Story About Myself の小説・ストーリー

Noong wala akong ibang makapitan kun'di ang sarili kong kamay, habang nagsisikap na itaguyod ang araw-araw upang mabuhay. Wala akong ibang alam dati kun'di ang sumayaw at umindayog sa saliw ng maharot na musika. Palakpak ng ibat-ibang tao na karamihan ay lalaki ang siyang nag papalakas ng loob ko. Habang hinahanap ko ang pamilya ko'y, ang bahay aliwan ang humubog sa pagkatao ko. My family never ever tried to ask me about my story. Maybe they wanted to asked... but maybe, they wanted me to say it willingly. Ganoon pa man ay tinanggap nila ako ng walang alinlangan. But just like before, my story remained untold. Tulad ng kung paano rin banggitin ng mga nakilala at nakasama ko noon sa mga nag t

Secret Operation: Take over cubicle number three! If I would write my own story, I would name my chapter just like this. I don't know if it will sell or not but I guess I don't really care. I just find it very funny that incidents like this actually exist. ...Well, color me surprised. They really did exist.

Napakasarap pakinggan. Kaya tumango at sumang-ayon ako sa pahayag ni Enrnist na may ngiti sa labi. Hindi namin namalayan ang oras at tumirik na ang araw dahil kwento ng kwento kami patungkol sa mga libro na aming nabasa. Hanggang sa naikwento ko dito ang personality ko na introvert. Dahil nga sa sobrang komportable ko na. Gusto kong tahiin ang bibig ko't wala na akong preno at pati personal nakwento ko na.

Tumikhim mona ako bago ako nagsalita sa microphone. "Ang aking obra ay tungkol sa pag-ibig sa sarili," sabi ko sa mga bisita. "Ito ay tungkol sa pagtanggap sa ating mga pagkakamali at pag-aaral mula sa kanila. Ito ay tungkol sa pagmamahal sa ating sarili at sa ating mga natatanging katangian." Tumingin ako sa mga bisita at nakita ko ang interes at paghanga sa kanilang mga mata. Alam kong naintindihan nila ang mensahe ng aking obra.

Isang tahimik na paalala na may isang bahagi ng buhay ko na hindi ko pwedeng ipagsigawan. Bigla kong naisip, paano kung magsulat ako ng kwento na malapit sa katotohanan? Hindi bilang reporter, kundi bilang ako mismo—isang babaeng ikinulong ng isang lalaking iniidolo ng mundo. Umiling ako. Hindi pwede. Hindi pa ngayon. Pero habang nakatingin ako sa malayo, alam kong unti-unti nang nag-aalab ang apoy sa loob ko.

Na hindi ko gagawing komplikado ang buhay niya. Kaya ngayong narinig ko siyang siya mismo ang gustong umamin, gustong ipaalam na anak niya ako. Bilang content creator, alam ko na may mga pupuna rin sa’kin. Hindi mawawala ’yon. May bashers, may marites, may mga taong hindi maiintindihan ang buong kwento. Pero kaya ko naman. Sanay na ako. Hindi ko na inisip ang sarili ko.

“Dapat maghanap ka na ng kasama magbusiness.” “Naghahanap na nga ako, ayaw ko sa kompanya nila mommy at daddy gusto ko may sarili akong pagkakitaan, dalaw ka sa boutique ko minsan.” Hindi ako makangiti ng maayos sa kaniya dahil na rin sa lungkot ko. “May problem aba?” “Mahabang kwento.” “Sakto naman nandito tayo sa cafeteria makwekwento mo lahat yan.”

Sagot nito na nasa normal na ang tono ng boses at kilos. "Alam mo, babe, balang arAw gusto kong isulat ang kwento nating dalawa na may title na 'THE UGLY ME AND MY ROMANCE' at gusto ko dalawa tayo ang magkukwento sa mga anak natin ng love story nating dalawa...."pahayag niya na parang nagniningning ang mga mata sa yaong pangarap. Sa totoo ang, matagal na niyang nais makasulat ng sariling kwento, ng kanyang love story. Hindi nga niya inaasahan na igit pa palang love story ang maranasan niya kumpara sa idinadarasal niya. "Oo naman, pero sandali...bakit ganun ang title?''

I want to live on my own 'yong walang katulong na nakasunod sa lahat ng gagawin ko. Saktong 6:30 ng umaga ay bumaba na ako at nagpaalam na sa lahat. Nagpahatid ako sa Butler ko for the last time dahil ako na ang magmamaneho sa bawat pag-alis ko. Pagkarating ko sa Condo, humiga ako saglit sa kama at nag-iisip ng aking gagawin sa araw na ito. Hmmm, I want to open my online platform where I use to write my stories. I'm a Doctor but I'm a paid writer also, I have 7 stories and I have 1.2M follower's.

Masakit, pero ito yung katotohanang nangyayari sa buhay isang tao. I am Carla Ysabelle Sabanal, my friends call me Cara and this is my story. Naks! Pangalan palang tunog mayaman na, diba? Well, salamat sa Nanay at Tatay ko. Kung hindi dahil sa kanila, hindi niyo ako makikilala. Char! So, simulan ko na ang kwento ng buhay ko. Ay, mali! Hindi lang pala ako ang bida sa kwentong ito dahil dalawa kami.Well, ang part ko nalang muna.