Kakaibang mundo ang nabuksan sa akin nang marinig ko ang 'Sa Dulo ng Walang Hanggan.' Ang mga liriko nito ay tila naglalaman ng mga damdamin na higit pa sa karaniwan. Napansin ko na marami sa ating mga kababayan ang bumibighani sa kanilang mga kwento ng pag-ibig at sakripisyo. Kaya't hindi nakapagtataka na ang mga tagasalin ay sinubukang bigyang buhay ang mga liriko sa iba’t ibang wika para umabot sa mas maraming tao. Kung isasalin ang mga liriko nito, tiyak na ang mga bahagi tungkol sa pag-asa at pagnanasa ay magiging mas kawili-wili at maantig ang damdamin ng sinumang makababasa nito. Ang bagong bersyon ay tiyak na magkakaroon ng sariwang damdamin, ngunit kaya ba nito talagang ipahayag ang orihinal na emosyon na nais nilang iparating?
Bilang isa sa mga masugid na tagapakinig ng awit na ito, natutunan kong hindi lamang sa mga salin umiikot ang tunay na kahulugan ng awit. Ang konteksto ng paglalarawan sa mga kapaligiran, mga karakter sa kwento, at pagkakaayos ng mga linya ay nagdadala ng ibang damdamin kung saan bumabalik ako sa bawat pagdinig. Kaya pagka-isinasalin ay may tinatamaan na puwang at maaaring mawala ang ilang masarap na katangian nito. Sa aking pananaw, mas masaya ako kapag naiwan ang mga orihinal na liriko sa kanilang wika, dahil dito nakikita ang tunay na kahulugan at damdamin ng mga tao.
Bukod dito, nakaka-inspire ang mga pagsasalin sa kantang ito. Napag-isipan ko tuloy na dapat may katiyakan ang mga tagasalin sa kanilang mga salin upang mas maiparating ang napakayaman na kwento na binubuo ng bawat linya. Ang magandang tinig ng mga singer ay sapat na upang maipakita ang genuine feelings at damdamin sa bawat pag-awit. Kaya, kahit nandoon ang pagsasalin, mas gusto ko pa ring mapanood at marinig ang orihinal na bersyon kung saan kasama ang bawat tono at boses ng mga artist na nagbigay buhay sa awitin.