Story About Myself Novels & Stories

“And you’re the only one who made me feel warm. You’re so warm, Fevianna. Nakakadala.” Nanindig ang mga balahibo ko nang bigla nitong banggitin ang totoo kong pangalan. “And because of that, mabilis akong naging komportable that I almost tell you my whole personal life story,” umiiling na saad nito habang nakangiti. “Are you aware that you’re telling it to the wrong person?” tanong ko. “No. You are not a wrong person.” Napalunok ako nang bigla itong tumingin nang seryoso sa akin.

"Kung okay lang sa'yong i-kwento sa akin. Pero kung ayaw mo at wala kang tiwala sa'kin, pwede namang huwag na." I faught the smile that wanted to cross my lips. Does she care? "It's fine, it's not like I'm keeping my past a secret. Even Zac knows, pinaimbestigahan n'ya kasi ako." "So..." she trailed, "what's your story?" hen she asked. "I was an orphan," I started. Hindi siya ang unang sinabihan ko ng nakaraan ko pero nanduon pa rin ang kaba sa dibdib ko sa hindi ko maturong dahilan.

Sobrang nakakamiss na dito. Napatingin ako sa paligid at mukhang kakaonti palang ang mga customers. Humigop ako ng kaonti sa drink ko at iginilid ko na ito. Nilabas ko ang laptop na bitbit ko at binuksan ito. I may looked like a jobless person but I do have work. I’m a freelance writer, whose books are popular nowadays but I kept my life private hence nobody knows me… yet. Nagsimula ako magsulat no’ng patapos na ako sa high school ay dinala ko ito hanggang sa kamatayan ko.

"Ang sabi ko kung close ba kayo ng daddy? Kasi palagi ka niyang kinukwento kahit noong nasa US pa kami. He would tell me stories about you tapos kapag tinitignan ko siya he would just smile at me, na parang sobrang miss ka niya. Na parang gusto ka niya palaging makita." Tiningnan ko si Lidie, hanggang ngayon ay napapaisip pa rin ako kung limang taon talaga ang batang ito, iba siya magsalita para sa edad niya. Hindi siya tulad ng ibang bata na iba mag-isip at magsalita. Minsan ay iniisip ko ngang matanda na ito na natrap lang sa katawa ng isang paslit. "Kinukwento niya ako sa iyo?"

Then he suddenly recited, "I wanted to choose something on my own. Iyong tipong walang ibang p’weding komontra. Since I was little sinusunod ko lang ang inuutos ng ibang tao sa ‘kin. It was a difficult task, lalo na't minsan napipilitan lang akong gawin ang mga bagay na ‘yon. That's I feel sorry for myself. I can't be happy like many other young fellas. I can't display any weakness. I have to be strong, no matter what.” I sighed. Poor kid. Napailing na lang ako, pero kung mas naaawa siya sa sarili niya kung maririnig niya ang kuwento ko, he’ll surely pitied me more. “Don't tell me your story, remember I’m not your friend," pagpapaalala ko sa kaniya. Inayos ko ang aking mahihigaan na ngayon a

I take a deep breath before introducing myself. "Uhm, hello sa inyo, I'm Kyline, someone who's surviving with chronic myeloid leukemia for a year now. Nice to meet you all." Again, they smiled. And just like that, I started to talk to them, and got inspired by how they fight with cancer. Their stories makes me want to be like them too, strongly fighting off cancer, at umaasa na balang araw ay magiging cancer free rin. But I don't know by that time na bilang na pala ang mga oras ko.

dugtong pa niya sa madla at tuluyan na ngang umagos ang kaniyang mga luha na tila ba nag-uunahan pa ang mga ito. "Kung pagagawain po ako ng isang kuwento, ang gusto ko pong title ng story ko ay 'The Fall' why? kasi nagsimula ang lahat sa hindi inaasahang insidente na nagpabago sa takbo ng aming buhay. Iyon ay nang bumagsak kami sa sahig, it all started kasi when we fell on the floor," ani ng dalaga habang patuloy pa rin ang pag-agos ng kaniyang mga luha mula sa mga mata niya. Nagawa pa niyang tumawa ngunit peke ang mga iyon. "Gusto ko pong iwan itong quotation na ito na nabuo ko sa utak ko noong nagninilay-nilay ako.."

Ava's POV Hindi ko na nabilang kung ilang beses na akong natatawa sa mga stories na ishine-share ko sa kaniya about my highschool at college years. Nagtatanong kasi siya minsan about my lovelife and my life as a student.. so I told him that I was an introverted woman, only focused on my studies especially to myself. At sa lovelife ko naman, siyempre hindi ko sinabi dahil malas naman ako ro'n.

"And now, here I am. Successful, independent, and with a rather unexpected friend." Kitang-kita ko ang paghanga sa mga mata ni Ruan. And even I, hangang-hanga rin ako sa sarili ko. Telling my story made me seems to live again during those times. At hanggang ngayon, kung tutuusin hindi ko maintindihan kung paano ko nakaya lahat. Pero hindi na mahalaga 'yon. That's not a thing to have an argument with. Ang importante ay nakaya ko. Nagawa ko. And that's what made me better and stronger.

Pinikit ko ang mga mata ko at hinayaan ang sarili kong damhin bawat salita. Ito na siguro ang simula ng bago kong kwento. Hindi na kwento ng rebelde. Hindi na kwento ng batang galit sa mundo. Kwento na ito ng babaeng natutong bumangon, magmahal, at muling mangarap. At habang nakasandal ako sa upuan ng kotse pauwi, ramdam ko na sa wakas, namumulaklak na ang musika ko sa paraan na matagal kong pinangarap.