Story About Life Novelas e Histórias

at hindi na nila tinatanong kung ano pa ang kulang. — Dahil sa wakas, alam na nila— na ang buhay ay hindi tungkol sa paghahanap ng isang perpektong kwento, kundi sa pagbuo ng isang buhay na kaya mong yakapin kahit hindi ito perpekto. — At kapag dumating ka sa puntong iyon, hindi mo na kailangang maghanap pa ng sagot. Dahil ang nararamdaman mong katahimikan,

Hindi kaya dahil sa agwat ng estado namin sa buhay? “Nga pala, balita ko may bumalik sa buhay mo na hindi mo sa akin na kwento noon ha!” Pasaway talaga si Monique! Na-ikwento agad! “Oo na at ikwe-kwento ko sayo pati ang dahilan kung bakit ko hindi ‘yon in-open up sayo.”

[ WARNING: This story is for matured readers only. It contains themes, languages, and violence that are not suitable for young readers. ] Disclaimer: This is only work of fictions. All characters, locations, names of buildings are all fictitious and imaginary product of the author. If there is any resemblance to any location, person, building etc. It is purely coincidental and not intentional. SNOW POV

Lumapit siya sakin at hinalikan ako sa noo at niyakap. "Alam mo ba kung ano ang na-realize ko sa araw na ito?" tnong ko. "What is it?" "Just like what someone says, I realized that 'Life is like a book. Some chapters sad, some happy, and some exciting. But if you never turn the page, you will never know what the next chapter holds.' You're the next chapter of my life. And I want you stay till the end of my story... Of our story." "I want you to be my beginning and end Alexandra. We'll complete the book where our love will last forever."

wika ko. "Sige," sang-ayon naman niya. Nang kumakain na kami marami siyang baong kwento patungkol sa mga ka work niya na daig pa daw naging taga pagmana ng kumpanya. Kong maka utos ay akala mo kong sino. Natatawa na lang ako sa mga kwento niya. Napaka bubbly person kasi niya na hindi ko man lang magawa. I grew up with a serious life. Hindi uso sa amin ang biruan kaya kong minsan naiisip ko na napaka boring ng buhay ko kasama ang pamilya ko.

Medyo boring sa umpisa pero kalaunan ay nakaka-relate na ako sa istorya. Parang story of my life pero kabaliktaran at hindi ganun ang ending. Sa movie, si Julia ay isang mayaman at sikat na artista na handang iwan ang kanyang yaman at kasikatan para kay Hugh Grant na isang ordinaryong may-ari ng isang travel bookstore. Samantalang ako, isang ordinaryong babae na hindi mapakasalan ng mahal ko dahil ayaw niyang iwan ang maalwan na buhay niya. End of love story ko!

Dahil bukas uumpisahan ko na ang mag job hunting na sana ay may tumanggap pa sa akin kahit na buntis ako. Kaagad na kumain din ako pagkatapos kong magluto. Tila nakakabingi ang katahimikan sa bahay na ito kung kaya't binuksan ko ang radyo upang makinig ng music. Nagkataon naman pagbukas ko at nasa isang programa na nagbabasa ang DJ ng isang kuwento galing sa isang sender. Kakaumpisa pa lamang ng kuwento kung kaya't pinakinggan ko ito ng maigi. Habang sumusubo ako ng pagkain hindi ko mapigilan ang malungkot dahil halos magkahalintulad ang buhay na dinanas namin ng sender sa kuwento. Mas lalo akong nalungkot nang umabot sa point na nagkaroon siya ng miscarriage dahil sa stress at iniwanan pa s

Usal ko nalang pero sadyang makulit sya at hindi mauubusan ng sagot. "Hindi iyon pareho, Ako lang ang makikita mong kaluluwa sa iyong panaginip maliban nalang kung nanaisin mong may makita pang iba. Limitado rin ang oras na pwede kitang bisitahin dito at bigyan ng impormasyon tungkol sa akin buhay" Mahabang salaysay niya saka naupo sa sofa malapit sa kinaroroonan ko, Napairap naman ako sa kanya. Ibang klase din ang isang ito, hindi nagpapatalo bagay na kapareho namin. "Whatever!" Mataray na ani ko hinintay ko syang magsalita, Pero isang nakaka-inis na ngiti ang sumilay sa kanyang labi dahilan upang lalong akong mairita sa kanya.

~ Tayong umaasang hilaga't kanluran~ Ikaw ang hantungan, at bilang kanlungan mo~ Ako ang sasagip sa 'yo, whoa-oh~ Nang mapansin kong nakatulog na si dylan, sumilip ka agad ako sa bintana, dahan-dahan kong dinampot ang baril ko at ikinasa. Bumukas ang pinto kaya bahagya kong sinara ang bintana."tinawagan ko na yung iba." Tumango ako kay kuya cayden. Being a mafia is really hard, our life is always at risk, plus the fact that our family are belonged to royal family in korea, its like as if we're playing hide and seek with death.

inunahan ko na sya sa gusto nyang sabihin, ayoko nang umasa na may ikakaayos pa ang buhay ko kahit na wala akong gwin, kung ito na kasi nakatadhana saakin, wala na ako magagawa pa, tanggapin ko nalang instead of making some stories to make me feel better. He always tell that story to me, it's like a fairy tale. But I don't believe on that shit anymore. As long that i am alive. Suffering is part of my system, kung di mag dudusa hindi mo malalaman kung nahihirapan ka ba sa buhay mo o ano, it's part of life. Kumbaga yung akin ay sumobra at parang wala nang bago pa. Oo nakakapagod, pero kailangan "Bakit ayaw mo maniwala na you're my baby sister" tumayo na ako at inayos ang suot ko, impossible. B