Starlight Novels & Stories

Kaya ang ending, pumayag na kaming dalawa. Kinabukasan ay sabay kaming nagtungo sa plantasyon. Gaya ng sabi ni Eliam, malaki ang ambag ng manggahang ito sa amin magmula pagkabata. Eliam and I weren’t enemies all the time, may mga pagkakataong nagkakasundo naman kaming dalawa. At kapag okay kaming dalawa, dito kami laging nagtutungo. Mayroon kaming paboritong puno na inaakyatan naming dalawa. Iyong puno lang kasi na iyon ang may magandang sanga na puwede naming tambayan. Kapag gabi, doon kami tumatambay para mapagmasdan ang mga bituin sa kalangitan. Pero bihira lang iyon mangyari. Bilang na bilang sa daliri ko ang mga pagkakataong nagkakasundo kami.

It's so dark at tanging ang mga paa ko lang ang nakikita ko at ang dadaanan ko dahil sa mga kandila. "Walk forward, Love." Boses ni Storm iyon ngunit hindi ko siya makita. Tumingala ako para sana tignan kung may mga bituin at buwan ngunit wala. Tila may nakaharang. "Love.. just walk forward."

"Wife? Diba I'm marrying you?" My heart skipped a beat. He's marrying me? I know that naman. Kaia! "No. After we get our divorce," I smiled forcefully at him. "After all of this is done, we can go on our separate ways." Sumandal ako sa bench at napatingala sa kalangitan. The stars seem to dance in the velvety darkness, each one telling a story of distant worlds and ancient luminosity. The moon casts a soft, silvery glow, adding depth to the celestial spectacle. The air is often crisp and still, allowing the brilliance of the stars to captivate the senses and inspire wonder in those who gaze upon this celestial masterpiece. I am at awe but somehow, my heart is contradicting.

Kaya naman biglang mapatingala si Xyza sa agaw pansin na kisame ni Yanyan, kung saan kumikislap ang mga glow in the dark stars. “Wow…” bulalas ni Xyza, halos hindi kumukurap. “I love those stars! I wish I had the same in my room… Gusto ko rin ng ganito sa room ko para kahit patay ang ilaw, may mga bituin akong kasama.”

tumango siya sinimulan niya ang pagputol sa buhok ni Sun at sinigurado na magkatulad sila ng gupit ni Moon. After 10 minutes " Moon na saan ba na si Sun at Sky?" Ngumisi siya at lumapit kay Star na kasalukuyang naghihintay sa sala. " Hahahaha!! Naniniwala na ko na magkakambal kami" Hinawakan ni Star ang mukha niya at tinitigan ito ng mabuti. " Ofcourse magkakambal talaga kayo. Sandali Sun ikaw ba yan?" gulat na gulat na sabi ni Star ito ang unang beses na makita niyang magkatulad sila ng gupit at ayos.

napatigil sya sa pagsasalita nang mapatingin sya kay Cairan na ngayon ay inilahad ang phone nya. Napatingin muna si Astria sa cellphone matapos ay tumingin ulit sa binata at bumalik ulit sa cellphone. She awkwardly get his phone. Napatingin sya sa wallpaper nang binata, his homescreen apps are simple halatang kay Cairan talaga eto, The vibes was like him peaceful, simple, cold and gloomy. His wallpaper caught her eyes, it was a photo of stars, in the dark night their has so many star that shines but the middle one shines the brightest.

Malamig din ang hangin kaya ang sarap sa pakiramdam— "Aubree.." Bulong ni Cassandra sakin. Nilingon ko sya. "Mm?" "Naniniwala ka ba na ang mga bituin sa langit ay mga kalukuwa ng mga taong namayapa na?" All I know star is astronomical object consisting of a luminous spheroid of plasma held together by its own gravity and the nearest star to Earth is the Sun. Pero ayaw ko namang sirain ang kwento ni Cassandra. "Really?" Ang tangi kong nasabi.

Biglang may shooting star na gumuhit sa kalangitan, na may kasamang parang apoy na buntot habang bumabagsak pabaon sa dilim. "Kate, bilis, tingnan mo! May shooting star!" Hindi mapigilang sigaw ni Vincent. Nakasandal ang baba ni Kate sa sarili niyang mga tuhod. Nakita lang niya ang huling bahagi ng buntot ng shooting star habang lumulubog ito sa hindi kilalang kadiliman. "Nag-wish ka ba?" tanong ni Vincent habang nakatitig sa kalangitan kung saan dumaan ang shooting star.

Her breath caught. There it was—just beneath her left breast—dark ink etched into her skin, H. A symbol she didn't recognize. A mark she hadn't asked for. The sight of it made her chest tighten, and before she could stop it, a single tear slipped down her cheek. Silent. Unnoticed. She knew something inside her had changed—and there was no going back.

Gusto kong matulog hanggang pagtanda. "Look at the sky, full of stars. The moon even smiles at you. Nakakawala ng stress at sama ng loob." He smiled genuinely. "Kapag malungkot ka, tingin ka lang sa langit. There are reasons to be happy, just look up. Someone up there will never fail you." He then met my eyes and smiled. Hindi ko talaga makakalimutan ang araw na 'to. Buong araw siyang nakangiti at nakatawa na para bang sobrang masaya siya.