Story About Myself Novels & Stories

"HAHAHAHAHAHA! At kung titingnan ka ha, hindi ka naman nahirapan sa pormahan mo. Mukha kang mayaman. Wala kang problema sa pera, unlike me. Ako? Baon na sa utang. Palaging natatanggal sa trabaho. Wala ng naniniwala sa’kin. Lahat ako na lang mali." Tahimik lang siya. Parang hinihintay lang akong matapos. Tapos, may bigla siyang sinabi na parang tinuhog ang puso ko. "You can't judge me by looking at my personality," sagot niya, kalmado pero buo ang boses. "My mom abandoned me and my dad. And my dad… he's always busy with work. I’m always alone. I celebrate my birthdays alone. I eat dinner with strangers—maids and guards. Our mansion? It’s like a prison. I hate the world. I hate the people arou

“You don’t know my parents. My dad is a very conservative person at kapag nalaman nila ang mga pinagsusulat ng mala-anghel nilang anak baka sabay silang atakihin sa puso. . I am sorry pero ibang writers na lang ang isama mo sa book signing.” Isa pa, mas gusto kong magsulat ng walang nakakakilala sa akin. I don't want a public appearance. I don't want them to love my stories because of my looks. Masyado pa naman akong maganda, baka hindi na kwento ko ang kabaliwan nila kundi ang kagandahan ko. Mahirap na.

Because for the very first time, I refused to hide in the dark. He pulled me for a hug after that. "I'm sorry.." he murmured. "What do you want me to do? Hindi ko lang kaya.. na hayaan silang makialam sa buhay mo.." He looks so weak, tila siya takot na ikinagagalit ko ang ginawa niya. Umiling ako, "I will publish my book, it tells about my story. I will let everyone know what really happened to me, what were my sufferings, and what made me survive."

“And you’re the only one who made me feel warm. You’re so warm, Fevianna. Nakakadala.” Nanindig ang mga balahibo ko nang bigla nitong banggitin ang totoo kong pangalan. “And because of that, mabilis akong naging komportable that I almost tell you my whole personal life story,” umiiling na saad nito habang nakangiti. “Are you aware that you’re telling it to the wrong person?” tanong ko. “No. You are not a wrong person.” Napalunok ako nang bigla itong tumingin nang seryoso sa akin.

"Kung okay lang sa'yong i-kwento sa akin. Pero kung ayaw mo at wala kang tiwala sa'kin, pwede namang huwag na." I faught the smile that wanted to cross my lips. Does she care? "It's fine, it's not like I'm keeping my past a secret. Even Zac knows, pinaimbestigahan n'ya kasi ako." "So..." she trailed, "what's your story?" hen she asked. "I was an orphan," I started. Hindi siya ang unang sinabihan ko ng nakaraan ko pero nanduon pa rin ang kaba sa dibdib ko sa hindi ko maturong dahilan.

Sobrang nakakamiss na dito. Napatingin ako sa paligid at mukhang kakaonti palang ang mga customers. Humigop ako ng kaonti sa drink ko at iginilid ko na ito. Nilabas ko ang laptop na bitbit ko at binuksan ito. I may looked like a jobless person but I do have work. I’m a freelance writer, whose books are popular nowadays but I kept my life private hence nobody knows me… yet. Nagsimula ako magsulat no’ng patapos na ako sa high school ay dinala ko ito hanggang sa kamatayan ko.

Gusto ko na ring gumawa ng mga bagay na gusto kong gawin at makasama ang mga taong isang taon ko na ring hindi nakakasama. I was able to re-group myself, sa loob ng isang taon na nanatili ako sa Isabela at ginawa ang lahat para mabuo ulit ang sarili ko and it help me to rethink of what happened and I was able to forgive him and myself as well. "So ready ka na?" Si Maple naman ang nagtanong sa akin, sumingit pa ito sa screen para mas makapag-usap kami. "Ready saan?"

dugtong pa niya sa madla at tuluyan na ngang umagos ang kaniyang mga luha na tila ba nag-uunahan pa ang mga ito. "Kung pagagawain po ako ng isang kuwento, ang gusto ko pong title ng story ko ay 'The Fall' why? kasi nagsimula ang lahat sa hindi inaasahang insidente na nagpabago sa takbo ng aming buhay. Iyon ay nang bumagsak kami sa sahig, it all started kasi when we fell on the floor," ani ng dalaga habang patuloy pa rin ang pag-agos ng kaniyang mga luha mula sa mga mata niya. Nagawa pa niyang tumawa ngunit peke ang mga iyon. "Gusto ko pong iwan itong quotation na ito na nabuo ko sa utak ko noong nagninilay-nilay ako.."

Ava's POV Hindi ko na nabilang kung ilang beses na akong natatawa sa mga stories na ishine-share ko sa kaniya about my highschool at college years. Nagtatanong kasi siya minsan about my lovelife and my life as a student.. so I told him that I was an introverted woman, only focused on my studies especially to myself. At sa lovelife ko naman, siyempre hindi ko sinabi dahil malas naman ako ro'n.

"And now, here I am. Successful, independent, and with a rather unexpected friend." Kitang-kita ko ang paghanga sa mga mata ni Ruan. And even I, hangang-hanga rin ako sa sarili ko. Telling my story made me seems to live again during those times. At hanggang ngayon, kung tutuusin hindi ko maintindihan kung paano ko nakaya lahat. Pero hindi na mahalaga 'yon. That's not a thing to have an argument with. Ang importante ay nakaya ko. Nagawa ko. And that's what made me better and stronger.