunit sa loob ng dressing room, ang atmospera ay puno ng pamilyar na ingay: ang tunog ng drumsticks na pinatatama sa mesa, ang tawa ni Orion, at ang malali

Ngunit hindi siya nito pinansin. “Ang ganda ang langit. Nakikita mo ba ang malaking star na ‘iyon? Sirius ang tawag diyan. The brightest star. Kapag malungkot ka, tignan mo ang star na ‘yan sa langit para maalala mo ako. Para mapangiti ka. Kahit malayo ako o kahit ano ang mangyari sa buhay nating dalawa, nandito lang ako para sa’yo.”

Sarcastic ang pagkakangiti niya. “Aaah. Oo nga. Christine Jane. Sorry, nakalimutan ko.” “It’s okay. Saan pala punta mo?” “Aah, sa audition para sa Stars City.” Nanlaki ang mata ni Ash. “Naku, Jane! Pasensya na. Nagmamadali pala ako. Salamat ulit ha?” Iniabot ang tubig kay Jane at tumakbo paalis. Tinignan ni Jane ang bote ng tubig na ininuman ni Ash. “Nice.” Tinignan niya si Ash habang tumatakbo. Hindi niya alam kung nangingiti siya dahil sa tuwa o inis.

dagli maaga handa nakahanda nahahanda laan nakalaan nalalaan magaan sa loob maluwag sa loob madali mamaya mayamaya hindi matatagalan hindi maluluwatan hindi magluluwat sa madaling panahon sandali na lamang sandali na inmanghabang kinuha ang kanyang telepono, pagsuntok sa mga digit, bumukas ang pinto, pumasok si Roberta na may malungkot na mukha.

sabi niya, bahagyang lango na. Tumingin si Naomi sa bintana, sa kalangitang maliwanag sa buwan at mga bituin. “ÉTOILE.” Magaganda at kumikislap na mga bituin. Tumingin din si Ma’am Yannah sa labas, nanlalabo ang kanyang mga mata habang tila may malalim na iniisip. Inakbayan niya ang balikat ni Naomi, inubos ang huling bote ng beer, at sinabi,