Story About Mother นิยาย & เรื่องราว

puno ng kuryosidad kong tanong. “Māmā had lots of suitors and admirers, but she rejected all of them. Ayaw na rin niya maulit ang nangyari noon. She would just stay as a single mother, and raised me with all of her love and affection. Kaya ipinangako ko sa aking sarili na magiging proud siya sa akin. Hindi ko rin siya iiwanan kahit na magkaro’n ako ng sariling pamilya. Magkasama pa rin kami hanggang sa huli,” sagot niya. ‘I could feel their strong connection as mother and son which made me feel envious about that. Hindi ko kasi naranasan na mahalin ng isang ina. Gusto kong maranasan iyon noon ngunit mananatiling panaginip lang ito.’

Namangha siya sa aking sinabi pagkatapos dahan-dahan tumango. “May kwe-kwento ako sa iyo. Alam mo ba noon gan'yan edad ko sa iyo. Palagi rin wala si mama ko. Pero hindi ako umiiyak kasi naiisip ko kapag nakita niya akong umiyak. Malulungkot siya.” “Bakit po nasaan ang mama mo ate Jean? Malayo rin po ang work niya? Eh, ngayon po ba hindi ka na po ba umiiyak?” inosente n'yang tanong sa akin.

wika ni Mommy. "Kaya nga po Mommy." ani ko. "Hindi niya pwedeng patayin ang sarili niyang ama." wika ni Mommy na parang bombang sumabog sa tainga ko. "Ano ho?? Tama ba ang pagkakarinig ko mag ama sila?? Paano po nangyari 'yon?" tanong ko kay Mommy. "Long story anak, halika na kailangan na nating umalis sa sasakyan ko na sa'yo iku kwento ang lahat." anya.

Mabilis syang napatingin sa huling sinabi nito. “Walang kinalaman ang aking ama kung ano man ako ngayon!” Napangiti ang matanda. “It’s not my story to tell, tanging ang ina mo lang ang makapagsasabi nyan.” “My mother was dead!” sagot nya dito. “Then, let's just bury in your mother's grave the fact that your father did not abandon you.” Hindi sya nakapagsalita sa sinabi ng abogado.

natatawang kuwento niya. “Nahuli po ba siya?” tanong ko. “Hindi naman, kasi walang alam yung babae na iyun kung sino ang may sala.” Nagkwentuhan pa kami ni Mom ng ilang minuto, lalo na tungkol sa pagkabata ni Denver. Ibang-iba siya noon kumpara sa kung sino siya ngayon.

I protested but Mamá shook her head. "No, Baby. I'm not leaving you here alone. Kawawa naman itong anak ko 'pag iniwan ni Mommy mag-isa. I can't do that to you, son. Alam mo naman na mahal ni Mommy ang baby Knight ko na yan diba?" Mamà said lovingly and my heart melted at that. Knoxx and I were so lucky to have a mom like Mamá. She is the sweetest and most caring mom.

And worse, he is carrying it alone. “It doesn’t make sense that she doesn’t like you because you weren’t born rich. Mahirap din naman siya noon. But Dad married her and sent her to school. My mom is very intelligent and can finish any task on hand. I saw her juggle work while she raises our family. I didn’t know our company was in big trouble and it was my mother who saved it.”

" Mama tossed the glass down and cracked up another bottle of red wine. I was shocked by what Mama taught me as she strained the glass of wine and offered it to me. I accepted it and sat next to him on the sofa. My mother is wandering about with a bottle in her hand, telling stories. "At the time, I failed because I accepted that it wasn't really us." But I fell unexpectedly, found a man who embraced me, but destiny always put a halt to my wish to be happy and have fun. I discovered I was pregnant and couldn't do anything since Lorenzo's family, your father, found out and urged me to marry him."

Naramdaman ko na lang ang pag-alis ni Mama ng mga luha ko gamit ang kaniyang hinlalaking daliri. "Lagi akong dumadaan dito sa kuwarto mo bago ako matulog. Lagi kitang naririnig na umiiyak. Hindi ko alam kung ano ang dapat kong gawin para tumigil ka sa pag-iyak. Pagpasensyahan mo na ang Mama mo. Dahil kahit ako ay nahirapan din noon, hindi ko alam kung paano ko makakalimutan si Wei. At ang tanging tao na naging sandalan ko ay ang Papa mo. Nagpapasalamat ako dahil nakilala ko ang Papa mo, dahil hindi ko alam kung ano ang mangyayari sa akin kung wala siya sa tabi ko," kuwento ni Mama. Tuloy-tuloy naman sa pagluha ang mga mata ko kahit ilang beses ko itong punasan. Hindi ko rin mapigilan ang pag

“Kung anu-anong trabaho ang pinasok ni Mama. Kahit maliit ang kita, basta may makain lang kami. Kahit pagod na siya, kahit magkasakit, nagtatrabaho pa rin siya para lang matustusan ang pangangailangan namin araw-araw.” Hindi ko napigilan ang panginginig ng labi ko. Hindi ko napigilang umiyak. Nakakadurog ng puso ang kuwento niya. “Ako rin,” dagdag niya. “Sa murang edad, kung anu-anong raket ang pinasok ko.”