Deep In Thoughts Quotes Novels & Stories

"Edi hindi na! Ikaw naman kung makasermon akala mo wala ng bukas? Bukas naman ang iba!" Kami na nga lang dalawa dito sa room tapos ang ingay pa naming dalawa lalo na 'tong gagang 'to na ang laki ng bunganga. Kulang na lang talaga kainin ako ng buo, eh! "Basta sinasabi ko sa'yo, ayusin mo 'yang brain mo, ah? Pinagsasabihan lang kita dahil ayaw kong matanggal ka sa trabaho. Mag-isip nang mabuti. 'Wag padala sa mga evil thought."

Nakatitig lang ako sa mahabang mesa, sa mga bakanteng upuan, habang pakiramdam ko unti-unting sasabog ang utak ko. Too many thoughts. Too many what-ifs. Ayaw ko ng ganito. Kapag nagsisimula na akong mag-overthink, wala akong natitirang pasensya. Hindi lang sarili ko ang naaapektuhan, pati mga taong nasa paligid ko, nadadamay. At ayokong maging ganon lagi.

Ang kanyang mga daliri ay mabilis na gumagalaw sa keyboard, ngunit ang isipan niya ay nagsisilbing ilaw na hindi kayang patayin. "Hay, buti naman natigil na ang pag-uusap nila," napasabi na lamang ni Veronica sa sarili habang iniwasan ang mga tingin ng mga katrabaho. Ang takot ng kanilang mga mata, ang mga usapang hindi maiwasang makarating sa kanya, ay tila naging isang mabigat na presyon sa kanyang dibdib. Ngunit kahit na nakatago ang kanyang nararamdaman, hindi na ito kayang itago sa sarili. Patuloy na gumugol ng oras sa laptop, ang isang bahagi ng isipan niya ay naglalakbay patungo sa mga lihim na hindi kayang ipakita sa mundong ibabaw.

Mahabang lintayan nito bago lumabas ng kwarto. " She's right... My thoughts are unstable , dahil sa pag- aalala ko Kay Ilyza at pagkadismaya sa sarili. Pero wala akong magagawa kung puro lang ako ganito... Tama na ang pag- iisip, kelangan nang kumilos " Huminga ako nang malalim kasabay nang pagtingala upang ibuga ito sa ere. " I need to calm all my thoughts... Crish is right... Ilyza, need me and I need to focus "

Baka sumabog na ang utak ko sa halu-halong bagay ang tumatakbo sa isip ko. -AndyThoughts-

Magsasalita pa sana siya pero tinikom niya rin ang bibig niya. Kapagkuwan, iniwas niya ang mga mata niya, at malalim ng nag-iisip. Tumaas naman ang kamay ko at dinapo ito sa kanyang ulo. “I think your thoughts of me are making you sober.” “Renz, ano ba, huwag mo akong binibilog. Ginugulo mo na naman utak ko,” tingin niya sa akin. Hinaplos ko ang basa niya buhok at ngumiti sa kanya, “Don’t you think our minds will be at peace if we will not restrain ourselves anymore,” masinsinan kong sabi.

Sakto dahil wala ako sa mood. Pinagmasdan ko ang paligid habang pinapakinggan ang maingay na utak ko. How come I have a lot of thoughts in my head but I can’t speak them out? What’s the use of those deep and dark thoughts then? I feel like I need to write those things but I suck at words. The clouds are already orange mixed with yellow and pink colors. Those colors look so bright but I can’t enjoy them. Again, I began blaming the past.

Hindi kaya, sakaling magbago ito at magtagumpay sa buhay, ay kalimutan naman siya at ipagpalit sa ibang babae? Diyos na mahabagin, hindi! Hindi niya kakayanin! Kaya lang naman nagdesisyon siyang magpakalayo ay upang magbakasakali na magtanda si Enrico. Gusto niyang mamulat ang mga mata ng asawa kapag wala na siya at pagsisihan ang naging mga kahinaan. Pero kung mauuwi lang sa wala, mabuti pa sigurong magbalik na agad siya sa kabila ng lahat. Napailing siya sa mga naiisip. Masyado lang siyang nape-pressure ng mga problema. Bakit ba negatibong mga bagay agad ang iisipin niya? Wika nga, "so many thoughts spoil the mind".

Magulo ang buhok nito at walang suot na pang-itaas, halatang bagong gising at walang anumang pakialam sa itsura. Ngunit sa isang iglap ay may kung anong nakakagulat na ideya ang sumagi sa isip niya. Nagbago agad ang ekspresyon niya. Bago pa siya makapagsalita ay may mainit na palad na tumakip sa kaniyang mga mata. “Throw away those dirty thoughts in your head,” malamig ngunit mabilis na sabi ni Ezekiel. “It’s not what you think.”

You don't own it. You don't finish it. You just keep finding your way through it—together—until even the darkest nights start making sense because someone is there beside you, pointing at the same stars, saying: "Look. We're still here." Imagine yourself beneath a vast, silent sky, holding the timeless wisdom of Socrates—urging you to truly examine your soul. Feel the gentle encouragement of Confucius' words: "It does not matter how slowly you go, as long as you do not stop." These truths invite you to start your own journey of discovery, patience, and resilience. No matter how slow your steps seem, each one brings you closer to understanding what truly matters. So, are you ready to take tha