Novel & Cerita Stay Gold Poem

Nakangisi pa, labas na labas tuloy ang nagyeyellow nitong ngipin. Pwede na sana ibenta kaya lang baka walang bibili, parang imburnal kasi ang amoy. Gold nga amoy putik kalye naman. Nagtawanan ang mga nakarinig. Taas noo pa rin akong nagpatuloy sa paglalakad. Wala akong narinig at nakita! "Tang-ina ang lakas ng apog a!" Muling pang-aasar nito sa akin.

Grabe ang pagitan ng mundo namin. Para kay Dylan Reed Romero, parang wala lang ang tatlong bilyon. Samantalang ako, nakatayo roon, nakatingin sa likod niyang papalayo, hawak ang kwintas sa palad ko—pakiramdam ko tuloy isa akong gold digger na tumama sa jackpot.

“Fake things don't last. Uwi na ako. If you need something, just call me.” He leaves. No more pretending. We end the lie…by ending us. Napahagulhol naman ako. Ang sakit-sakit pala. KINABUKASAN. Ramdam ko pa din ang sakit, sakit na hindi ako pinatulog magdamag pero kailangan ko pa din magpatuloy sa buhay. Maaga ako pumasok pero sa coffee shop ako dumiretso. “Hey, good morning. What do you want? Macchiato and chocolate cake?” nakangiting bungad ni Gold sa akin.

You shout it out, but I can't hear a word you say I'm talking loud, not saying much I'm criticized, but all your bullets ricochet Shoot me down, but I get up I'm bulletproof, nothing to lose Fire away, fire away Ricochet, you take your aim Fire away, fire away You shoot me down, but I won't fall I am titanium You shoot me down, but I won't fall I am titanium Cut me down, but it's you who'll have further to fall Ghost town and haunted love Raise your voice, sticks and stones may break my bones I'm talking loud, not saying much I'm bulletproof, nothing to lose

“Pero hija, itong gintong dala mo… mahigit isang daang taon na. Antique na ito. Sayang kung matutunaw lang.” Sandaling nag-isip ang matanda, saka nagmungkahi, “Ganito na lang. Bibigyan kita ng kapalit na ginto, kapareho ng timbang nitong dala mo. Itatabi ko muna itong lumang gold bar mo. Kapag may pera ka na, pwede mo itong tubusin.” Napaisip si Chloe, at na-realize niyang makatuwiran iyon. “Maraming salamat po, Manong,” taos-pusong sabi niya, sabay tango.

Nakanguso kong sagot sa kanya at sabay irap ng aking mata. Tinawanan lang ako ng damuho na ikinatulis lalo ng aking nguso.. "Sege tawa ka lang diyan hanggang sa kabagin ka. Hindi kase ikaw ang nasasaktan, dahil ikaw ay puro sarap lang at panay sisid ng tahong sa kung saan saang mababaw na dagat, mabuti na lang ang tahong ko ay Gold kaya palagi kang nasa tabi ko." Naiinis na sabi ko sa kanya habang palabas kami ng mansyon.

“My star, ilang buwan na ba ang dumaan nang sabihin ni Mommy na uuwi siya?” Humaba naman ang nguso ko, pero kinalkula naman sa utak ko kung ilang buwan na nga ang dumaan nang sabihin ni Mommy na uuwi si Golda. “Magdalawang buwan pa lang, my heart,” sabi ko na ikinailing-iling naman niya.

those are Ivory's mocking words, as if he's asking if the man on the other line is really Karrim Brahman. Ivo chuckles upon hearing Karrim's annoyed voice. “What is it the Lord of Iron Wolf, wants to do with us?” said Ivory. “We need your aid. Iron and Gold being one, is a lot more stronger.” said Karrim on the other line. His words are like iron, hard and cold. “You finally needs us,” there's mockery on Ivo's voice upon saying it, napatingin naman sa kaniya sila Cairo at Sammuel.

"Opo. First time po. Ahm.... iyong ngipin niyo po ba, ginto rin?" Namilog ang mata ng matanda bago natawa. "Hindi, miss. Ngipin ko talaga iyan." Napalunok ng laway si Samarah. "Ganoon po ba? Dilaw po kasi masyado. Akala ko gold." Tila napahiya ang matanda kaya kumamot ito sa kanyang ulo. "Didiretsuhin na kita, alam ko kaya ka nandito ay dahil gusto mong magkapera, tama?"

nadiiinan ko ang hawak ko sa tuwalya sa dibdib ko at inilang hakbang ang agwat naming dalawa. "I said where are all my gold?!" Imposibleng hindi niya namalayan iyon kagabi .Sino ba ang kasama ko at natatangayan pa kami ng gano'n kabilis. "You wont need those because i wil tell you everything that you want to know"