Story About Myself Novels & Stories

Binaliw ako ng pangyayaring 'yon. Hindi ko na makilala ang sarili ko noon. Si King, hindi ko na siya makilala sa sobrang lungkot ko. Umalis ako at sinubukang mag pakamatay pero sa tuwing ginagawa ko 'yon, naririnig ko ang boses ni King na tumatawag sa akin. Yung boses niya na laging gumigising sa akin sa tuwing nasa ibang mundo ako. In those four years, I was able to know more about myself. Akala ko kasi kilala ko na ang sarili ko hindi pa pala. I coped with my fears and I faced myself.

Kahit kailan talaga si mom kahit malayo kami sa isa't-isa ay palagi pa din niya akong inaalala. Hindi ko alam kung saan ko sisimulan hanapin ang aking sarili. Tatlong taon na din ang nakalipas, ang bilis ng panahon at ngayon maayos na ang lahat kailangan kong hanapin at alamin kung ano ba ang kulang sa pagkatao ko ngayon. "Kuya Raul sa pinakamalapit na Club nga po." Sabi ko sa driver at tumango naman agad ito.

Muling nagpaparamdam saakin lahat ng sakit na matagal ko nang tinatakbuhan. "I got drowned, but there was no one to save me but m-myself. I hugged myself in the dark room. I comforted myself... I made a deal with myself. I told myself that I'd be f-fine, that everything would be fine. I do those things for myself because no one can do them for m-me."

It is not fun anymore kung maglalantad ka nga. Kinuha ko ang isang panulat. Dahil willing gumawa ng autobiography ang baliw. Sure, kailangan ko siya supportahan. Di naman makakalabas ang scrap book na ito sa bahay. Impossible yun Monina. Napapirma ako sa hulihan. Tignan natin kung ano ba ang maisusulat mo tungkol sa akin. Pagkatapos ko makapag-tsaa na pinagmamasdan lang ang babaeng himbing na himbing. Dinatnan na din ako ng oras ko para matulog.

Ang bawat hakbang na aming tinatahak ay tila mga pahina ng kwento na binabasa ko muli kasama ang aking anak — mula sa mga unang hamon ng pagtatanggol sa sarili, hanggang sa mas malalim na pagsubok ng pagbabahagi at pagkakaisa. Nang marating namin ang isang tahimik na pampang kung saan dahan-dahang humahampas ang maliliit na alon, umupo kami sa ilalim ng isang malaking bato na nandoon na bago pa man ako ipinanganak. Doon ko sinimulan ang pagbabahagi ng mga bagay na hindi lamang nakasulat sa mga opisyal na talaan — ang mga kwento ng pag-aalinlangan, ang mga pagkakamaling ginawa ko, at ang mga aral na natutunan ko sa pamamagitan ng karanasan, na pawang bunga ng lahat ng ating pinagdaanan.

Worth it naman pala na inuna ko munang makapag-settle ang pamilya ko at matapos sa pag-aaral ang kapatid ko. Nag-vibrate ang phone ko dahil may message, "Sumabay ka na sa akin after work. This is my VERY PERSONAL number. Save it. -C" "Very personal number, huh? Why does he need one? Does he do it all the time?" Tanong ko sa sarili ko nang mahina. Nag-type ako ng reply ko, "I will go by myself. I don't want others to see us." "Okay. See you then." Inatupag ko na talaga itong trabaho ko para may mai-report ako sa kanya at malapit na rin ang deadline nito.

Kinuha ko ang Nova kahit di pa ubos ang cake pfft, di naman niya ko pinansin ehhhh. Binuksan ko ito at sumubo muna bago mag storytelling ayttt! " You know naman diba kung gaano ka-attitude si mama. Ayon di ako pinayagan na umalis, kaya I took scholar para makapunta sa my dream school ko tas sawa na akong maging puppet do'n," kuwento ko sa kanya. Mapait ba? Neyy, langya sanay na ako diyan. Tahimik lamang siyang nakikinig sa'king maladyosang kuwento ko charot HAHAHAHA.

Tatandaan ko ang pagmumukha ko. Maghanap na kayo lilipatan niyo dahil matatanggal na kayo sa trabaho. Ngumisi ako sa isip ko at pincturan ko ang hawak ko na kape at pinost sa story ko. At sino ang may sabi na ako ang magiging financial office ako?

Ilang minuto kong pinagmasdan ang tumatawang si Cayleigh at Akio. Kinuha ko ang laptop sa ibabaw ng kama ko. Napangiti ako ng buksan ko ang wattpad account ko na matagal ko ring hindi binuksan para matutukan si Cayleigh sa kaniyang paglaki. Pinindot ko ang storyang kahit kailan ay wala akong balak na Ipublish. Ang laman ng storyang iyon ay kwento ng buhay ko lahat ng problemang pinagdaanan ko simula ng mawala si papa ay isinulat ko roon.

Siguro nga naman ay hindi naman masama kung magkukuwento siya kahit na papaano tungkol sa sarili. "Fifteen po ako nang kunin ako ng mga magulang ko sa Maryland... Doon ko na itinuloy ang pag-aaral ko hanggang sa kolehiyo." Sinabi niya ang naging buhay. Sinabi niya ang mga detalye na hindi gaanong personal. Mga generic informations tungkol sa kanyang sarili para lamang masatisfy ito at hindi na gaanong magtanong pa. "Do you have a boyfriend? A fiancé?"